My Babbling Brain

بعضی از دوستان می گن عکس دخترک خونین و مالین (مطلب قبلی)، ساختگیه چون اثری از پلیس نیست و ما معترضها داریم اشک تمساح می ریزیم.

سوال: انگیزه ما به قول شما عکس سازها چی می تونه باشه؟

بنا به نظرسنجی پلیس، اکثر مردم از مبارزه با بی حجابی حمایت کردند. باور و گرایش سیاسی این گروه، به گفته مسئولان، کوبنده و خلل ناپذیره، پس ما نمی تونیم با اینجور عکسها اونا رو به جبهه خودمون بیاریم.

پس چه دلیلی داره که خودزنی کنیم؟ توان هیچ اقلیتی با خودزنی تقویت نمی شه، چون برای بقا باید از همه دارایی اش حفاظت کنه. برعکس این اکثریته که مدام برای اقلیت هزینه می تراشه و اسمشو می ذاره خودزنی.

از “خودزنی” نشریات امیرکبیر کی سود برد؟ مدیر مسئولهای به زندان افتاده یا اونایی که برای انتقام گرفتن از پلی تکنیک خوابشون نمی برد؟

عکس: سرزمین رویایی

اگه خود خدا نگفته بود دین زور زورکی نیست، معلوم نیست اینا می خواستن چه بلایی سر ملت بیارن؟

جودشون به جزایری می رسه و جورشون به یه دختر رهگذر. به قول سعدی، سنگها رو بستند و سگها رو رها کردند!

حتما این شیوه مهرورزانه دعوت به اعمال حسنه است. پس خواهرم، تبریک، مسلمان شدی!

این پرونده هاله اسفندیاری داره بالا می گیره. دستگیری و اتهاماتش حتی صدای نوام چامسکی رو هم درآورده.

اعتراض یه آدمی مثل چامسکی واسه حکومت ایران خوشایند نیست چون کیهان و رفقا همه مقالات ضد بوش استاد رو چاپ می کنن و نمی شه بعد از این همه سال چاپ توضیح المسائلش، یهو بگی اون هم آخوند منبر سیا بوده.

کنگره اسلامی آمریکا هم سایت “هاله را آزاد کنید” راه انداخته تا دولت نگه چرا فقط کنگره آمریکا یا صهیونیستها سنگ اسفندیاری رو به سینه می زنن.

کمیته آزادی آکادمیک انجمن مطالعات خاورمیانه هم نامه اعتراض آمیزی به احمدی نژاد نوشته و تهدید به بایکوت فرهنگی کرده. البته بعیده حکومت ایران اعتنا کنه، چون درصدر جدول ناقضان حقوق آکادمیک قرار داره.

رسول نجفی، جامعه شناس در ویرجینیا، استدلال می کنه که نیروهای امنیتی از مبادلات فرهنگی بین ایران و آمریکا و رفت و آمد آزاد ایرانیهای مقیم خارج کفری شده بودند و با گرفتن هاله اسفندیاری می خوان از بقیه زهرچشم بگیرن. نجفی به اسفندیاری لقب “زندانی فرهنگی” داده.

امروز تلویزیون بی بی سی فینال جام حذفی زنان انگلستان رو پخش کرد و من برای اولین بار یه مسابقه فوتبال زنان رو بطور کامل و زنده دیدم.

بازی زنان آرسنال و چارلتون نه تنها فینال، بلکه یه دربی لندنی بود و برای همین بیست هزار نفر هم رفته بودند ورزشگاه ناتینگام فارست که برای این مسابقات یه رکورده. آرسنال با این که یه گل عقب افتاده بود، چهار-یک قهرمان شد که چهارمین قهرمانی مهمشون توی این فصل بود (پوز مردهای آرسنالو زدند).

با این که خیلی از بازیکنها دخترهای هیجده نوزده ساله بودند، ولی از نظر تکنیکی چیزی از مردها کم نداشتند. مثلا جولی فلیتینگ در بیست و یک مسابقه این فصل، بیست و نه گل زده، از جمله چهارتا هت تریک. البته مربی هر دو تیم مرد بودند.
نکته جالب این بود که بازیکنها بندرت خطا می کردند ولی من فکر می کنم ما مردها (بعد از یه مدتی) از اینجور مسابقه ها حوصله مون سر می ره، چون یه نمه خشونت “سازنده”، نمک فوتباله، چون هم هیجان می ده و هم بازی رو از یه نواختی درمی آره.

