My Babbling Brain

مجله بریتانیایی پراسپکت از صدتا آدم حسابی پرسیده اگه قرن بیستم، قرن چپ و راست بود، قرن بیست و یکم، قرن چیه؟

خیلی از جوابها خوندنیه.

اکثرا عقیده دارن دموکراسی اکثریتی کنونی خواه نخواه باید عوض شه و قطبیت حاکم بر سیاست جهان می تونه خیلی چیزها باشه: مذهبگرایی و سکولاریسم، جهانی و محلی، اکثریت و اقلیت، نامریی ها و مریی ها، قوی و ضعیف، افراطی و واقع بین و…

اگه دیدگاه ها مختلفه، عوضش اکثر این آدمها قبول دارن آینده قاراش میشی انتظارمونو می کشه.

البته سیاستمدارها مثل احمدی نژاد و بوش نظر دیگه ای دارن.

رابرت ادلر، اولین مخترع ریموت کنترل بی سیم تلویزیون، تا ابد میوت شده.

خیلی ها می گن اختراع پنجاه سال پیش اون، ما رو برده تلویزیون کرده، ولی واسه تنبلی مون باید بهانه بهتری بتراشیم. انصافا اختراعش حق انتخاب بزرگتری بهمون داده، مخصوصا واسه آگهی های مزاحم.

ادلر خودش علاقه ای به تماشای تی وی نداشته و تا ۸۹ سالگی اسکی می کرده. این آمریکایی اتریشی تبار ۹۳ ساله ۱۸۰ اختراع ثبت کرده، تقریبا سالی دوتا.

کاش یه ریموت کنترل اختراع می کرد که با زدن یه دکمه، یه دانشمند نو جای یه دانشمند مرده، مثل ادلر، رو می گرفت. یا سیاستمدارهای وراج، لالمونی می گرفتن. یا هر کتابی رو جیک ثانیه می خوندیم. یا سه سوت، می رفتیم فضا.

یا مهمتر از اون، کاشکی چیزی اختراع می کرد تا نذاریم اونی که ریموت کنترل همه مون دست شه، هر وقت عشقش کشید، دکمه آف مونو بزنه.

In a short story entitled The Outpost of Progress, Joseph Conrad writes:

یه خاخام، اولین یهودی کله گنده شده که ادعا می کنه حملات یازده سپتامبر شاید صحنه سازی بوده.

مایکل لرنر، سردبیر مجله تیکون، توی مقاله ای در کتاب “یازدهم سپتامبر و امپراتوری آمریکا” نوشته اگه یه روز گندش دربیاد که سیا، اف بی آی یا تشکیلات دیگه ای این علم شنگه رو به پا کرد تا جنگ کبریت بخوره، اون روز من شاخ درنمی آرم.

ولی برخلاف خیلی از اسلامگراها که می گن یازده سپتامبر کار موساد و لابی اسراییلی ها بوده، خاخام لرنر عقیده داره: “اسراییل هیچ نفعی از بروز این حملات نمی برده.”

انصافا اسکادهای صدام واسه اسراییلی ها یه جور اسباب بازی هالووین بود. با حذف اون، دشمن واقعی اسراییل قدرت گرفت. فقط یازده سپتامبر کمک کرد اسراییل انتفاضه دوم رو با آبروریزی کمتری خفه کنه.

من هم سخت باورم می شه یه مشت آدم با تیغ موکت بری چهارتا طیاره رو تقریبا همزمان بدزدن، ولی یقیین دارم بوش و چنی تونستند یه بحران کمرشکن رو با شارلاتان بازی به یه فرصت طلایی کشورگشایی تبدیل کنن.

زندگی تون هرچقدر پارادوکس داشته باشه، اندازه فرانسیس کالینز نیست.

اینها گزیده ای از پروفایل ده صفحه ای نیویورکر در مورد جلال طالبانی رییس جمهور عراقه، مردی نون به نرخ روز خور که موقع جنگ تحمیلی یکی دو بار ما رو به صدام فروخت و برعکس.

