My Babbling Brain

جمعه صبح یکی از رفقا ایمیلی فرستاده بود با این عنوان “قدم نورسیده مبارک” که لینکی بود به مطلب روزنامه جورازلم پست درباره انتصاب یه یهودی اسراییلی تبار به ریاست دفتر اوباما.

می دونستم رام امانوئل یهودیه ولی نمی دونستم باباش “چریک مقاومت اسراییل” بوده و عقیده داره پسرش می تونه اوباما رو به اتخاذ سیاستهای مطلوب برای اسراییل متقاعد کنه. “قرار نیست که (پسرم) کف کاخ سفید رو تمییز کنه!”

غروب جمعه هم در مجله فوروارد خوندم که غیر از امانوئل قراره چند یهودی دیگه به دولت رییس جمهور چهل و چهارم راه پیدا کنند. به نوشته این مجله، از الان گروه های یهودی آمریکا خوش بین اند که می تونن برای اجرای برنامه های اجتماعی مورد نظرشون با دولت اوباما لابی کنند. برنامه های سیاسی چطور؟

البته من از اول قصد داشتم خیلی به این موضوع حساس نشم و بگم خب امانوئل قدرت چونه زنی با کنگره رو داره و برای اوباما مفیده. حالا مهم نیست از اسراییل حمایت می کنه. اما انگار خودشون خیلی روی این موضوع دارند حساب باز می کنند.

از همه اینا بگذریم، انتصاب امانوئل و رفقا یقینا روی سیاست اوباما در قبال ایران تاثیر می ذاره. البته بخاطر بحران اقتصادی، جنگ ولو محدود بعیده، ولی حتما امانوئلها از اوباما می خواند که ایران رو مجاب کنه با اسراییل کنار بیاد وگرنه از آشتی خبری نیست.

اصولا دلخوشی از سیاهپوستها ندارم، چون با وجود اعتقاد به همه حرفهای مربوط به تبعیض و بالا بودن بیکاری بین اونا در کشورهای غربی، معتقدم خودشون خیلی لش بازی درمی آرند.

حتی وقتی باراک اوباما هم  گفت باباهای سیاهپوست باید واسه مراقبت از بچه هاشون بیشتر وقت بذارند، همرنگهاش الم شنگه ای راه انداختند و جسی جکسون (به خیال بسته بودن میکروفون) گفت “تخمهاشو می برم.”

اما امروز خیلی خوشحالم یه سیاهپوست بالاخره رییس جمهور آمریکاشد. شاید رییس جمهور خوبی از کار درنیاد، ولی هم مایه دلگرمی اقلیت برابری طلبه مقابل اکثریت و هم امیدی برای همه سیاها که اگه همت کنن، می تونن به هر رویایی برسند.

در نهایت هم کمک می کنه آدمهایی مثل من تدریجا “کوررنگ” بشن. برای همین، من امروز سیاهپوستم.

بزرگترین توقعم از اوباما در مقام رییس جمهور آمریکا اینه که از شمار فقرای دنیا کم کنه.

بحران اقتصادی خیلی ها رو نه فقط در آمریکا بلکه حتی در ایران خودمون به زیر خط فقر هل می ده. اگه همت کنه توی چهار سال اول، راحت این افتضاح رو ردیف می کنه و توی چهار سال دوم، باز رشد اقتصادی دنیا جهنده می شه.

توقع بعدیم اینه که حتما به وعده اش برای سرمایه گذاری روی انرژیهای سبز عمل کنه. اونوقت می شه به نجات زمین امیدوار شد.

بعدش انتظار دارم شجاعت داشته باشه و حداقل کمتر قربون صدقه اسراییل بره. داشتن کشور مستقل حق فلسطینی هاست، حتی اگه اندازه یه کف دستی باشه که از وسط دوتا شده.

دیگه بسه، چون تا همین جاش هم چشمم آب نمی خوره. یه اقتصاددان می گفت این همه پول کلان که به اوباما داده می شه، یه نوع سرمایه گذاریه. سرمایه گذارها (که می تونیم ماهیتشونو حدس بزنیم) از اوباما توقعات زیادی دارند.

این روزها روزهای سیاهیه برای سرمایه داری و بازار آزاد. از یه طرف سقوط سهام و از طرف دیگه مداخله دولتها و رشد خزنده سوسیالیسم.

ولی نباید فراموش کرد که: اول، این بحران محصول حرصه و ربطی به ذات سرمایه داری نداره. اگه شما فقط می تونی توی استخری به عمق یه متر شنا کنی، یهو شیرجه بزنی توی استخر هشت متری و خفه بشی، آیا آب مقصره و بد؟

دوم، مقررات و نظارت لازمه ولی فقط تا حدی. متصدی استخر باید مطمئن بشه شما شنا بلدی تا وقتی شیرجه می زنی تو آب، احتمال بالا اومدنت زیاده. ولی نباید بخواد که مدال المپیک داشته باشی یا شیش تا شناگر تضمین بدند شنا بلدی.