نکته جالب دیگه، وجود یه مفسر زن در کنار مفسر مرد بود، هر چند شاید بگین برای این مسابقه طبیعیه، ولی حقیقت اینه که اینجا کم کم مفسرهای زن دارن فعال می شن.(کلیپ ویدویی بحث)

چند وقت پیش یه مسابقه فوتبال لیگ برتر رو از رادیو دنبال می کردم و خانومه انقدر با شور و شوق بازی رو توصیف می کرد که برای من ایرونیِ زن توی ورزشگاه ندیده غیرعادی بود.

حاضرید یه روزی، جای فردوسی پور یا خیابانی، یه زن مسابقه فوتبال رو تفسیر کنه!؟ اگه اومد، شما مردها فکر می کنین چه واکنشی نشون بدین؟

آقای احمدی نژاد، دم مرامت گرم که به دست خانوم معلمت بوسه زدی. معلومه ادبت به از دولتته، ولی چرا به پیرزن بنده خدا گفته بودی توی دومین ماه از بهار، دستکش دست کنه!؟

برادر، اگه می خواستی شیطون دین و ایمانتو کف نره، دست یکی از آقا معلمهاتو می بوسیدی. حنات که پیش فمینیستها رنگی نداره.

در ثانی، اگه اهل ریا و عوام فریبی نیستی، یه توک پا می رفتی خونه همین خانوم معلم و بدون ریاکاری، شرط ادبو بجا می آوردی. سوتی هات هم رو نمی شد. جون جدت بهمون نگو که روحت خبر نداشت معلمت هم توی مراسمه.

متاسفانه درسهاتو خوب از بر نکردی. تنها تاثیرگذاری احتمالی این جور شیرین کاریهای تبلیغاتی اینه که خودجوش به نظر برسه، نه کارگردانی شده.

مرد عمل با مرد نمایش خیلی فرق داره. معلمهای بازداشتی رو آزاد کن، صد برابر این نمایشت تاثیر می ذاره.

دیروز تلویزیون یه گزارش نشون می داد از اعتراض فعالان اسراییلی به طرح تندروهای مذهبی شون برای جدا کردن زنها و مردها توی اتوبوسهای بیت المقدس.

دقیقا عین ایران استدلال می کنند که نباید تماسی بین زن و مرد باشه. البته تندروها می گفتن این طرح آزمایشیه و فقط در مناطق مذهبی اجرا می شه.

خیلی از زنهای مسافر شاکی بودند و می گفتند وقتی پول بلیت می دند، می خواند هرجایی که دلشون می خواد، بشینند.

زیاد از شباهت این طرح بین اسراییل و ایران تعجب نکنید، چون اسراییل هم هر روز داره مذهبی تر و طالبانی تر می شه.

اون وقت هر نوع برخورد بین دو کشور خطرناکتر می شه.

حالا که یکی از همشیره های تهرونی مون، هزار ماشالله، اولین راننده زن واحد شده، نمی دونم شاد باشم یا بی تفاوت.

چهار سال پیش معصومه بلاغی اولین راننده اتوبوس بین شهری ایران شد و حالا این نزدیکتر شدن به مرکز جامعه رو باقدری خوش بینی می شه پیشرفت دونست.

البته خیلی ها این جهش رو صوری می دونند. “شوفری بخوره تو ملاجشون. اگه راست می گن بذارن قاضی شیم. قاضی نه، تماشاچی فوتبال. بعد یه مسیری (خط ویژه بین انقلاب و امام حسین) به بنده خدا دادند که یه دونه پیچ هم نداره و پاره آجر هم می تونه کارشو بکنه.”

حق هم دارند. مشکل اساسیه. چرا وقتی زن ایرونی چند ماه جلوتر می تونه اولین زن فضاگرد بشه، این همشیره بیاد پشت رل اتوبوس، فرت فرت بلیت پاره کنه.

ولی اصلاحات گام به گام همینه. خودتون بهتر می دونین که نهضت حقوق زنان تو همین مملکت محروثه هم سرعت حلزونهای بارون خورده رو داشته.

این خبر رو واسه یه دوست انگلیسی خوندم، چهارشاخ موند. محض نجات ناموس ملی، من هم رکب زدم و پرسیدم اینجا خانومها از کی راننده اتوبوس شدند؟

حالا اون بود که پته پته می کرد. اعتراف کرد جامعه انگلیسی هم هنوز مردسالاره. فقط شش درصد رانندهای اتوبوس، زن هستند. (شغل شاق و بی آب و نونی هم نیست.)

سعی کردم ببینم اولین زن انگلیسی چه سالی راننده اتوبوس شده، گیر نیاوردم. فقط کانادا رو می دونم که ۹۰ سال پیش بوده.

آپ دیت دوم: امروز اولین زن رییس مجلس نمایندگان بعد از ۲۱۸ سال در آمریکا سوگند یاد کرد.