My Babbling Brain

یه خبرنگار ونیتی فئر که قبلا می گفت واتربوردینگ شکنجه نیست، بلکه بازجویی خشنه، نتایج تجربه اش از تن دادن به واتربوردینگ رو نوشته، با این عنوان: “باور کنید، شکنجه است.”

همه شنیدیم که سیا علیه مظنونان القاعده از واتربوردینگ استفاده می کنه که حسی از غرق شدن رو به شکنجه شونده می ده. ولی حداقل من هیچ تصوری نداشتم.

خیال می کردم سرتو زیرآب نگه می دارن تا به حرف بیای. ولی همه اش چند مشت آب می ریزن روی صورتت که با پارچه پوشونده شده و بشمار پنج، تسلیمی.(فیلم آزمایش)

ظاهرا شکنجه ای “انسانیه” چون نه ابزار شکنجه هست و نه درد فیزیکی. ولی فشار روانی اش فیلو از پا می اندازه، مخصوصا اگه اون فیل رو بعد از شکنجه، برگردونی به یه سلول تاریک.

خبرنگار ونیتی فئر می گه حتی الان شبها وقتی ملافه می کشه روی سرش، همون حس خفگی بهش دست می ده.

—————

مرتبط: بکنیم یا نکنیم، بدیم یا ندیم

نامه علی اکبر ولایتی در لیبراسیون و مصاحبه اش با جمهوری اسلامی بین آمریکایی ها بازتاب داشته.

مجله فارن پالیسی ترجمه انگلیسی نامه رو چاپ کرده و از قول کریم سجادپور نوشته این پیام مهمیه: شلوغ بازی احمدی نژاد رو جدی نگیرید چون تصمیمات گنده رو رهبر می گیره.

سجادپور گفته: “فکر می کنم خامنه ای از لودگی های احمدی نژاد شاکی شده و شاید این آخرین کاه باشه (اشاره به مثل آخرین کاهی که پشت شتر را شکست.)

لس آنجلس تایمز هم از حرفهای آقای ولایتی درباره این که باید با سولانا مذاکره کرد و در این برهه حساس، حرفهای تحریک آمیز نزد، نتیجه گیری مشابهی کرده.

البته این احتمال هم دادند این حرفها شاید تاکتیکی برای وقت کشی باشه تا آبها از آسیب بیوفته.

اول-آبشخور فکری نئوکانهای انگلیس:

از ماه پیش ماهنامه روشنفکری تازه ای در انگلیس چاپ می شه. “استندپوینت” (نقطه نظر) می خواد “مدافع تمدن غربی در عصر پس از یازده سپتامبر” باشه. ظاهرا دیدگاه راست میانه داره، ولی از این دو تا شماره اولش چنین برمی آد که دیدگاه های مسیحیت پیکارجو و نئوکانها رو ترویج می ده. سردبیرش هم حامی جنگ عراق بوده و هست. انصافا حرفه ایه، ولی شاید حرفهاش درست نباشه.

دوم: محمد الدوره نمرده

همین مجله این ماه یه مطلب داره درباره دادگاه تلویزیون دو فرانسه بخاطر فیلم تاریخی قتل محمد الدوره، طفل فلسطینی، در آغوش پدر زمین گیر شده اش در تظاهرات علیه اسراییلی ها. لپ کلام اینه که دادگاه گفته فیلم ساختگیه. یعنی قهرمان خردسال انتفاضه همه رو سر کار گذاشته! نویسنده تازه از ارتش اسراییل انتقاد کرده چرا این نوع بازیهای تبلیغاتی رو جدی می گیره و در موردش تحقیق راه می اندازه، هرچند تحقیق ارتش نشون داد الدوره رو اسراییلی ها نکشتند! از قضا روزنامه اسراییلی معاریو هم مطلب مشابهی داره. در مقابل هاآرتص می گه فرضا اون صحنه ساختگی بوده، ولی از اون موقع اسراییل هشتصد و پنجاه کودک و نوجوان فلسطینی رو کشته و این عمل باید متوقف بشه.

