اشپیگل نوشته چینی ها بخاطر المپیک سخت تلاش می کنند تا تابلوهای انگلیسی شونو از هر نوع غلط املایی و دستوری پاک کنند، چون گاهی یه چیزهایی می نویسن که واسه یه انگلیسی زبان خنده داره.
یه سری عکس هم از بعضی شاهکارها زده.
یادم اومد سر ماجرای ملوانها باز برادرها به انگلیسی شعار نوشته بودند ولی غلط غلوط.
شاید وقتشه اونا هم انگلیسی شونو تقویت کنن یا حداقل هر چیزی رو اول توی “ورد” تایپ کنن تا آبروی کشور نره.
“پاسپورت سندی نیست که بگوید ما کیستیم، بلکه سندی است که نشان می دهد دیگران در مورد ما چه فکر می کنند.”
این بخشی از خاطرات و تفکرات اورهان پاموک، برنده نوبل ادبیات، توی شماره تازه مجله نیویورکر از اولین گذرنامه ایه که در کودکی می گیره تا همراه برادرش از استانبول به ژنو سفر کنند و پدر و مادرشونو ببینند.
من هم همیشه با خودم کلنجار می رم که وقتی مامورهای گمرک کشورهای دیگه پاس ایرونی منو می بینند، چی تو سرشون می گذره.
پاس من از این مدل قدیمی هاست، واسه همین، با معیارهای اروپایی، خیلی جعلی می زنه، ولی به خدا اصله، ولی مامورها حداقل پنج دقیقه زیر و روش می کنند و زیر اشعه می گیرند و چندبار عکسشو با قیافه من مقایسه می کنند.
وقتی توی صفهای طولانی بازرسی گذرنامه یا تقاضای ویزا می ایستم و می بینم دیگران کارشون سه سوته راه می افته، بهشون غبطه می خورم. آخه چرا من باید تاوان رفتار حکومت مو بدم؟
ایتالیایی ها به خبرنگار می گن جورنالیستا و افغانها، ژورنالیست، ولی کافیه دست طالبان گروگان باشی تا بدونی این دو تا چه فرقی دارند.
یه ماه پیش یه جورنالیستا با یه ژورنالیست به نام اجمل نقش بندی همراه راننده شون به چنگ طالبان می افتند. بیچاره راننده کم ارزش خیلی زود به قتل می رسه، ولی ایتالیایی ها به دولت حامد کرزای فشار می آرن تا خبرنگارشونو با پنج زندانی طالبان مبادله کنه.
بعد دولت کرزای می گه ما دیگه با طالبان معامله نمی کنیم و حالا طالبان می گه نقش بندی رو زودتر از ضرب الاجل کشته.
تکلیف طالبان که روشنه، اما من دولت کرزای و رومانو پرودی رو هم مقصر می دونم، چون یا نباید با گروگانگیر معامله کنی، یا وقتی معامله می کنی، باید همه رو آزاد کنی.
مطمئنم وجدان جورنالیستا از مرگ این ژورنالیست به درد اومده، ولی ما چرکهای جهان سومی کی می خوایم با این چشم زاغها برابر بشیم؟
|
Comments(9) | Tag: Farsi, Journalism, War on Terror, World
(1 votes, average: 3 out of 5)
Loading ...
توی این هفته سه خبر خوندم از بلندپروازی برادران عرب.
اول: دو شرکت کویتی سهامدار بزرگ خودرسازی آستون مارتین شدند که ماشین محبوب مامور دوصفرهفت، جیمز بانده.
دوم: قطر می خواد ده درصد سهام شرکت دفاعی ایی ای دی اس اروپا رو بخره که یه زمانی سهامدار ایرباس بود و سال پیش از فروش سلاح فقط دو میلیارد دلار سود برد.
سوم: شرکت نفتی هالیبرتون دفتر مرکزی شو از هوستون، پایتخت شرکتهای نفتی دنیا، می بره دوبی و از حالا عربها ذوق زده شدند.
من حتی اگه نژادپرست هم باشم، دیگه نمی تونم به این جماعت بگم سوسمارخور.
مجله بریتانیایی پراسپکت از صدتا آدم حسابی پرسیده اگه قرن بیستم، قرن چپ و راست بود، قرن بیست و یکم، قرن چیه؟
خیلی از جوابها خوندنیه.
