My Babbling Brain

وقتی خبر حملات بمبئی رو از بی بی سی و سی ان ان و … دنبال می کنی، خیلی زود متوجه می شی قربانی های آمریکایی و بریتانیایی پوشش خبری بیشتری می گیرند.

مثلا سی ان ان یه مطلب زده توی سایتش با این تیتر: “غربی های وحشتزده از بلوای بمبئی می گویند.” اما وقتی خبر رو می خونی می بینی از بین صد و بیست و پنج کشته فقط شیش نفر خارجی بودند.

البته توجیه حرفه ایش اینه که می خوان خبر برای مخاطب غربی جذاب بشه ولی داستانی که پلاتش از تخیل جمعی هالیوود و بالیوود بزرگتره، نیاز به جذابیت تصنعی داره؟

یه تحقیق درست و حسابی می خوندم که در رسانه، جون یه آمریکایی برابر با ده غیر آمریکاییه. شاید همین تفاوتها و تبعیضهاست که به این تروریستهای اسلامگرا بهانه کافی می ده جنایتشونو توجیه کنند.

امروز از اون روزهایی بود که بخوبی نشون داد ما مسلمونا دوروترین آدمهای روی زمین هستیم.

از یه طرف، طالبان یه امدادگر زن خارجی رو کشته و از طرف دیگه، شرکت سونی از ترس خراش برداشتن احساسات نازک ما مسلمونا، توزیع یه بازی ویدئویی رو به تعویق انداخت.

دورویی مون در اینه که با شنیدن خبر قتل این زن یا هر خارجی غیرنظامی بی گناه، بی خیالی طی می کنیم یا بهانه می تراشیم که یارو جاسوس بوده یا مبلغ مسیحیت، ولی انتظار داریم زمین و زمان به همه باورهامون احترام بذارند و ما رو صلح طلب بدونند.

با این وجدان جمعی حق به جانب حالا حالاها با دنیا مشکل خواهیم داشت.

یه خبرنگار ونیتی فئر که قبلا می گفت واتربوردینگ شکنجه نیست، بلکه بازجویی خشنه، نتایج تجربه اش از تن دادن به واتربوردینگ رو نوشته، با این عنوان: “باور کنید، شکنجه است.”

همه شنیدیم که سیا علیه مظنونان القاعده از واتربوردینگ استفاده می کنه که حسی از غرق شدن رو به شکنجه شونده می ده. ولی حداقل من هیچ تصوری نداشتم.

خیال می کردم سرتو زیرآب نگه می دارن تا به حرف بیای. ولی همه اش چند مشت آب می ریزن روی صورتت که با پارچه پوشونده شده و بشمار پنج، تسلیمی.(فیلم آزمایش)

ظاهرا شکنجه ای “انسانیه” چون نه ابزار شکنجه هست و نه درد فیزیکی. ولی فشار روانی اش فیلو از پا می اندازه، مخصوصا اگه اون فیل رو بعد از شکنجه، برگردونی به یه سلول تاریک.

خبرنگار ونیتی فئر می گه حتی الان شبها وقتی ملافه می کشه روی سرش، همون حس خفگی بهش دست می ده.

—————

مرتبط: بکنیم یا نکنیم، بدیم یا ندیم

اول-آبشخور فکری نئوکانهای انگلیس:

از ماه پیش ماهنامه روشنفکری تازه ای در انگلیس چاپ می شه. “استندپوینت” (نقطه نظر) می خواد “مدافع تمدن غربی در عصر پس از یازده سپتامبر” باشه. ظاهرا دیدگاه راست میانه داره، ولی از این دو تا شماره اولش چنین برمی آد که دیدگاه های مسیحیت پیکارجو و نئوکانها رو ترویج می ده. سردبیرش هم حامی جنگ عراق بوده و هست. انصافا حرفه ایه، ولی شاید حرفهاش درست نباشه.

