My Babbling Brain

یه گزارشگر ایرونی تبار رادیو “ان پی آر” آمریکا گزارش قشنگی نوشته درباره مادر بزرگش هلن جفریز بختیاری که بختیاریها به پاس نیکوکاری اش یه کوه به نامش کردند.

آشنایی خانم هلن با بختیاریها از دلباختگی اش به یه بختیاری زاده در نیویورک در سال ۱۹۲۷ شروع می شه. چهار سال بعد می آن ایران و خانم هلن به ساخت یکی از اولین بیمارستانهای خصوصی ایران کمک می کنه.

با وجود جدایی از شوهر ایرانی، خانم هلن در دهه ۱۹۵۰ به عنوان پرستار به ایران برمی گرده و با جیپ به روستاهای دورافتاده می ره تا به زنها آموزش بهداشت بده.

خانم هلن در سال ۱۹۷۳ می میره و در طوس به خاک سپرده می شه.

من در اینترنت نشونه ای از کوه هلن گیر نیاوردم ولی به نظر می آد بختیاریها به مهمونهای خارجی شون خیلی عزت و احترام می ذارن.

مجله فارن پالیسی پنج کشور از پنج منطقه دنیا رو که بدترین جاها برای زنانه انتخاب کرده.

هول نشین. ایران بینشون نیست. از خاورمیانه یمن انتخاب شده.

فارن پالیسی سه تا معیار اصلی داشته: حضور زنان در مجلس، نسبت درآمد زنان به مردان و میزان باسوادی زنان.

علاوه بر یمن، هایئتی از قاره آمریکا، مولداوی (اروپا)، سیرالئون (آفریقا)، نپال (جنوب شرقی آسیا) و پاپوا گینه نو (آسیا و اقیانوسیه).

شما رو با خانوم جیمی میسیک آشنا می کنم: تا دو سال پیش، “مرد” شماره دو سیا بود، و حالا در بانک برادران لمان مدیر تحلیل ریسکه.

هیچ زنی در تاریخ سیا پله های ترقی رو بسرعت میسیک طی نکرده، و با این که واحدش مسئول دو سوتی بزرگه (خنثی نکردن یازده سپتامبر و ادعای تسلیحات کشتار جمعی عراق) ولی در وال استریت همه به تحلیلهای این اطلاعاتی سابق احترام می ذارن. (میسیک بخاطر باج ندادن به دار و دسته دیک چنی کله پا شد.)

الان وظیفه اش اینه که تشخیص بده قراره کجا بهم بریزه یا کجا با وجود ریسک بالای سیاسی برای سرمایه گذاری مناسبه. (طبق قانون نمی تونه از کانتکتهاش توی سیا استفاده کنه.)

پیش بینی خانوم میسیک اینه که خاورمیانه پاییز امسال توفانی می شه. در مورد ایران هم می گه: “شخصیتهای داخلی مهمی از احمدی نژاد علنا انتقاد کردند و این نکته مهمیه!”

این طرح روی جلد این شماره نیویورکره. به نظر شما در چه جامعه ای این سه خواهر باشخصیت می تونن بدون گیس کشی کنار هم بشینن؟

پلیس و صدا و سیما می گن اکثر تجاوزها بخاطر “پوشش تحریک آمیز” قربانیه، ولی واقعا همینطوره؟

در ژاپن هم این دلیل ذکر می شه. چند وقت پیش هم یه فروشگاه انگلیسی ناچار به توقف فروش لباسی شد که گمان می رفت حمله جنسی به زنان رو تشدید بکنه. ولی در هر دو کشور اخباری از تجاوز به بچه های دو ساله و پیرزنهای هشتاد ساله مخابره شده.

یه گواه دیگه مدعیان نقش حجاب و تجاوز می تونه جدول جهانی میزان تجاوز باشه. عربستان که زنهاش حجاب فوق کامل دارند، اوضاعش مناسبه و ته جدوله. ولی همه می دونیم زنهای عربستانی فعالیت اجتماعی خیلی محدودی دارند و معمولا بدون مردشون بیرون نمی آن. تازه انقدر جامعه شون سنتیه که قربانی ها نمی تونن بیان گزارش بدند.

از طرف دیگه، بالاترین میزان تجاوز در آمریکا متعلق به آلاسکاست. چرا اونجا کاپشن و شال و کلاه مصونیت نمی آره؟ بعلاوه میزان تجاوز در آمریکا مرتبا در دو دهه اخیر کم شده، هرچند هنوز بعضی ها اینو قابل باور نمی دونن.

برای همین محدود کردن ریشه های تجاوز به نوع پوشش قربانی، ساده انگاریه. متجاوز برای کاهش مجازات یا دستکم شرم، تقصیر رو گردن دختر و جامعه می اندازه. با وجود اصرار خبرنگار تلویزیون، دختری که وسط مصاحبه قاضی مرتضوی قربانی تجاوز معرفی شد، می گفت لباسش تحریک انگیز نبود.

