My Babbling Brain

داشتم حجره رو واسه سال نو میلادی می تکوندم که چشمم خورد به دفترچه یادداشتم. دیدم نسبت به سالهای دیگه خیلی کتاب خوندم، هرچند هنوز چراغ زنبوری مخم کم سوتر از کرم شب تابه.

شیرین ترین رمانی که خوندم، “زنده ام تا روایت کنم” اثر گ گ مارکز (گابو) بود که لابد خیلی زودتر از من شما رو به فیض اکمل رسونده بوده.

یه جمله ناب از اون کتاب: “وحشت نوشتن می تواند همسنگ وحشت ننوشتن تحمل ناپذیر باشد.”

آموزنده ترین کتاب غیرتخیلی هم “دنیا مسطح است” اثر توماس فریدمن، ستون نویس نیویورک تایمز بود که جهانی شدن توی قرن ۲۱ رو بررسی می کنه.

یه جمله ناب هم از اون کتاب: (درباره یه شاخص مهم شکوفایی) “آیا جامعه شما بیش از آن که رویا داشته باشد، خاطره دارد؟”

البته غیر از تحصیل علم، تحصیل ثروتو هم با جدیت پیگیری کردم. خدا رو شکر، کاسبی سال پیش پربرکت بود.

لای دفترچه بستانکاری و بدهکاری ام، یه فایل از رویدادهای مهم اقتصادی سال ۲۰۰۶ هم گیر آوردم که ماه به ماه درآوردمش اینجا.(حاجی کپی رایتشو به بلاگستان وقف می کنه.)

Read more »

جیک جیک پرنده های محله مون، چند روزیه که آدمو بجای شاد کردن، ناراحت می کنه، چون مثل خروس بی محل از ساعت یک صبح می زنن زیر آواز.

البته نمی شه از اونا ایرادی گرفت، چون گرمای بی سابقه هوای اینجا (من که با پیراهن آستین کوتاه و کاپشن نازک می گردم) باعث شده ساعت بیولوژیکی شون چند ساعت عقب بمونه.

روزنامه هم نوشته بود امسال جوجه تیغی های کوچولوی زیادی تلف می شند، چون که مادراشون اونا رو به هوای بهار، زودتر به دنیا آوردند و حالا طفلی ها نمی تونند قبل از خواب زمستونی، به حد کافی چاق و چله شند. توی این چند سال، تعداد خارپشتهای بریتانیا نصف شده.

جالب تر این بود که یه مجله هم نوشته وزارت دفاع آمریکا و بریتانیا دنبال تولید مهماتی هستند که به محیط زیست کمتر آسیب برسونه. الان بیشتر فشنگها سربی اند و هر سال ۱۷ میلیون فشنگ تنها توی تمرینات نظامی آمریکایی ها استفاده می شه و سرب زیادی رو به خورد زمین می ده.

انگار آمریکا که پیمان کیوتو را امضا نکرده، استدلال می کنه که درسته که فشنگ و خمپاره و موشک ما عراقی ها و افغانی ها رو می کشه، ولی نباید محیط زیست شونو واسه نسلهای بعدی ویران بکنه.

نویسنده مطلب هم اسم این کار رو گذاشته بود: “بربریت به رنگ سبز.”

در کشاکش بحث اعدام صدام در بلاگستان، چند نکته به ذهنم رسید:

یکم: محکومیت اعدام “صلاح الدین زمان” از سوی فلسطینیها، واکنشهایی برانگیخته. محمد علی ابطحی (وب نوشت) خواستار توضیح دولت در مورد نمک نشناسی حماس شده، ولی حامد (یهودشناخت) ملت مالباخته ایرانو دعوت به خویشتنداری کرده.

وقتش رسیده در انگیزه حمایت از فلسطینیها بازنگری کنیم: آیا دلارهای نفتی و قلمهامونو بخاطر مسلمونی اونا نثارشون می کنیم، یا بخاطر ستمدیدگی زیر دست ستمگر (صرف نظر از باورش)؟ اگه دلیلش دومیه، چرا واسه مسیحیهای دارفور که به دست هم کیشامون کشته می شن، اشک تمساح نمی ریزیم؟

دوم: پرستار آمریکایی صدام مصاحبه داده و گفته این آدمکش “دل نازک” هنگام اسارت به علفهای هرز آب می داده و به پرنده ها، خورده نون.