سه-اروپا هوشیار باشه

استندپوینت یه مطلب هم داره در مورد پرونده اتمی ایران و هشدار داده اگه ایران بمب اتمی بسازه، نه تنها با موشک می تونه پایتختهای اروپایی رو هدف قرار بده، بلکه کشوری مثل ترکیه هم هوس بمب می کنه و اون وقت امنیت اروپا به … می ره.

چهار-سه هزار سال رویاپردازی

مجله پراسپکت یه نقد نوشته در مورد کتاب “امپراتوری اندیشه: تاریخ ایران”. نمی دونستم نویسنده کتاب، رییس پیشین میز ایران در وزارت خارجه بریتانیا بوده. (اصل مطلب رو در جواب به یه کامنت گذاشتم).

پنج-ماندلا دیگه تروریست نیست

سه بار چشمهامو مالیدم و دوبار لید این خبر سی ان ان رو خوندم تا مطمئن بشم اشتب نمی کنم. جورج بوش در دستوری ملوکانه اسم نلسون ماندلای نود ساله رو از فهرست افراد تحت نظر بخاطر تروریسم خارج کرد. همه جای دنیا یه مشت الاغ حکومت می کنن. باز الاغ چهارتا خاصیت هم داره.

شش-قهرمان زنده رو عشق است

طفلی انگلیسی ها دیگه در تنیس ویمبلدون امیدی ندارند. البته از اول هم نداشتند ولی از اندی موری یه پهلوون پنبه ساخته بودند جلوی آقا رافای ما. خوشحالم حذف شد چون بهره برداری انگلیسیها از این تنیسور اسکاتلندی، حداقل واسه چند روز، تموم می شه. در دوره و زمونه ای که اسکاتلندیها چشم دیدن انگلیسی ها رو ندارند، انگلیسی ها بجای پرورش تنیسور، اصرار دارند اندی موری رو فرزند امت واحد بریتانیا جا بزنند. اگه راست می گین به اسکاتلندیها استقلال بدید.

وبلاگ قمار عاشقانه نامه ای از فرزاد کمانگر، معلم آزادیخواه محکوم به اعدام منتشر کرده.

نثر ساده اش با غم تنهایی و انزوا در انفرادی آمیخته و یه شعر سیاه شده.

“برای اولین بار بعد از ماهها به هواخوری رفتم. هواخوری اتاق کوچکی بود با دیوارهای بلند و سقفی نرده کشی شده و مشبک. برای من که آسمان و خورشید را هر روز از دامن زاگرس عاشقانه نگریسته بودم، اینجا گویی آسمان را پشت میله ها زندانی کرده بودند.”

جالب اینه که نه این نامه و نه نامه های قبلی اش، مثل این یکی که واسه شاگردهای مدرسه اش نوشته، اصلا قلم سست و مایوس یه زندانی منتظر اعدام نیست.

بعد از خوندن نامه این سوال برام مطرح شد چرا حکومت ایران به “حفظ کرامت سربازان متجاوز و رعایت کنوانسیون ژنو” بها می ده، ولی نه به کرامت شهروندان خودش اهمیت می ده و نه به سایر توافقنامه های بین المللی مثل منشور ملل و اعلامیه جهانی حقوق بشر احترام می ذاره؟

سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی امروز خواسته یه مقدار به ملکه انگلیس فحش بده، ولی یه گاف داده قد اتوبوس و یکی دوتا هم اندازه خاور. خط اول سرمقاله ای که با پول بیت المال نوشته شده اینه:

“ملکه فرتوت انگلیس در یک اقدام نمادین، روز جمعه گذشته لقب “شوالیه” را به سلمان رشدی داد. پیش از این هم نامبرده در سالهای گذشته، لقب “سر” را به رشدی داده بود.”

خط اول خبر  فرانس پرس از ماجرا:

“ملکه الیزابت دوم، روز چهارشنبه (گذشته)، به سلمان رشدی نویسنده، نشان شوالیه ای را که سال پیش اعلام خبرش اعتراض جهان اسلام را برانگیخت، اعطا کرد.”

پس مجید جان:

اول-افتخار تازه ای به رشدی داده نشده. چیزی رو که پارسال وعده داده بودند، امسال به طرف دادند.

