My Babbling Brain

خانواده های دوازده یهودی که موقع مهاجرت از ایران به اسراییل ناپدید شدند از تصمیم دولت ایهود اولمرت برای دادن اطلاعات مربوط به چهار گمشده ایرانی در قالب مبادله اسراییل با حزب الله اعتراض کردند.

اونا می گن این یهودیهای اکثرا جوون ده، دوازده سال قبل وقتی می خواستند از راه قاچاق، ظاهرا پاکستان، به اسراییل برند، سر به نیست شدند ولی انگار یکی شون بعدا در یکی از زندانهای ایران دیده شده.

البته دادگاه اسراییل به شکایت اونا اعتنا نکرده و گفته نمی تونه در تصمیم دولت دخالت کنه.

رادیو زمانه یه مطلب داشت از اعتراض خرمقدسهای مسیحی به انتصاب زنها به سمت اسقفی.

کلیسای انگلستان می خواد برای اولین بار این کار رو بکنه تا نشون بده زن و مرد برابرند ولی سرصدای سنتی های این کلیسا و واتیکان رو درآورده چون می گن همه حواریهای حضرت عیسی، مرد بودند!

حالا این سوال برام مطرح شده چرا متولی های دینهای بزرگ حق زنها رو می خورند؟

با خرید بخش عمده سهام ساختمون کرایسلر نیویورک، عربها بخصوص اماراتی ها نشون دادند که مازاد درآمد نفت رو چقدر عاقلانه خرج می کنند.

ساختمون تاریخی و بلند کرایسلر، با اون تاج مشهور هفت قوسی اش که در میدون آرژانتین هم می شه کپی بچه گونه شو دید، یکی از جاذبه های نیویورکه.

حالا یه شرکت سرمایه گذاری ابوظبی هشتصد میلیون دلار براش داده. پارسال هم اماراتی ها فروشگاه مشهور بارنیز نیویورک رو خریدند و بخشی از سهام بانک سیتی گروپ و کازینوی مشهور ام جی ام میراژ لاس وگاس رو به چنگ آوردند.

عربهای خاورمیانه با اضافه پول نفت در شش ماهه امسال یه میلیارد و هشتصد میلیون دلار ملک تجاری در آمریکا خریده اند و قراره سرمایه گذاری شون در آمریکا، از جمله نیویورک، ادامه پیدا کنه.

به مک کین می گن صادرات سیگار آمریکا به ایران زیاد شده. جواب می ده شاید با سیگار سقط شن.

البته فوری ماله دست می گیره و می گه شوخی کردم. خودم بیست سی ساله سیگار نمی کشم. پارسال هم با آواز به بمباران ایران اشاره کرده بود.

آزمایش موشکها موج خبری بزرگی راه انداخته: سی ان ان می گفت ایران با موشک به آمریکا پیام داد و فاکس نیوز رو هم می گه ایران تنش می خاره.

ولی من فکر می کنم آزمایش بجایی بود. چطور آمریکایی ها حاضر نیستند گزینه نظامی رو از روی میز بردارند و مانور هوایی اسراییل رو پیامی جدی برای ایران می دونن؟ چرا اون مانور که تمرین حمله بود، پسندیده است ولی این مانور که تمرین دفاعه، پسندیده نیست؟

مسلما بهترین راه حل، توقف غنی سازی و آغاز مذاکره است، ولی آمریکایی ها همیشه گفتند دیپلماسی فقط با سمبه نظامی کارایی داره. خب خودتونو بذارین جای دولت ایران. اگه فردا بخواد پشت میز مذاکره بشینه، هم باید به حریف نشون بده زبون نیست، هم به ملت!

چند روزیه به این چاقویی فکر می کنم که برای گلوی وبلاگ نویسها در مجلس تیز می کنن و می بینم ما که اینقدر نحیف و پیزوری، پس چرا اینا انقدر می ترسن و به نجارباشی چوبه دار سفارش می دن؟

بخاطر بگیر و ببندهای قبلی، وبلاگستان ایرونی الان داره زیر ظرفیت واقعی کار می کنه. من از نادال و فدرر می نویسم، آبجی مون از آرزوش برای بستن تور مرغی دور دریا، تو هم از فایرفاکس سه.

درسته فلسفه وبلاگ نویسی همینه که هر کسی از موضوع دلخواهش بنویسه، ولی مخاطبی که نه صدا و سیما رو قبول داره و نه صدای آمریکا رو و به هوای یه مطلب و نگاه متفاوت وبگردی می کنه، راضی برنمی گرده.با وجود همین، حضرات به این کارخونه بی رمق اندیشه هم رحم نمی کنن.

همزمان با فشار به روزنامه های منتقد و تخته کردن در انجمن صنفی، اینا می خوان از وبلاگ نویسها هم زهره چشم بگیرند که مبادا نامزد حکومت رو از این اسگل تر کنند.

خدا کنه این سال سیاه انتخابات هرچی زودتر تموم شه و گردن ما طنابی نشه.

توماس پاورز، روزنامه نگار و مورخ، می گه لازم نیست نگران اتمی شدن ایران بود چون همه کشورهایی که (بجز آمریکا) تا حالا با وجود مخالفتها، صاحب بمب اتمی شدند، ازش استفاده نکردند.

استدلالش اینه بمب اتمی، سلاح تهاجمی نیست، بلکه بازدارنده است و باید پذیرفت که ایران بخاطر تهدیدهای مرتب آمریکا، چاره ای نمی بینه که اتمی بشه.

برای همین می گه باید این نگرانیها رو درک کرد، کاری که جورج بوش نمی کنه و با وجود بسته بودن دست آمریکا، یه ریز ایران رو تهدید می کنه.

مقاله اش بلند ولی خوندنیه.

این روزها اسپانیایی دست به خاکستر می زنن، طلا می شه. بعد از فوتبال، این بار نوبت رافائل نادال بود که قهرمان تنیس ویمبلدون بشه.

البته با این که دو ست اول رو از فدرر راحت گرفت، ولی بعد قربونی بی تجربگی و سرویسهای ضعیفش شد. حتی ست چهارم می تونست امتیاز قهرمانی رو بگیره ولی باز فدرر بود که امیدهاشو برای قهرمانی ششم زنده نگه داشت.بارون هم قوز بالا قوزه بود.

بعد از وادادان ست چهارم، خیال می کردم نادال از نظر روانی گیرپاچ می کنه، ولی این بچه بیست و دو ساله خوب حریف استاد شد.

انصافا این مسابقه تقریبا پنج ساعته، یه بازی کلاسیک و حماسی بود. گاهی فکر می کنم یه همچین مسابقه ای از خیلی از فیلمهای سینمایی درپیت بهتره، مخصوصا اونایی که با جلوه ویژه می خوان گولت بزنند.

بعضی از ضربه های امروز نادال و فدرر از تخیل هر تماشاگری خارج بود. بازی شون هم تعلیق داشت، هم خنده و هم اشک و هم صحنه های غیرعادی و بدون اسکریپت. کی فکر می کرد نادال در اون حالت با ولیعهد مملکتش خوش و بش کنه. (فیلمش)