دوم: محمد الدوره نمرده

همین مجله این ماه یه مطلب داره درباره دادگاه تلویزیون دو فرانسه بخاطر فیلم تاریخی قتل محمد الدوره، طفل فلسطینی، در آغوش پدر زمین گیر شده اش در تظاهرات علیه اسراییلی ها. لپ کلام اینه که دادگاه گفته فیلم ساختگیه. یعنی قهرمان خردسال انتفاضه همه رو سر کار گذاشته! نویسنده تازه از ارتش اسراییل انتقاد کرده چرا این نوع بازیهای تبلیغاتی رو جدی می گیره و در موردش تحقیق راه می اندازه، هرچند تحقیق ارتش نشون داد الدوره رو اسراییلی ها نکشتند! از قضا روزنامه اسراییلی معاریو هم مطلب مشابهی داره. در مقابل هاآرتص می گه فرضا اون صحنه ساختگی بوده، ولی از اون موقع اسراییل هشتصد و پنجاه کودک و نوجوان فلسطینی رو کشته و این عمل باید متوقف بشه.

سه-اروپا هوشیار باشه

استندپوینت یه مطلب هم داره در مورد پرونده اتمی ایران و هشدار داده اگه ایران بمب اتمی بسازه، نه تنها با موشک می تونه پایتختهای اروپایی رو هدف قرار بده، بلکه کشوری مثل ترکیه هم هوس بمب می کنه و اون وقت امنیت اروپا به … می ره.

چهار-سه هزار سال رویاپردازی

مجله پراسپکت یه نقد نوشته در مورد کتاب “امپراتوری اندیشه: تاریخ ایران”. نمی دونستم نویسنده کتاب، رییس پیشین میز ایران در وزارت خارجه بریتانیا بوده. (اصل مطلب رو در جواب به یه کامنت گذاشتم).

پنج-ماندلا دیگه تروریست نیست

سه بار چشمهامو مالیدم و دوبار لید این خبر سی ان ان رو خوندم تا مطمئن بشم اشتب نمی کنم. جورج بوش در دستوری ملوکانه اسم نلسون ماندلای نود ساله رو از فهرست افراد تحت نظر بخاطر تروریسم خارج کرد. همه جای دنیا یه مشت الاغ حکومت می کنن. باز الاغ چهارتا خاصیت هم داره.

شش-قهرمان زنده رو عشق است

طفلی انگلیسی ها دیگه در تنیس ویمبلدون امیدی ندارند. البته از اول هم نداشتند ولی از اندی موری یه پهلوون پنبه ساخته بودند جلوی آقا رافای ما. خوشحالم حذف شد چون بهره برداری انگلیسیها از این تنیسور اسکاتلندی، حداقل واسه چند روز، تموم می شه. در دوره و زمونه ای که اسکاتلندیها چشم دیدن انگلیسی ها رو ندارند، انگلیسی ها بجای پرورش تنیسور، اصرار دارند اندی موری رو فرزند امت واحد بریتانیا جا بزنند. اگه راست می گین به اسکاتلندیها استقلال بدید.

نه بابا، شکنجه رو می گم.

یه نظرسنجی بین المللی، به مناسبت روز بین المللی قربانیان شکنجه، نشون می ده فقط چهل و سه درصد پرسش شوندگان ایرونی اعمال شکنجه رو سفت و سخت رد می کنن و عوضش بیست و هشت درصد می گن بعضی وقتها “نو پورابلم”.(هشت درصد هم بی خیالند.)

در اسپانیا، فرانسه و بریتانیا، هشتاد و دو درصد بی بروبرگرد مخالفن. در آمریکا پنجاه و سه درصد. فقط نیجریه، ترکیه، تایلند و هند کمتر از ایران رای دادند.

موافقان اعمال شکنجه استثنایی به نظریه “تروریست مطلع” متوسل می شن. یه مثال روز: یه عضو جندالله رو گرفتیم که از محل نگهداری سربازهای گروگان خبر داره ولی با زبون خوش موقر نمی آد. شکنجه اش بکنیم یا نکنیم؟

اگه پاسخ مثبت بدیم، پس دیگه حق نداریم از جورج بوش بخاطر شکنجه زندانیهای گوانتانامو انتقاد کنیم، چون همین استدلال دفاع از امنیت ملی و حفاظت از جون شهروندها رو داره.