ولی من از عمو جلال خوشم می آد، چون یه سیاستمدار زیرکه. منافع کردها، حالا هم عراقیها، دوست و دشمن شو تعیین می کنه. به ایران می گه توی عراق شیطونی نکن، بعد به آمریکا می گه “دیپلماتهای” ایرانو آزاد کن.

من همیشه خیالم از دودره بازها راحته. هر حرکتشون قابل پیش بینیه. فقط باید مراقب باشی کی و چند می فروشنت.

نشریه یهودی فوروارد نوشته استراتژیستهای اسراییلی پیشنهاد داده اند واسه مهار ایران، تل آویو دست برادری بسوی عربها دراز کنه.

پرونده اتمی و اوضاع عراق و لبنان، آونگ عربها رو از حرکت انداخته و آموس گیلاد، از مدیرهای وزارت دفاع اسراییل، گفته: “اولین باریه چنین ترسی رو توی اعراب می بینیم. باید تمام تماسهای احتمالی رو با مصریها، سعودیها و البته اردنیها تقویت کنیم.”

مهار ایران با هزینه شیعه و سنی زیرکی محضه. اسراییلی ها می دونن بمبارون نطنز و اراک بهترین بهونه ساخت یا خرید بمب اتمی رو به ایران می ده.

درسته عربها نمی خوان هلال شیعی، ماه هزار و یک شب شون بشه، ولی دوست هم ندارن تنگه هرمز، قبرستون نفتکشها بشه. چاره؟

نباید اعصابشونو سمباده زد. بی خیال جیش المهدی و حماس. امنیت ملی رو بچسب.

ایران یا باید به تجاوز آمریکا تن بده، یا همخوابه عربها بشه (از نظر دیپلماسی).

سوزناک وقتیه باهم تجاوز کنن.

هفتمین سخنرانی سالانه جورج بوش بیشتر یه نمایش تلویزیونی بود، شاید تحت تاثیر اعلام اسامی اسکار.

ابتدا یه پیشکار زن که نمی تونست نیش شو جمع کنه، خطاب به ناننسی پلوسی، رییس مجلس نمایندگان آمریکا، گفت: “خانم رییس…”

بعد یه پیشکار مرد پشت سر اون اومد و اعلام کرد: “رییس جمهور ایالات متحده.”

استقبال از بوش پرسروصدا بود. خانم پلوسی، اولین رییس زن مجلس نمایندگان، گفت این افتخار رو داره که رییس جمهور آمریکا رو به حضار تقدیم می کنه. بوش هم جواب داد: “این افتخار رو دارم که به عنوان اولین رییس جمهور بگم خانم رییس.” (نه به اون مفهومش)

نیمه اول سخنرانی در مدح رشد اقتصادی و لزوم همکاری برای تنظیم کسری بودجه، اصلاح قوانین مهاجرت و کاهش مصرف بنزین بود. حضار گله به گله کف می زدند، ولی یه شات از هیلاری کلینتون، نامزد انتخابات ۲۰۰۸، نشون داد که عصا قورت داده نشسته بود.

بوش در نیمه دوم نطقش راجع به خطرات القاعده، تندروهای شیعه و سنی و اتمی شدن ایران هشدار داد و تمنا کرد اگه نمایندگان کنگره با اون مشکل دارند، لااقل بذارند استراتژی عراقش به موفقیت برسه.

آخر مراسم هم واسه تحریک حس میهن پرستی، چهار قهرمان گمنام توی حوزه تجارت، جنگ و اجتماع رو معرفی کرد که دو تاشون سیاه پوست بودند.

جالب ترین نکته سخنرانی واسه من این بود که بوش گفت می خواد یه نیروی داوطلب تشکیل بده تا در مواقعی مثل جنگ از مهارتشون استفاده بشه، یه چیزی مثل بسیج خودمون.

با این حال، دموکراتها گفتند گول حرفهای تهییج آور بوش رو نمی خورند. طفلی بوش حتی یه “شومن” تاثیرگذار هم نیست.