غیر از خدا کسی نمی دونه صدام قبل از اعدام چقدر قلبا متحول شده و نادم، ولی یادتون باشه از حالا بازار اینگونه مصاحبه ها داغ می شه و خیلی ها از عطش رسانه ها و مخاطباشون سوء استفاده می کنند. از ده سال پیش که پرنسس دایانا جوون مرگ شد، پیشکارش که نه سر پیاز بوده و نه ته پیاز، دو تا کتاب راجع به اون مرحومه نوشته و ملت هم آی می خرند.

سوم: هواداران صدام در بغداد و تکریت، کلاش و سرنیزه بدست، تظاهرات کردند و قول دادند انتقام بگیرند.

من جنبه مثبتشو می بینم، این که مثل متمدنها اعتراض کردند و نشون دادند با مرگ دیکتاتور، امید به برقراری دموکراسی تو عراق، اگه بیشتر نشده باشه، کمتر نشده. تصور چنین صحنه هایی تو ایران ناممکنه.

آخر: خیلی از ما بلاگرها، اعدام خواهانو “بدبخت و عقب مونده” لقب دادیم و اعدام ستیزها رو متهم کردیم “آروغ روشنفکری” می زنند.

دیر یا زود، دو سه تا دیکتاتور بدست خودمون می افتند، همونایی که بهشون سربسته پیام دادیم از مرگ میلو، پینوشه، صفر و صدام عبرت بگیرند.

امیدوارم اون روز هم به اصولمون وفادار باشیم و رنگ نبازیم. اجازه بدیم عادلانه محاکمه بشند، واسه هوادارهای بی تقصیرشون قداره نکشیم و بذاریم اعتراض کنند، بدون چماق و قمه.

وگرنه همه ما دیکتاتوریم، دیکتاتورهای کوتوله.

سال ۲۰۰۷ واسه من شروعی رنگارنگ و شورانگیز داشت:

برق طلایی پولکهای یه مسافر مترو که از گردن تا یه وجب بالای زانوشو پوشونده بود،

تاجی از گل و بوته روی سر زنی که خیال می کرد شب ژانویه قهرمان المپیک شده،

بطریهای آب شنگولی که یا نصفه بود یا سربسته و تحفه واسه صاب پارتی،

تقاضای پسری مست از یه دختر غریبه مست تر واسه یه دهن آواز و جواب بااشتیاق دخترک: کدوم آهنگو بخونم؟،

خورشت لذیذ گوشت و قارچ یه سیاحت نامه نویس روزنامه گاردین که می گفت موقع نوشتن نقد آشپزهای حرفه ای، تسلیم رودربایستی نمی شه،

دلشوره های یه پسر کلمبیایی که همیشه موقع تحویل سال نمی دونه سال نو چی تو کاسه اش می ذاره،

ماری جوانا کشیدن یه سنی لبنانی ماست بند (خودش به فارسی می گفت دوغ) که چشم دیدن دار و دسته مقتدی صدر رو نداره ولی قربون صدقه حزب الله می ره،

آتیش بازی سحرانگیز بالای چرخ فلک بزرگ لندن و نم نم بارون،

فشار خردکننده ولی منظم جماعت در حال بازگشت بعد از آتیش بازی،

کیسه سفید روی پای یه دختر چشم بادومی خواب آلود که فقط نصف استفراغشو جا می داد.

امیدوارم سال نو میلادی شما هم توپ توپ شروع شده باشه!

صدام بالاخره فهمید قربانی های حکومتش در آخرین لحظه های زندگی چه حسی داشتند و من ایرانی، مثل شیعیان عراق، از مرگش خوشحالم، ولی همه می دونن اوضاع عراق فعلا درست بشو نیست.

در واقع نحوه محاکمه و اعدام صدام می تونه تخم کینه بیشتری بین شیعیان و سنی ها از یه طرف و مسلمونها و غرب از طرف دیگه بکاره.

