My Babbling Brain

نیویورک تایمز نوشته دولتهای اروپایی تا حالا جلوی فشار دولت جورج بوش واسه تحریم اقتصادی ایران مقاومت کردند.

این گزارش می گه با این که بانکهای اروپایی تسلیم خزانه داری آمریکا شدند، ولی دولتهاشون هنوز راضی نیستند از حجم مبادلات اقتصادی با ایران کم کنند.

شرکتهای اروپایی معمولا واسه فعالیت توی ایران از بانکها وام می گیرن و دولتهای اروپایی این وامها رو تضمین می کنن. مقدار این وامها دو سال پیش 18 میلیارد دلار بوده، هرچند پارسال یه مقداری کمتر شده.

حالا دو احتمال هست: اروپایی ها یه امتیاز گنده می گیرند و پشت سر آمریکا می ایستند یا این که بعد از دو سال راه اومدن با آمریکا سر پرونده اتمی، اجماع شون می شکنه.

اون وقت آمریکا کم حوصله می شه و می بینه گزینه اقتصادی کارگر نیست. بمبهای سنگرشکن رو می ریزه سر تاسیسات اتمی.

و شاید هم ملت.

این که جورج بوش علیه اطلاعاتی های ایران توی عراق حکم تیر می ده، منو یاد دوران دبیرستان می اندازه که به یه بچه باج نده انقدر پیله می کردیم تا دهن کجی کنه و تنشو کیسه بکشیم.

امروز با کارزار “ترس بس است” آشنا شدم که از ایرانی ها و آمریکایی ها می خواد واسه جلوگیری از بروز جنگ احتمالی بین دو ملت، عکسهایی با مضمون صلح بگیرند.

قراره ماه دیگه ناو “جان استنیس” John C Stennis بیاد خلیج فارس، ولی این مهمون ناخونده رو چقدر می شناسیم؟