My Babbling Brain

خبر فروش سلاح آمریکا به عربستان و امارات (در صورت موافقت کنگره) نشون می ده کاخ سفید نه تنها به فکر براندازی نیست، بلکه می خواد حکومت ایرانو به عنوان یه دشمن چموش ولی با برکت حفظ کنه.

اینجوری بیزنس شرکتهای دفاعی آمریکا و بریتانیا سکه می شه. هر وقت هم کاسبی شرکتهای نفتی شون کساد شد، از اسراییل می خوان یه حمله فلج کننده ولی مهار شده علیه تاسیسات اتمی ایران انجام بده تا قیمت نفت بکشه بالا.

بی دلیل نیست که آمریکا نمی خواد مذاکره کنه. لولوخوره ایران برای منطقه باید حفظ بشه. من ساده لوح رو بگو که چقدر حرص می خوردم که آمریکا می خواد به ایران حمله کنه!

مرتبط: دیگه از جنگ نمی نویسم

 گاردین می گه دیک چنی قاپ جورج بوش رو از خانم رایس دزدیده و این مایه نگرانیه.

این روزنامه از یه منبع نقل کرده که بوش قبل از اتمام دوره اش تکلیف ایرانو روشن می کنه. البته بنا به این گزارش، همه چی به خواست اسراییل برمی گرده.

یه تحقیق نشون می ده که وضع تحریم، احتمال بروز جنگ بین تحریم کننده و تحریم شونده رو شش برابر می کنه.

دیوید لکزیان، تحریم شناس برجسته، و کریستوفر اسپنسر بیش از دویست مورد تحریم رو بررسی کردند و دیدند چون کشورها اغلب تحریمهایی وضع می کنند که برای خودشون کمتر هزینه داره، کشورهای تحریم شونده اونو نشانه ضعف تلقی می کنند و بیشتر گربه می رقصونند.

بعدش بنگ بنگ.

این دو محقق می گن چون تحریمهای آمریکا (و شورای امنیت) علیه ایران از اول سفت و سخت نبوده، “ایرانیها زبان درازی می کنند و به آمریکا می گویند هیچ غلطی نمی توانی بکنی!”

به گفته اونا، اگه ایران به تحریک کردن آمریکا ادامه بده، اون وقت واشنگتن ممکنه فکر دیگه ای بکنه.

حماس و فتح می جنگند، فلسطینیان آه میکشند و اسرائیلیان لبخند میزنند.

نویسنده: مهمان حاجی

امروز چهلمین سالگرد تجاوز اسراییل به مصر، سوریه و اردنه، ولی تاحالا نمی دونستم عربها از عبارت “جنگ شش روزه” برای این واقعه بدشون می آد، چون ظرف کمتر از یه هفته، نشون داد جبروت شون، هپروته.

خب، عزیز دل برادر، مثل ما یه نموره مقاومت می کردین تا اسم جنگ تونو بذارن، جنگ هشت ساله. تازه شما سه به یک بودید، ما یک به صد!

سیندی شیان، مادر آمریکایی که بعد از مرگ پسر سربازش در جنگ عراق، به یکی از مشهورترین چهره های ضد جنگ تبدیل شده بود، به مبارزه اش پایان داده، چون از بی بخار بودن سیاستمداران جنگ ستیز جون به لب شده.

خانم شیان می گه این مبارزه که حتی به بازداشتش هم منجر شد، به قیمت جدایی شوهر و بدهی های سنگین تموم شده و حالا می خواد برگرده سر خونه و زندگی اش.

مسلمه که برنده بزرگ این تصمیم کیه، ولی بازنده بزرگ، خانم شیان نیست، چون بهرحال به خودش، و به ما، اثبات کرد می تونه با حکومت بزرگترین رهبر دنیا دربیوفته و صدای آدمهای بی صدا بشه. حتی اگه مطمئن بشه مرگ پسرش پوچ بوده.

بازنده بزرگ ماییم که از روی زبونی، همیشه منتظر قهرمان می مونیم و وقتی که سروکله قهرمان پیدا می شه، خیال می کنیم یه تنه، صدتا لشکر رو حریفه و ما می تونیم بچسبیم به زندگیمون.

یافتن جانشین برای خانم شیان سخته، چون کنار رفتن او، به سایر مادران پسر باخته این پیامو می ده که عزیزانتون بیهوده مردند. پس خاموش اشک بریزید و دم نزنید، وگرنه مثل من می شید “روسپی توجه”.

داستان فتح خرمشهر، یکی از مظلومترین حماسه های ماست، چون یا بین خاطرات تک رنگ بچگی مون گم شده یا لا به لای مشاجره پایان دادن یا ندادن به جنگ، تنها شده نقطه ای از تاریخ معاصر.

نگاه خودی و غیرخودی باعث شده تنها ملت دنیا باشیم که انقدر به قهرمانان به خاک افتاده اش بی تفاوته چون فکر می کنیم احترام به اونا، احترام به حکومته، چون فکر می کنیم اگه اونا زنده بودند، لابد الان بلای جون مردم می شدند.

شاید، ولی خب همه عوض می شیم، مهم اینه اونا لحظه ای که باید می ترسیدند، بخاطر دین و کشورشون نترسیدند، یا دستکم ترس شونو قائم کردند. من که نمی تونم!

تصمیم ارتش بریتانیا برای نفرستادن پرنس هری به عراق یادآور جمله معروف برابرتر بودن بعضی از آدمها نسبت به بقیه است.

استدلال ارتش اینه که جان هم نوه ملکه و هم محافظهاش به خطر می افته، چون شورشی ها براش نقشه کشیدند. البته هری خودش مشتاقه که بره ولی انگار حفظ تاج و تخت تشریفاتی بریتانیا مهمتره.

امروز رسانه ها از عصبانیت سربازها و خانواده هاشون خبر دادند که احساس می کنند خون شاهزادگان از خون اونا رنگین تره، هر چند تصمیم ورود به جنگ عراق رو دولت گرفته بود، نه خاندان سلطنتی.

حتما شورشی ها جشن گرفتند، چون نشون دادند هم نیروی خطرناکی هستند و هم برخلاف ادعای لندن و واشنگتن، عراق امن نشده.