My Babbling Brain

خیلی از ماها محمد مصطفایی رو به عنوان وکیل مدافع پیشگام مخالفت با اعدام نوجوانها می شناسیم، ولی آقای مصطفایی در مطلب تازه وبلاگش (احتمالا با توجه به حکم قصاص خواستگار اسیدپاش) قوانین کنونی ضد اسیدپاشی رو بررسی کرده.

جهت اطلاع، آقای مصطفایی خودش قبلا وکیل مدافع زنی بوده که در سال هشتاد و شیش، شوهرش جلوی چشم دوتا بچه شون به سر و صورتش یه گالن اسید ریخته و نصفه شب توی خیابون رهاش کرده.

من دارم روی تاریخچه اسیدپاشی در ایران کار می کنم و می بینم در مواردی قاضی خیلی ساده از کنار اسیدپاشی رد شده. مثلا در سال هشتاد و پنج یه بابایی یه معتادی رو اجیر می کنه که در ازای چهار صد هزار تومن روی صورت پسر دایی اش اسید بریزه. طرف هم از هر دو چشم کور می شه.

فرد اسیدپاش به پرداخت دیه و پنج سال زندان محکوم می شه ولی آمر جنایت فقط به دو سال زندان. آخه این عادلانه است که طراح یه همچین ایده شومی فقط دو سال بیوفته هلفدونی؟

پ ن: این هم یه مطلب آرشیوی درباره قوانین اسیدپاشی

حاجی واشنگتن پرسیده سر  قضیه اسیدپاشی نظر خودم چیه، خب من با قصاص موافقم، ولی هدفم این نبود که موافقها و مخالفهای قصاص برای هم کرکری بخونند، بلکه می خواستم این سکوت کرکننده بشکنه.

حتی اگه مخالف این حکم باشیم، چون نمی تونیم بدون محکوم کردن از کنار این جنایت رد بشیم،  دستکم فک و فامیلهای آمنه وقتی نوشته هامونو بخونند، بهش می گن بعضی ها تا حدی دارند شکنجه روزمره تو رو حس می کنند.

بعد دوست داشتم یکی دو نفر که روانکاوی خوندند، از ذهن پلید این جور آدمها برامون بگن، آدمهایی که بجای کشتن یکباره قربانی، کاری می کنند که هر روز آرزوی مرگ بکنه چون قربانی قیافه خودشو از اونی که هست هولناک تر تصور می کنه و هر جمله اطرافیانوشو آمیخته با ترحم چندش آمیز می شنوه. شاید اینجوری بشه راه حلی پیدا کرد.

این جور بحثها ممکنه یکی رو تشویق کنه تاریخچه حملات اسیدپاشی در ایران رو دربیاره. مدخل فارسی ویکیپدیا برای اسیدپاشی به پنج خط نمی رسه، ولی هر سال روزنامه ها چندین مورد رو گزارش می کنند. اصلا چرا نمی دونیم اولین قربانی ثبت شده اسیدپاشی ایران کیه؟ این قربانی ها انجمن حمایتی مخصوص دارند؟ اگه ندارند، می تونیم براشون انجمن بزنیم؟

یا یکی شاید هوس کنه بجای موضوعات نخ نما، برای تز دانشگاهش تحقیق کنه چرا خیلی از حملات اسیدپاشی دنیا در ایران، افغانستان و پاکستان اتفاق می افته؟ آیا غیر از نابرابر بودن و بی پناه بودن زن در این سه کشور همسایه، دلیل مشترک دیگه ای هم هست؟ چه جوری می شه احتمال حمله رو کم کرد؟

دو روز از انتشار خبر قصاص یه خواستگار اسیدپاش به کوری هر دو چشم می گذره، ولی وبلاگستان بطرز مرموزی ساکته.

با وجود این که حکم چندان تاریخی نیست، ولی چون داستان کور شدن هر دو چشم یه دختر جوون و محکوم شدن خواستگارش به کوری از راه ریختن اسید اونقدر دراماتیکه که حتی بی بی سی و رادیو فردا سنت شکنی کرده و یه خبر “صفحه حوادثی” رو پوشش دادند، با این همه وبلاگهای انگشت شماری واکنش نشون دادند.