اکثرا عقیده دارن دموکراسی اکثریتی کنونی خواه نخواه باید عوض شه و قطبیت حاکم بر سیاست جهان می تونه خیلی چیزها باشه: مذهبگرایی و سکولاریسم، جهانی و محلی، اکثریت و اقلیت، نامریی ها و مریی ها، قوی و ضعیف، افراطی و واقع بین و…
اگه دیدگاه ها مختلفه، عوضش اکثر این آدمها قبول دارن آینده قاراش میشی انتظارمونو می کشه.
البته سیاستمدارها مثل احمدی نژاد و بوش نظر دیگه ای دارن.
رابرت ادلر، اولین مخترع ریموت کنترل بی سیم تلویزیون، تا ابد میوت شده.
خیلی ها می گن اختراع پنجاه سال پیش اون، ما رو برده تلویزیون کرده، ولی واسه تنبلی مون باید بهانه بهتری بتراشیم. انصافا اختراعش حق انتخاب بزرگتری بهمون داده، مخصوصا واسه آگهی های مزاحم.
ادلر خودش علاقه ای به تماشای تی وی نداشته و تا ۸۹ سالگی اسکی می کرده. این آمریکایی اتریشی تبار ۹۳ ساله ۱۸۰ اختراع ثبت کرده، تقریبا سالی دوتا.
کاش یه ریموت کنترل اختراع می کرد که با زدن یه دکمه، یه دانشمند نو جای یه دانشمند مرده، مثل ادلر، رو می گرفت. یا سیاستمدارهای وراج، لالمونی می گرفتن. یا هر کتابی رو جیک ثانیه می خوندیم. یا سه سوت، می رفتیم فضا.
یا مهمتر از اون، کاشکی چیزی اختراع می کرد تا نذاریم اونی که ریموت کنترل همه مون دست شه، هر وقت عشقش کشید، دکمه آف مونو بزنه.
In a short story entitled The Outpost of Progress, Joseph Conrad writes:
“Few men realize that their life, the very essence of their character, their capabilities and their audacities, are only the expression of their belief in the safety of their surroundings.
The courage, the composer, the confidence, the emotions and principles; every great and every insignificant thought belongs not to the individual but the crowd: to the crowd that believes blindly in the irresistible force of its institutions and of its morals, in the power of its police and its opinion.
But the contact with pure unmitigated savagery, with primitive nature and primitive man, brings sudden and profound trouble into the heart.
To the sentiment of being alone of one’s kind, to the clear perception of the loneliness of one’s thoughts, of one’s sensations – to the negation of the habitual, which is safe, there is added the affirmative of the unusual, which is dangerous; a suggestion of things vague, uncontrollable and repulsive, whose decomposing intrusion excites the imagination and tries the civilized nerves of the foolish and the wise alike.”
یه خاخام، اولین یهودی کله گنده شده که ادعا می کنه حملات یازده سپتامبر شاید صحنه سازی بوده.
مایکل لرنر، سردبیر مجله تیکون، توی مقاله ای در کتاب “یازدهم سپتامبر و امپراتوری آمریکا” نوشته اگه یه روز گندش دربیاد که سیا، اف بی آی یا تشکیلات دیگه ای این علم شنگه رو به پا کرد تا جنگ کبریت بخوره، اون روز من شاخ درنمی آرم.
ولی برخلاف خیلی از اسلامگراها که می گن یازده سپتامبر کار موساد و لابی اسراییلی ها بوده، خاخام لرنر عقیده داره: “اسراییل هیچ نفعی از بروز این حملات نمی برده.”
انصافا اسکادهای صدام واسه اسراییلی ها یه جور اسباب بازی هالووین بود. با حذف اون، دشمن واقعی اسراییل قدرت گرفت. فقط یازده سپتامبر کمک کرد اسراییل انتفاضه دوم رو با آبروریزی کمتری خفه کنه.
من هم سخت باورم می شه یه مشت آدم با تیغ موکت بری چهارتا طیاره رو تقریبا همزمان بدزدن، ولی یقیین دارم بوش و چنی تونستند یه بحران کمرشکن رو با شارلاتان بازی به یه فرصت طلایی کشورگشایی تبدیل کنن.
| د | س | چ | پ | ج | ش | ی |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « شهریور | ||||||
| ۱ | ۲ | ۳ | ۴ | ۵ | ۶ | ۷ |
| ۸ | ۹ | ۱۰ | ۱۱ | ۱۲ | ۱۳ | ۱۴ |
| ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ | ۱۸ | ۱۹ | ۲۰ | ۲۱ |
| ۲۲ | ۲۳ | ۲۴ | ۲۵ | ۲۶ | ۲۷ | ۲۸ |
| ۲۹ | ۳۰ | |||||
