موش، این جونده فنقلی، یه بار دیگه قربانی جدال اسلامگراها و صهیونیستها شده.

حتما این کلیپ استاد ایرانی رو دیدید که می گه “کمپانی والت دیسنی یهودی” تام و جری رو خلق کرده تا “با ملاحتها و شیرین کاریهای موش و گربه، بخصوص موش” لقب موش کثیف یهودیها فراموش بشه.

حالا حماس ناچار شده پخش یه برنامه تلویزیونی کودکان رو متوقف کنه که در اون یه بابایی توی لباس میکی ماوس، بچه های فلسطینی رو تشویق به مبارزه می کرده. (کلیپی از این برنامه)

این برنامه انقدر گل کرده بود که صدای اسراییلی ها رو درآورد. اونا ادعا می کردند این میکی ماوس، یا به قول تلگراف “موش جهادی” بچه ها رو برای کشتار یهودیها شستشوی مغزی می داده!

افسوس که وقتی جنگ نابرابر می شه و یلان و شیران به خاک می افتند، موشها رسم مبارزه رو به شیربچه ها یاد می دند.

یه بحث راه افتاده که وقتی سناتور جان مک کین، نامزد جمهوریخواه، به ریتم یه آهنگ قدیمی آمریکایی گفته Bomb Iran شوخی می کرده یا حرف دلشو می زده. (کلیپ ویدیویی یوتیوب و یه کلیپ مشابه)

من از مک کین خوشم می آد، نه بخاطر تفکرش، بلکه واسه شخصیتش، چون به اصولش (چه خوب چه بد) پایبنده. آدمی نیست که یرخی حرف بزنه. حتی لودگی اش، بازتابی از باورهاشه.

پدرش نظامی بوده، خودش توی جنگ ویتنام اسیر شده و حالا پسرش هم سربازه. می شه گفت باروت مایع توی رگهاش جریان داره.

بعلاوه این اولین باری نیست که مک کین خواستار چیدن پر و بال ایران شده. سینه چاک اسراییلی هاست و می گه نباید گذاشت ایران، اسراییل رو نابود کنه!

اگه مثل من مخالف اقدام نظامی علیه ایران اید، باید مک کین رو یه تهدید بدونید و اگه موافقید، یه فرصت!

“اگر خدای نکرده روزی من مردم، روی سنگ قبرم این را بنویسید: تنها برهانی که برای وجود خدا نیاز داشت، موسیقی بود.”

امروز دیدم کرت ونیگات، نویسنده آمریکایی آثاری مثل “گهواره گربه” و “سلاخ خانه شماره پنج”، در هشتاد و چهار سالگی مرده.

من تازه چند ماهی بود که با کتابهاش آشنا شده بودم و جمله اول رو هم از کتاب جدیدش “مرد بی کشور” انتخاب کردم. می گن ویژگی اصلی این رمان نویس، نوشته های علمی تخیلی و طنز آلودش بوده.

البته بیشترین شهرتش بخاطر کتاب “سلاخ خانه” است که شرح حال بمباران وحشیانه شهر “درزدن” آلمانه، ماجرایی که فاتحان جنگ جهانی دوم، مثل بمبارانهای اتمی ژاپن، بی شرمانه پنهان یا توجیه می کنند.

اتفاقا ونیگات این سالها به منتقد سرسخت جورج بوش تبدیل شده بود و می گفت: “بزرگترین خیانت در آمریکا این است که بگویید کسی آمریکایی ها را دوست ندارد، صرف نظر از این که کجا هستند و آنجا چکار می کنند.”

The Guardian has posted a piece by Noam Chomsky about Iran but is going to remove it in seven days due to copyright restrictions, so I decided to put it here in line with the Iranian copyright law. Sorry Mr Chomsky

A predator becomes more dangerous when wounded

In the energy-rich Middle East, only two countries have failed to subordinate themselves to Washington’s basic demands: Iran and Syria. Accordingly both are enemies, Iran by far the more important. As was the norm during the cold war, resort to violence is regularly justified as a reaction to the malign influence of the main enemy, often on the flimsiest of pretexts. Unsurprisingly, as Bush sends more troops to Iraq, tales surface of Iranian interference in the internal affairs of Iraq - a country otherwise free from any foreign interference - on the tacit assumption that Washington rules the world.

In the cold war-like mentality in Washington, Tehran is portrayed as the pinnacle in the so-called Shia crescent that stretches from Iran to Hizbullah in Lebanon, through Shia southern Iraq and Syria. And again unsurprisingly, the “surge” in Iraq and escalation of threats and accusations against Iran is accompanied by grudging willingness to attend a conference of regional powers, with the agenda limited to Iraq.

Presumably this minimal gesture toward diplomacy is intended to allay the growing fears and anger elicited by Washington’s heightened aggressiveness. These concerns are given new substance in a detailed study of “the Iraq effect” by terrorism experts Peter Bergen and Paul Cruickshank, revealing that the Iraq war “has increased terrorism sevenfold worldwide”. An “Iran effect” could be even more severe Read more »

دادگاه بین المللی لاهه، کشتار مسلمونای صربرنیتسا رو نسل کشی دونسته ولی گفته بلگراد مستقیما مسئول نبوده.