بدترین حالت برای نوآوری و کارآفرینی اینه که ترس زیاد به مقررات خفه کننده بازار منجر بشه. اون وقت دیگه کسی به دانشجوهای گمنامی مثل بیل گیتس و سرگئی براین وام نمی ده و ما مایکروسافت و گوگل و غیره نخواهیم داشت. مطمئن باشید اگه جاذبه و امکانات سرمایه داری نبود، یه دختر مهاجری مثل انوشه انصاری نمی تونست به فضا بره.

شاید بگین فقط یه مشت آدم از سرمایه داری بهره می برند و میلیاردها نفر در فقرند. اون هم باز بخاطر حرص شرکتها و کشورهای خاصه. باید سرمایه داری مسئولانه و اخلاقی رو تقویت کرد تا جمعیت بیشتری از فقر نجات پیدا کنند. (مثل بانک گرامین در بنگلادش که به فقرا وام بی ضامن می ده).

سرمایه داری، مثل دموکراسی، بی عیب نیست ولی تا پیدا کردن الگوی جایگزین، بهترین چیزیه که داریم و باید ازش دفاع کنیم.

سارا پیلین در مناظره با جو بادین خیلی بهتر از اونی بود که رسانه ها پیش بینی می کردند. انقدر بد می گفتند که خیال می کردم یه ارزن هم سواد نداره.

اما هم از اربابش دفاع کرد و هم کارنامه لاغر خودش در کاهش مالیات مردم و افزایش مالیات شرکتهای نفتی رو به رخ کشوند. در کل، شاداب بود و مسلط. حداقل چشمکهای شیطنت آمیزش اینجوری نشون می داد.

تازه برای احمدی نژاد هم خط و نشون کشید. اگه قراره آدم دشمن داشته باشه، مدل سارا پیلین قابل تحمل تره.

ولی بهرحال رقیبش بایدن کوه تجربه بود. شناسنامه جان مک کین زیر بغلش بود و مرتب می کوبیدش. (بماند که یه بار اسم اربابش رو با مک کین اشتباه گرفت و سه بار برای تلفظ فعل “کرکترایز” تپق زد. تتمه لکنت زبون بچگیشه.)

فکر می کنم اگه در این یه ماه اتفاق خاصی نیوفته، اوباما و بادین برنده می شن. اما سارا پیلین حالا حالاها در سیاست می مونه.

جان مک کین در اولین مناظره اش با اوباما نشون داد با وجود تجربه زیادش، چون نمی تونه با رای دهنده ارتباط برقرار کنه، از اوباما عقب تره.

مجری مناظره از اول اصرار کرد که هر دو تا رقیب همدیگه رو خطاب کنند نه اونو. اوباما مرتب به مک کین نگاه می کرد و حتی خیلی وقتها به اسم کوچیک صداش می زد (بماند که یه بار گفت تام و یه بار هم جیم).

اما مک کین سیخ به دوربین یا مجری خیره شده بود و فقط گاهی گردنش چند درجه خم می شد تا یه نیشخند بطرف اوباما پرت کنه. حتی یه بار هم صداش نکرد باراک.

آخه پیری، غرور بد چیزیه! رای دهنده ها دنبال یه آدم تازه می گردند که رفتارش با بقیه سیاستمدارهای متکبر فرق داشته باشه. کی می خوای بفهمی!؟

عوضش شگرد مک کین این بود که مرتب برای اوباما پاپوش درست می کرد و می گفت فلان حرفو زده یا فلان کار رو کرده یا می خواد بکنه و اوبامای گوشه رینگ افتاده یا می گفت “اجازه بدهید تصحیح کنم” یا این که “جان درست می گه، ولی…”

کلا از نظر فرم و استایل اوباما جلو زد و از نظر محتوا، مک کین.

امروز به قدرت لابی اسراییل ایمان آوردم. یعنی فکم پیاده شد.

مجله یهودی فوروارد نوشته جیمی کارتر، رییس جمهور پیشین و از ریش سفیدهای حزب دموکرات، بخاطر انتقاداتش از اسراییل به گردهمایی دموکراتها دعوت نشد.

معمولا روسای جمهور پیشین دموکرات برای این نوع گردهمایی دعوت به سخنرانی می شدند، ولی باراک اوباما که حلقه مشاورانش دربست متعلق به لابی اسراییله، به کارتر روی خوش نشون نداده تا در عرض ارادت به اسراییل از جان مک کین عقب نمونه.

فکر کنم بزودی باید حسرت همین روزهای جورج بوش رو بخوریم.

از رفتن این مردک کودتاچی پرویز مشرف بس مسرورم. نواز شریف، حالا بماند چقدر خودش فاسده و چقدر قصد تسویه حساب داشته، به مشرف و سایر تفنگچی ها فهموند رای مردم قوی تر از توپ و تفنگه.