اونهایی هم که چیزی نوشتند، به “کنشگری” در زمینه حقوق بشر یا مشخصا حقوق زنان مشهور نیستند. (اینجا و اینجا) این سکوت (شاید تعمدی) وبلاگستان منو کنجکاو کرده که چرا؟

یعنی بعضی ها آچمز شدند؟ اگه حکمو تایید کنند، به تایید قصاص متهم می شن و اگه نکنند، به لیبرالیسم افراطی؟

لطفا درباره اش بنویسید. موضوع مهمتر از اونیه که در تاریخ وبلاگستان ثبت نشه.

اگه واقعا نطق خانوم ننسی پلوسی، رییس دموکرات مجلس نمایندگان آمریکا، باعث شده باشه که طرح نجات اقتصادی رای نیاره و در نتیجه یه تریلیون دلار از کون بورس آمریکا بیوفته، این رسما زیانبارترین سخنرانی یه زن در تاریخ می شه. خانومها، اول مزمزه کنید!

این روزها سرگرم داستان خودسانسوری ناشر کتاب”گوهر مدینه” هستم که روایتی عمدتا تخیلی و کم و بیش پور-نو-گرافیک از زناشویی پیغمبر با عایشه است.

رندم هاوس، ناشر امریکایی کتاب، قراردادش با خانم نویسنده، شری جونز، رو فسخ کرده چون می ترسه سروصدای مسلمونا دربیاد. حتی در صربستان این کتابو جمع آوری کردند.

ولی عوضش صدای منتقدهای اسلام از جمله سلمان رشدی بلند شده که می گن چرا باز مثل ماجرای کاریکاتورها تسلیم عربده کشی افراطی ها شدیم؟

از بخشهایی از کتاب که این ور و اون ور دراومده، می شه فهمید شری جونز می خواسته چندتا فرمول رو از جمله “سک س سلز” و “پیغمبر زن باره بوده” و “مسلمونا با فیکشنالیز کردن دین محمد مخالفند” قاطی کنه تا کتابش سردست بره ولی فعلا باید دنبال ناشر تازه بگرده.

واشنگتن پست یه مجموعه خوب درباره تاثیر گرونی جهانی مواد غذایی بر زندگی مردم درست کرده. یه گزارش درباره تاثیرش بر زنهای آفریقاییه که ناچارند آخر از همه اعضای خانواده غذا بخورند، البته اگه چیزی مونده باشه. یاد سالهای جنگ افتادم که مادرم هم از غذای خودش می زد تا ما سیر شیم.

رادیو زمانه یه مطلب داشت از اعتراض خرمقدسهای مسیحی به انتصاب زنها به سمت اسقفی.

کلیسای انگلستان می خواد برای اولین بار این کار رو بکنه تا نشون بده زن و مرد برابرند ولی سرصدای سنتی های این کلیسا و واتیکان رو درآورده چون می گن همه حواریهای حضرت عیسی، مرد بودند!

حالا این سوال برام مطرح شده چرا متولی های دینهای بزرگ حق زنها رو می خورند؟

دانشجوی دختری که کانون ماجرای دانشگاه زنجان بوده، بازداشت شده، چون مقامات می گن اگه از بزه خبر داشته، چرا نیومده راپورت بده.

تجربه سالهای اخیر دانشجوها نشون می ده که نمی تونن به دستگاه قضایی اعتماد کنن. از حمله کوی دانشگاه گرفته تا اتهام توهین به مقدسات در نشریات دانشجویی. کار بجایی کشیده که دانشجوهای دربند، بجای عدلیه ایران، دست به دامن شهردار رم شدند.

آخه چه تضمینی وجود داشت که دختره می اومد شکایت می کرد و شما اعتنا می کردین؟ (تا حالا که نشنیدیم با متخلفهای قبلی تعرض در دانشگاه چکار کردید.) بعدش چه تضمینی هست که حالا سالم رهاش کنین؟

متاسفانه از مدیریت بحران فقط اینو یاد گرفتین که بگین قاتل، خود مقتول بوده.