من خوشحالم که صدام روز عید قربان حلق آویز شد، ولی مسلما تندروها خرده خواهند گرفت که “یه رهبر مسلمون به فرمان یه رهبر صلیبی کشته شده تا به مسیحی ها برای سال نو عیدی بده.”

دکتر ولی نصر، شیعه شناس ایرانی، هم به سی ان ان گفت صدام برای کشتار شیعیان دجیل اعدام شد و شاید کردها ایراد بگیرند که “چرا برای نسل کشی انفال محاکمه نشد. آیا این همه عجله فقط برای کینه جویی فرقه ای بوده؟”

به نظرم نوری مالکی، نخست وزیر عراق، تدبیر به خرج داد که به تماشای اعدام دیکتاتور نرفت. شیعیان عراق باید در جشن و سرورشون خویشتنداری کنند تا گزک به افراطیون و تجزیه طلبها ندند.

طفلی عراقی ها! از مرگ زرقاوی که خیری ندیدند، امیدوارم مرگ صدام منشا خیر بشه.

پوشش پرتب و تاب تایید حکم اعدام صدام منو باز به سرنوشت دیکتاتور سابق عراق علاقه مند کرده.

من نه مخالف مجازات اعدامم و نه نگران تعرض به حریم خصوصی یه جلاد، ولی مثل روز روشن بود که بالاخره کلک شو می کنن تا هم از بقیه دیکتاتورها زهره چشم بگیرن و هم ته دل بعثی ها رو خالی کنن.

واسه همین اولین جلسه دادگاهش، تموم هیجان و تعلیق قصه رو برام از بین برد.

اما حالا این یکی دو روزه که شبکه های خبری از بی خبری آخر سال به این ننه مرده گیر دادند، من هم قاطی تماشاچی های این سیرک رسانه ای شده ام و برای شنیدن خبر سقط شدنش، لحظه شماری می کنم.

یادتون باشه که لحظه بزرگیه.

از زمان اعدام نیکولای چائشسکو، دیکتاتور رومانی، بعد از سفر بدشگونش به ایران در سال ۱۹۸۹، این اولین باریه که جهان شاهد اعدام یه دیکتاتور می شه.

آپ دیت ۱: سی ان ان ۲۰ دقیقه به ۱۲ شب به وقت گرینویچ گفت صدام تا سه ساعت دیگه اعدام می شه.

آپ دیت ۲: سی ان ان و بی بی سی ساعت دو و نیم گفتن تا نیم ساعت دیگه کار تمومه.

آپ دیت ۳: الجزیره ساعت سه اعلام کرد تا یه ساعت دیگه صدام اعدام می شه.

آپ دیت ۴: سی ان ان از قول تلویزیون الحره و العربیه گفت اعدام اندکی قبل از ساعت ۳ شنبه سی ام دسامبر انجام شد.

آپ دیت ۵: سی ان ان از قول یکی از وکلای صدام مرگ دیکتاتور رو تایید کرد. تلویزیون دولتی عراق هم (آخر از همه). تبریک!

آپ دیت ۶: العربیه اعلام کرده برادر ناتنی صدام هم حلق آویز شده. عیدی مضاعف! یک شاهد به سی ان ان گفته شاهدها بعد از مرگ صدام رقصیدند.

آپ دیت ۷: تلویزیون عراق گفته از اعدام فیلمبرداری کرده اند. دیگه لازم نیست بگین مرگ بر صدام!

امروز تیتر یک اکثر روزنامه های بزرگ بریتانیا درباره قتل زنجیره ای دستکم سه زن روسپی در شهر ایپسویچ بود. تا عصری دو جسد دیگه پیدا شد. معلوم نیست روح سعید حنانی رفته ایپسویچ یا Jack the Ripper. (عکسهای قربانیان)

پدر یکی از دخترای گمشده که معلوم نیست قبلا هم از شغل دخترش خبر داشته یا از طریق مطبوعات فهمیده، اومده بود در شبکه اسکای نیوز التماس می کرد اگه کسی خبری داره اطلاع بده و شب سال نو، یه خونواده ای رو از چمبره غم رها کنه.