به نظرم خیلی خوبه که قربانی تجاوز حاضر می شه جلوی دوربین بیاد. دوره انکار تموم شده. تا سه چهار سال پیش بچه های حوادث می نوشتن فلان باند بخاطر اذیت و آزار دخترها بازداشت شد. وقتی ازشون می پرسیدم جرمشون فقط اذیت و آزار بوده، جواب می دادند نه، ولی نمی شه نوشت تجاوز. (چقدر روزی مجبورم می کرد برای دخترهای قربانی سربازهای آمریکا در اوکیناوا بنویسم هتک حرمت، نه تجاوز!)

من قصد ندارم نقش لباس رو انکار کنم ولی نباید تنها مدرکمون اعتراف متجاوز باشه. باید تحقیق مستقل صورت بگیره و همه ریشه ها شناسایی بشه.

بعد باید همه متجاوزها رو اعدام کرد. راستی همه؟ در غرب درصد قابل ملاحظه ای از تجاوزها توسط شوهر یا پارتنر صورت می گیره، اما آیا حاضریم بحث تمکین رو کنار بذاریم و شوهرهای متجاوز رو هم اعدام کنیم؟ یا نه، اون نوع تجاوز ایرادی نداره؟

این روزها شلوارهای فاق کوتاه و شل و ول خیلی داره به نام ایران و ایرانی گره می خوره.

از یه طرف، سردار رادان به فرزاد حسنی گفته بی بی سی می گه پلیس “یکی از شهرهای آمریکا” به پیروی از پلیس ایران با شلوارهای فاق کوتاه و شل و ول (به قول بچه محلها، سگی) برخورد می کنه. (البته اصل خبر حرفی از “الگوبرداری” نمی زنه.)

از طرف دیگه دیدم یه مجله انتقادی تبلیغات و مصرفگرایی، برای معرفی جین های با فاق ماورای کوتاه دخترهای ژاپنی، باز از ایرونی ها مایه گذاشته.

مجله “اد باستر” درباره این جین های موسوم به “شلوار بیکینی” نوشته (بخش سوم گزارش):”در حالی که زنان ایرانی بخاطر بد حجابی مجازات می شوند، بخش کوچکی از زنان ژاپنی حد و مرز مد تحریک آمیز را به عقب می رانند.”

انصافا این جاپونی ها هم خیلی فیریک شدند. البته به نظر نمی آد شلوار فاق کوتاه از این پایین تر بره، چون نیوزویک می گه داره “کمر” شلوارها به سمت ناف برمی گرده و کم کم معرکه گیری “دم نهنگ” هم ورمی افته.

گاردین نوشته سسیلیا سارکوزی، همسر رییس جمهور فرانسه، تنهایی رفته لیبی تا خواهان لغو اعدام پنج پرستار بلغاری و یه پزشک فلسطینی بشه که محکوم به انتقال خون آلوده به ویروس ایدز به چهارصد بچه لیبایی شدند.

با این که اولین تجربه دیپلماتیکشه، ولی من خوش بینم، چون سرهنگ قذافی با وجود مشنگ بازیهاش نسبت به فشار بین المللی حساسه (پرونده لاکربی و تاسیسات هسته ای).

البته لیبی یه جوریهایی حاضر به لغو اعدام هست ولی چهار پنج میلیارد دلار غرامت خواسته. اتحادیه اروپا می گه تخفیف بده.

ولی لابه لای این چونه زنی، تکلیف بچه هایی که همبازی شون ایدزه، چی می شه؟

آپ دیت: حکم اعدام لغو شد

“آدمها وقتی مسن تر می شن، تندروتر می شن: دستکم بعضی هاشون. من الان شصت و چهار سالمه و می خوام با معضلات گنده و زشت مثل جنگهای نامنصفانه، قاچاق جنسی زنها و نقض حقوق بشر در دستگاه قضایی آمریکا مبارزه کنم.”

این بخشی از مقاله آنیتا رادیک، بنیانگذار فروشگاه های لوازم آرایش بادی شاپ در نیوزویکه. خانم رادیک نوشته وقتی به جنگ عراق اعتراض کرده، یه روزنامه آمریکایی خواستار تحریم بادی شاپ شده و اون دیده بهتره قید بیزنس رو بزنه و یه فعال تمام وقت بشه.

خانم رادیک با بخشی از پول دویست و پنجاه میلیون دلاری فروش بادی شاپ یه بنیاد خیریه راه انداخته و فعلا مهمترین هدفش، تلاش برای آزادی دو عضو دربند حزب پلنگ سیاه است که به گفته او، سی و پنج سال در زندانهای آمریکا در انفرادی هستند.