این خبر، منو یاد روز واقعه انداخت. دوازده سال پیش، تازه توی روزنامه ابرار، پادوی “روزی” شده بودم.

از قبل می دونستیم صربها واسه صربرنیتسا دندون تیز کردن، ولی صلحبانهای هلندی گفته بودن خاطرتون تخت باشه.

یه دستگاه غژغژی تلکس داشتیم که هر وقت خبر “فوری” می رسید، یه جیغ نتراشیده می کشید و یکی از ما می دویدیم طرف اتاق تلکس.

واسه صربرنیتسا، اول (به زبون خودمون) “ارجنت” درگیری صربها با هلندیها اومد. بعد ارجنت گذشتن صربها از سد هلندیها، بعد ارجنت ورود صربها به شهر. انقدر تخیلمون کار می کرد که واسه شروع کشتار مردها و پسربچه ها نیازی به ارجنت نداشته باشیم. همینطور تجاوز به زنها.

کل ماجرا کمتر از یه ساعت اتفاق افتاد.

و اما تبرئه بلگراد، یکی دو تا سوال پیش روی قضات لاهه می ذاره. شما گفتین بلگراد فقط بخاطر این که جلوی این کشتار رو نگرفته، مقصره.

ولی حتما یادتونه که اسلوبودان میلوسویچ رو بخاطر “نسل کشی و معاونت در نسل کشی” انداختین هلفدونی و انقدر دادگاهشو کش دادین که کنج سلول مرد.

پس تکلیف این اتهام دادستان چی می شه؟ “قصاب بالکان” فقط جرمش این بود که جلوی ارتش رو نگرفت؟ پس چرا مقصر اصلی، راتکو ملادیچ هنوز توی صربستان ول می گرده؟

خیلی از صربها می گن این حکم کمک می کنه گذشته شونو فراموش کنن و زندگی تازه ای با مسلمونا و کرواتها داشته باشن.

چه چیزی بهتر از همزیستی مسالمت آمیز، ولی بیوه ها و یتیمهایی که نمی تونن کشتار اون بعد از ظهر تابستونو فراموش کنن، تا قبل از مرگ، با کابوسهاشون چکار کنن؟

ابوذر منتظرقائم (پاسداران) ازم پرسیده مگه چه خبره که انقدر از اخبار جنگ احتمالی می ترسم و می ترسونم؟

از طرف دیگه، ابوذر توی سرمقاله رجاءنیوز استدلال کرده افرادی مثل محسن رضایی بخاطر پیش بینی خطر قریب الوقوع، عملا تسلیم جنگ روانی شدند.

خب، ترس من اینه ابوذر و احمدی نژاد تسلیم یه سورپریز گنده بشن و جنگ روانی بشه کروز، بشه بمب اتمی تاکتیکی، بشه آوار، بشه جسد سوخته.

دعا می کنم تحلیل ابوذرها درست باشه و تحلیل ما روان باخته ها، کشک.

واسه قوت قلب ده، پونزده خواننده این وبلاگ هم دیگه از جنگ نمی نویسم و بیشتر لایت می نویسم: دوخی های لندن، گالری، سینما، کتاب…

حمله هم شد، نه به ریش ابوذر می خندم و نه واکنش نشون می دم، چون جوابم از الان روشنه: شتابزده تلافی نکنین، می افتین توی دام.

هشدار موسسات خیریه بریتانیا به تونی بلر سر جنگ ایران، اولین صدای بلند انگلیسی هاست که امیدوارم زیر دروم دروم طبل جنگ نشنیده نمونه.

اینجا اگه چیزی به اسم تحقیق و گزارش به خورد رسانه ها داده نشه، طنین پیدا نمی کنه.

گزارش “زمانی برای مذاکره” هشدار داده که حمله به ایران، منطقه رو بی ثبات تر و خطر حمله به نیروهای بریتانیایی رو تشدید می کنه.

این روزها خطر تروریسم واسه دستگاه های امنیتی اینجا کابوس شده و خیلی ها خیال می کنن ایران زخم خورده، به عواملش دستور خرابکاری و بمبگذاری علیه اهداف انگلیسی ها رو می ده.

اما غیر از یکی دو روز پژواک رسانه ای، بعید می دونم این گزارش تاثیری رو دولت بلر داشته باشه، مخصوصا حالا که گفته فعلا از قدرت کنار نمی ره.

این تیتر گزارش تازه جان پیلگر، روزنامه نگار بریتانیایی ضد جنگه.

استدلال می کنه شخصیتهای متنفذ حزب دموکرات، با وجود مخالفت ظاهری با اقدام نظامی علیه ایران، همه غلام حلقه به گوش لابی اسراییل اند؛ از نانسی پلوسی گرفته تا هیلاری کلینتون.

جان ادواردز بزرگترین تهدید واسه اسراییل رو ایران دونسته و پلوسی هم کتاب اخیر جیمی کارتر در مورد اسراییل رو تقبیح کرده و گفته رییس جمهور سابق از قول حزب دموکرات حرف نمی زنه.

جان پیلگر احتمال داده حمله بهار صورت بگیره و از سکوت روشنفکرهای انگلیسی در این مورد ابراز نگرانی کرده.

“آنها منتظر چه هستند؟ اعلام تشکیل یک رایش هزار ساله دیگر یا ابری قارچی در خاورمیانه، یا هر دو؟”