My Babbling Brain

یه نگاه به تاریخ انقضای پاسپورتم انداختم، دیدم سال نود و یک خورشیدیه. به ذهنم اومد که قراره ما گذر یه قرن دیگه رو هم شاهد باشیم. (بر چشم بد لعنت)

هفت سال پیش نسل ویژه ای بودیم که رسیدن قرنی تازه از تقویم میلادی رو دیدیم. باهاش هزاره سوم هم اومد. حالا هم تقویم میلادی ۰۷/۰۷/۰۷ رو نشون می ده. تکرارش می ره تا هزار سال دیگه.

قراره رویدادهای زیادی به میمنت امروز برگزار شه (کنسرت، معرفی عجایب هفتگانه، ازدواجهای فله ای، مرحله مقدماتی تور دو فرانس و جام ملتها)، ولی آیا واقعا امروز با روزهای دیگه فرقی داره؟ انگار سهم ما از تاریخ فقط بازی اعدادشه.

شاید هم این نگاه خیلی منفیه. به قول بچه مثبتها، یحتمل یه اراده برتری می خواسته ما زنده باشیم و این روزهای تاریخی رو ببینیم. پس حالشو ببرین.

این روزها هر مجله درست و حسابی رو باز کنی، یه مطلب در مورد مایکل بلومبرگ، شهردار موفق نیویورک، و/یا روپرت مرداک (مردوخ یا هر چی) داره.

هر دو غول رسانه ای پولدارند و هردو، یهودی. بلومبرگ واسه قطع وفاداری از حزب جمهوریخواه و تقویت شایعات نامزدی اش برای ریاست جمهوری آمریکا خبرساز شده و مرداک بخاطر تلاش برای خرید شرکت داو جونز، مالک وال استریت ژورنال.

ما مسلمونها همیشه یهودیهای موفق، مخصوصا از نوع هالیوودی و رسانه چی، رو منفور می دونیم، ولی بد هم نیست رمز موفقیت اونا رو یاد بگیریم.

آره، شاید به قول شما، خصوصیات کثیف زیاد داشته باشند، ولی اگه خودتونو قربانی اونا می دونین، بهتره یاد بگیرین چطور مرداک ظرف چهار دهه از یه روزنامه زیان ده استرالیایی بر تخت سلطنت رسانه های دنیا نشسته.

چرا شارلاتان بازی ما جواب نمی ده؟ چرا به حد کافی توی کار بی رحم نیستیم؟ چرا از ترس ورشکستگی احتمالی، جرات کارآفرینی نداریم؟ چرا به رویاهای بزرگمون نمی رسیم؟ و چرا همیشه قربانی موندن رو آسونتر از قربانی گرفتن می دونیم؟

وعده ها، وعده ها

مرداک سخن می گوید

بلومبرگ: شهردار مدیرعامل

گزارشهای خبری از آمریکا نشان میدهد که مردم آمریکا هم مثل مردم ایران دوست دارند از یک دو شب قبل در صف بخوابند و انتظار بکشند. انتظار برای خریدن تلفن همراه آی فون که از فردا وارد بازار میشه. حالا چند لیتر بنزین واجب تره یا گوشی تلفن همراه…!!؟؟ این نشان دهنده این هست که مشکل شعوری در جاهای دیگه دنیا هم هست. البته عکسها نشان میده که آمریکایی ها کمی مرتب تر صف کشیدن. شاید دلیلش این باشه که از یک ماه قبل اعلام کردند نه چند ساعت قبل.

نویسنده: مهمان حاجی

حماس و فتح می جنگند، فلسطینیان آه میکشند و اسرائیلیان لبخند میزنند.

نویسنده: مهمان حاجی

امروز چهلمین سالگرد تجاوز اسراییل به مصر، سوریه و اردنه، ولی تاحالا نمی دونستم عربها از عبارت “جنگ شش روزه” برای این واقعه بدشون می آد، چون ظرف کمتر از یه هفته، نشون داد جبروت شون، هپروته.

خب، عزیز دل برادر، مثل ما یه نموره مقاومت می کردین تا اسم جنگ تونو بذارن، جنگ هشت ساله. تازه شما سه به یک بودید، ما یک به صد!

Pathwalker, there is no path. You must make the path as you walk.

Antonio Machado

 If you wish to go quickly, go alone. If you wish to go far, go together.

African proverb

If I were told:
By evening you will die,
so what will you do until then?
I would look at my wristwatch,
I’d drink a glass of juice,
bite an apple,
contemplate at length an ant that has found its food,
then look at my wristwatch.
There’d be time left to shave my beard
and dive in a bath, obsess;
“There must be an adornment for writing,
so let it be a blue garment.”
I’d sit until noon alive at my desk
but wouldn’t see the trace of color in the words,
white, white, white…
I’d prepare my last lunch,
pour wine in two glasses: one for me
and one for the one who will come without appointment,
then I’d take a nap between two dreams.
But my snoring would wake me…
so I’d look at my wristwatch:
and there’d be time for reading.
I’d read a chapter in Dante and half of a mu’allaqah
and see how my life goes from me
to others, but I would’nt ask who
would fill what’s missing in it.
That’s it, then?
That’s it, that’s it.
Then what?
Then I’d comb my hair and throw away the poem…
this poem, in the trash,
and put on the latest fashion in Italian shirts,
parade myself in an entourage of Spanish violins,
and walk to the grave!

Mahmoud Darwish