ولی اگه پاسخ منفی بدیم، چندتا خاصیت داره: از جورج بوش و امثالهم متفاوت می شیم، برای کرامت انسانی همه آدمها، حتی تروریستها، احترام قائل می شیم، دیگه به حکومتهای استبدادی برای شکنجه آزادیخواهان و فعالان حقوق بشر مفر قانونی و اخلاقی نمی دیم.

شما چه نظری دارین؟ بکنیم یا نکنیم، بدیم یا ندیم؟

دو سرباز اسراییل رو گروهی که مقامات اسراییلی تروریست می دونن، ربود و اسراییل، لبنان رو سی و سه روز آتیش زد.

شونزده سرباز ایرونی رو گروهی که مقامات ایرونی تروریست می دونن، ربود و ظاهرا دوتا رو هم کشت، فقط جیگر خانواده گروگانها آتیش گرفته.

البته بزرگترین درس جنگ لبنان این بود که مهار گروهی که ما تروریست می خونیم و دیگران، آزادیبخش و مقاومت، با توپ و تفنگ محاله. باید دید حرف حسابش چیه و چه خواسته معقولی داره. وگرنه اگه جوون اونا رو اعدام کنیم، گلوی جوون ما رو می برن.

این وسط بی تفاوتی مقامات ایرونی به سرنوشت اون چهارده (ایشالا شونزده) نفر، رقت انگیزه. “هیات می فرستیم پاکستان.” اون مشرف بی شرف اگه عرضه داشت، اول از همه به اربابش کمک می کرد و جلوی طالبان و القاعده رو می گرفت.

نه یه فرمانده بی کفایت بخاطر این رسوایی استعفا کرده و نه توبیخ شده، نه حاضرند با گروگانگیرها صحبت کنند، نه حالی از خانواده سربازها می پرسن.

همه می دونیم سربازی که اعزام می شه به زیر پونز نقشه، بی پارتی ترین آشخور ایرانه. برای یه لحظه هم که شده، دلهره این سربازهای اسیر و خانواده درمونده شونو حس کنید.

امروز دو تا خبر متفاوت خوندم از سوتی مرگبار  نیروهای ایرونی و آمریکایی.

اولی: حدود ده روز پیش، یه خواننده و نوازنده بلوچ به نام استاد خدامراد سازشو می ذاره جلوی موتورسیکلتش و راه می افته می ره خاش. مامورها هم می بندنش به رگبار و بعد به خانواده اش می گن: خیال کردیم گرینف داره.

دومی: پنتاگون در حکمی هشتاد و دو صفحه ای گفته قتل سه سال پیش یه فیلمبردار عرب رویترز قابل توجیه چون سربازها دوربین بنده خدا رو با آر پی جی اشتباه گرفتن.

آخه این بهانه های کشکی، جای خالی پدر یا پسر یه خانواده رو پر می کنه؟ و چه خام فکر می کنیم که با این نوع عدالت، عضوی از خانواده این قربانی ها سلاح واقعی به دست نمی گیره.

دو برابر کردن جایزه سر اسامه بن لادن، جز زبونی تشکیلات اطلاعاتی آمریکا پیام دیگه ای نداره.

وقتی حاضر بشی برای زنده یا لاشه یه غارنشین چرک، پنجاه میلیون دلار بدی (یک پنجم دیوید بکام)، معلومه جوجه های طالبان و القاعده هم ترغیب می شن راه بن لادن رو دنبال کنن. (خیلی حال می ده قبل از ورود به بهشت موعود بن لادن، شیطان بزرگ برای سرت جایزه بذاره!)

بن لادن توی این شش سال تنها با افسانه شکست ناپذیری اش داره هرچی مسلمون تندرو رو به مسیر خودش می کشونه و آمریکایی ها مرتب این پهلوون پنبه رو پف کردند.

اگه این جایزه پونصد میلیون هم بشه، بن لادن توی غارهای تورا بورا به خفاش بازی اش ادامه می ده، چون آمریکا نه توان گرفتن اونو داره و نه میل.