دوم-وقتی یکی سپه سالار یا به قول ما ایرونی ها شوالیه پادشاهی بریتانیا می شه، عنوان تشریفاتی “سر” رو به اول اسمش اضافه می کنن. مثل سر الکس فرگوسن. پس اساسا شوالیه همان سر بید.

سوم-واقعه چهارشنبه اتفاق افتاده، نه جمعه. پس سرمقاله تو بجای یه هفته بعد، سروقت بنویس تا مجبور به تحریف تاریخ نشی.

واشنگتن پست امروز یه گزارش نوشته از یه مامور سابق سیا که می گه وقتی به مدیرانش می گفته ایران ساخت بمب اتمی را تعلیق کرده، اونا یا نشنیده می گرفتند یا می گفتند شتر دیدی، ندیدی.

این مامورمخفی که فارسی و عربی بلده، از یه خبرچین می شنوه که ایران دست از بمب کشیده، ولی سیا همچنان اصرار داشته که برنامه تسلیحاتی اتمی ایران ادامه داره. آخر سر بعد از بیست و دو سال خدمت اخراج می شه و چهار سال پیش، برای اولین بار به دادگاه شکایت می کنه.

عوضش اتهام فساد اخلافی و مالی بهش می بندند ولی طرف می گه هیچکدوم اثبات نشد. حالا باز رفته دادگاه.

ولی معلوم نیست تشکیلاتی که این همه به بمب سازی ایران اصرار داشته، چرا شیش ماه پیش، با وجود مخالفت دفتر دیک چنی و اسراییل، اعتراف کرد ایران پنج سال پیش ساخت بمب رو متوقف کرده.

اگه مایلید بدونید الک پارتیهاتون با چه خون دل و مشقتی تهیه می شه، این گزارش وبلاگ لس آنجلس تایمز از قاچاقچی های کرد رو بخونید.

هر بار قاچاق شش روز طول می کشه و هفتاد، هشتاد دلار نصیب قاچاقچی می شه. ولی “در ده روز گذشته، مرزبانها حداقل یک قاچاقچی و ده تا اسب رو کشتند.”

این فیلم یه ذره قدیمی هم ماجرای قاچاق مشروبات غیر اسلامی رو نشون می ده.

بعد از مسابقه یه سر رفتم مرکز لندن. حدود پونصد، شیشصد اسپانیایی که بعضی هاشون پرچم روی شونه داشتند و بعضی ها روی گونه، میدون پیکادلی رو قرق کرده بودند. (البته یه پرچم اسراییل هم اون وسط می رقصید که نفهیدم سر پیاز بود یا ته پیاز.)

اسپانیایی ها تا خود مجسمه بالا رفته بودند و یکصدا آواز می خوندند: کامپونیا، کامپونیا (قهرمان). رهگذرهای غیراسپانیایی هم از این جشن عکس می گرفتند. پیرمردی خوش فکر هم یه کارتون شیپور آورده بود و به جماعت خوشحال می فروخت.

از پیکادلی راهمو کج کردم به طرف میدون ترافالگار. در راه اسپانیایی ها از پنجره ماشینها، پرچم و لیوان آبجو درمی آوردند و بوق زنان می رفتند. حدود دو هزار نفرشون پشت سر مجسمه نلسون اسپانیایی ستیز، دور یه حوض حلقه زده بودند.

همون شور و شوق پیکادلی هم اونجا موج می زد، با این تفاوت که بعضی از دختر و پسرها پاچه ها رو بالا زده بودند و ساعت ده و نیم یه شب خنک تابستونی رفته بودند توی آب. چند نفری هم از فواره بی آب بالا رفته بودند. معلوم بود از قبل برنامه داشتند، چون جماعت اسپانیایی بی وقفه به ترافالگار سرازیر می شد.

یادم افتاد که ده سال پیش، توی یه همچین شبهایی، ماها هم ریخته بودیم توی خیابون و اولین و آخرین پیروزی تیم ایران در یه تورنمنت بزرگ فوتبال را جشن گرفتیم. همچنان به گذشته خوشیم.