My Babbling Brain

یه نرم افزار واسه مرورگر فایرفاکس دراومده که شمارش معکوس ریاست جمهوری محمود احمدی نژاده.

یه منبع شورای عالی امنیت ملی خبر ارسال پیام رهبر ایران به پادشاه عربستانو تکذیب کرده.

گفته بودند علی لاریجانی دست خطی از آیت الله خامنه ای واسه ملک عبدالله ریاض برده که دستم به دشداشه ات، به آمریکایی ها بگو بی خیال ما شن.

گیریم این خبر منبعش سوراخ بوده، ولی عباس عبدی می گه سکوت معنادار ایران در قبال گروگانگیری اربیل نشانه عجز حکومتیه که همیشه هارت و پورتش گوش فلکو کر می کرد. محسن سازگارا هم نظره.

بی تعارف، ایران داره سر عراق، آچمز می شه. وزیر دفاع جدید آمریکا صراحتا گفته قشون کشی تازه به خلیج فارس، پاسخ به رفتار منفی ایرانه.

بعضی ها می گن آمریکا فقط می خواد از ایران زهره چشم بگیره، ولی سفر رییس پنتاگون به اروپا نشون می ده آمریکا داره مخ اروپایی ها رو هم می زنه و می گه بابا گور پدر روابط تجاری، خطر اتمی شدن ایران جدیه.

البته اروپا شاید نخواهد هزینه نظامی بده، ولی مسلما این روزها دلخوشی از دولت ایران نداره، مخصوصا این که اشپیگل گزارش داده ایران به آلمان گفته بیا ماهیگیر اسیرتو با آدمکش ما تاخت بزن.

می گن رمز بازاریابی، گفتن یه قصه ساده است که روی زندگی مخاطب تاثیر می ذاره.

یه چند وقته با فوتوبلاگ رضا مسعودی آشنا شدم که هر روز یه عکس زیبا از مشاهداتش توی بریتانیا، بخصوص لندنو، منتشر می کنه.

این روزها تعطیلی صفحه محیط زیست روزنامه آینده نو، محفل کم شمار ولی بیدار روزنامه نگارها و بلاگرهای این حوزه رو سوگوار کرده.

این تعطیلی نمونه تازه ایه از نبرد داوود و جالوت مطبوعاتمون که اولی، برخلاف مثل تاریخی، فقط می تونه طعم یه شکست اخلاقی رو به دومی بچشونه و بزرگترین بازنده، حقیقته.

داوود آینده نو، مژگان جمشیدی بوده و جالوت، عبدالرسول وصال. اولی رو از نوشتارش می شناسم، دومی رو از گفتار و کردارش. اولی ثابت قدمه و دومی یکدنده. اولی یکی از جسورترین خبرنگاران ایرانه، دومی یکی از جسورترین مدیران تجاری کشور.

اما حیف که آقای وصال مدیر رسانه ای خوبی نیست.

نمی شه انکار کرد که ایشون واسه یه روزنامه ثبات مالی می آره، بدنبال توسعه است و از ایده های جالب (صفحه مهرگان ایران یا محیط زیست آینده نو) استقبال می کنه، ولی چون مثل خیلی از مدیر مسئولهای دیگه کشور، پله های مطبوعاتو یکی یکی بالا نیومده، ناچاره: یک-به تاجگذار(ها) حال بده، دو-دهن بین باشه، سه-ریسک نکنه.

در نتیجه در وانفسای آلودگی هوا و تخریب طبیعت، یکی از معدود دیده بانهای رسانه ای محیط زیست صداش خفه می شه.

این روزها نبرد مدیران روزنامه و خبرنگارها شده موضوع داغ وبلاگ محمد آقازاده (یکی از قربانیان دیگه آقای وصال). اگه به دنیای رسانه های مکتوب ایران علاقه دارید، حتما یه سری بزنید.

ولی من فکر می کنم مطبوعات ایران چندتا روپرت مرداک می خواد، مردی جسور، خوش فکر و مخاطره جو که از مدیر یه روزنامه کوچیک می شه امپراتور.

بغض آمریکا از ایران کم مونده بترکه، ولی نمی شه به هیچ تحلیلی اعتماد کرد و همین آدمو نگران تر می کنه.

می گن انتقام میوه آبداریه که باید بذاری حسابی برسه. حالا برادران آمریکایی انتقام گروگانگیری ۲۸ سال پیش تهرانو توی اربیل گرفتند.

هر رقم چروکته می اندازم، می بینم ۲۰ هزار تفنگچی واسه یه عراق بلبشو کمه، ولی ته دلم دعا می کنم آمریکا پیروز شه.

نه واسه این که زودتر آوار شه سر ایران. مرگ خوبه، ولی برای صاحب حجره بغلی.

واسه این که از یه طرف منافع درازمدت ما ایرانی ها به ثبات برادران شیعه و سنی عراقی گره خورده و از طرف دیگه، این یه رقم شکست آمریکا، پیروزی تندروهاست.

عراق راه حل نظامی نداره، ولی خروج هول هولکی آمریکایی ها دردی رو دوا نمی کنه. اونا باید شبه نظامی ها رو خلع سلاح کنند و میانجی باشند.

ولی بعضی ها می گن ۲۰۰ هزارتا هم کمه. آقای بوش باید اول واسه کبوترهای واشنگتن دونه می پاشید و بعد نیروی بیشتری بسیج می کرد.