My Babbling Brain

وقتی محمود احمدی نژاد می گه قطار اتمی نه فرمون داره و نه ترمز، می شه حرفشو نشنیده گرفت و پای لجبازی و یه دندگی گذاشت، ولی وقتی می گه احدی در ایران حق نداره حتی برای یه ثانیه بگه تعلیق، باید ترسید.

باید ترسید از تکامل یه رییس جمهور منتخب مردم به دیکتاتور. باید ترسید از قداست بخشیدن به خفقان تحت عنوان اشاعه آرمانی ملی گرایانه.

مساله غنی کردن و غنی نکردن نیست. مساله سرکوب حق مسلم آزادی بیان و مباحثه است.

در بحبوحه جنگ تحمیلی، آیت الله خمینی به ملت نگفت احدی حق نداره برای یه ثانیه بگه صلح و سازش، چون مطمئن بود همه قبول دارند که بیرون انداختن دشمن آرمان شرافتمندیه، ولی درباره راهش می شه بحث کرد.

اتمی کردن ایران هم می تونه افتخارآفرین باشه، ولی تصمیم ساز مملکت، اون هم مملکتی که دینش به شورا خیلی تاکید کرده، باید ببینه خلق الله چی می گن و چی می خوان.

آقای احمدی نژاد، حتی اگه صد در صد ایرانی ها در مورد ادامه غنی سازی به اجماع نظر برسند (روندی که مستلزم آزادی بیان برای همه است)، باز باید مردم حق تغییر، و ابراز، نظر داشته باشند.

برادر، مملکت رو نمی شه بهمون شیوه پادگان اداره کرد، مگر این که کل مملکت رو پادگان کنی.

علی لاریجانی و خاویر سولانا می خوان همدیگه رو ببینن تا احتمال از سرگیری مذاکرات اتمی رو بررسی کنن، ولی مذاکره سیخی چنده؟

موضع اروپا روشنه (تعلیق) و موضع ایران، روشن تر (حق مسلم) و مذاکرات یه سال و نیم اخیر فقط به دو “کاغذ پاره” و یه مشت تحریم منجر شده.

این وسط، مشکل من با هزینه سفر و اقامت این مذاکره کنندگانه. گیریم لاریجانی عملگراتر از احمدی نژاد فکر می کنه، ولی وقتی همه چی اونی می شه که احمدی نژاد و بزرگترهاش می گن، چرا مردم باید هزینه سفرهای بی خاصیت لاریجانی و همراهاش به اروپا رو بدند؟

اونایی که می گن “انرژی هسته ای، به جان بسته ای”، هیچ مشکلی با هزینه های انتخابشون ندارن. مخالفهای انرژی هسته ای بدموقع هم که باید بسوزن و بسازن. طی دو سه ماه آینده هم در فرانسه و بریتانیا آدمهایی به قدرت می رسن که مخالفتشون با برنامه اتمی ایران بیشتر از شیراک و بلره. پس دیگه چه پشمی، چه کشکی!؟

شاید بگین دیپلماسی پیچیده است. والا، پیچیدگی سیاست و دیپلماسی، حتی از نوع ایرانی اش، از اونی که ما تصور می کنیم، کمتره.  

شاید این روزها دونستن حق مردم نباشه، ولی چون “انرژی هسته ای حق مسلم ماست”، پس ما حق داریم بدونیم محمود احمدی نژاد می خواسته موقع رای گیری قطعنامه تازه چی بگه.

آقای احمدی نژاد در اولین واکنش، این قطعنامه رو غیرقانونی خونده و لکه ننگی واسه شورای امنیت دونسته.

ما که می دونستیم اگه بره نیویورک، همینو می گه. غربی ها هم می دونستن. پس چرا لازم بود واسه هشتاد نفر تقاضای ویزا بدند و بعد آمریکایی ها “کارشکنی” کنند؟

آقای احمدی نژاد انقلابی در قبال تاریخ انقلاب، بخصوص “انقلاب سوم”، مسئوله و باید هم متن نطقشو منتشر کنه و هم توضیح بده اگه این نطق موقع رای گیری توی نیویورک، نه تهران، بیان می شد، با وجود هزینه سفر هیات، چه توفیری روی حق مسلم ما می داشت.

با یه نگاه به مفاد “کاغذپاره” تازه می شه فهمید که فقط اهمیت سیاسی داره وگرنه اقتصاد ایران امسال بیشتر از گرونی بنزین ضربه می خوره تا اینجور قطعنامه ها.

از یه طرف می خوان جلوی فروش تیر و تفنگ ایرانو بگیرن. به گفته وزیر دفاع، ما سالی هفتاد و پنج میلیون دلار سلاح می فروشیم (یک پانصدم درآمد نفت) که حکم یه کشمشو داره لای کیک تولد حاجی کنزینگتون.

فروش سلاح سنگین به ایران هم منع شده که می شه از بازار سیاه، گرونتر، خرید.

حسابهای سپاهی ها هم مسدود شده ولی چون اقتصاد توی چفیه اوناست، شیرین جبران می شه. کافیه به تقلید از خانواده هاشمی یه حالی به استات اویل یا توتال بدند.

پس وزن این کاغذپاره چیه؟ بهتر از من می دونین که روسیه از قطعنامه قبلی تا حالا چقدر واسه جفتک پروندن بهونه پیدا کرده.

حکومت مصممه امسال نیروگاه بوشهر رو راه بندازه، ولی اگه دوستی با خرس روسیه به سرشکستنک و سرافکندگی بیشتر منجر شه، اون وقت وزن این کاغذپاره معلوم می شه.

هیجان انگیزترین جنبه شارلاتانیسم ما خبرنگارها اینه که معمولا شرط رو نادیده می گیریم و به تهدید می چسبیم.پس وقتی آیت الله خامنه ای می گه اگه شورای امنیت از اهرم قطعنامه استفاده نابجا کنه، ما هم غیرقانونی عمل می کنیم، این تهدیدشه که خبرساز می شه. چرا؟ چون غربی ها می گن شما هیجده سال برنامه اتمی غیرقانونی داشتین و توی این سه چهار سال اخیر هم روراست نبودین. پس اقرار رهبر ایران به تمایل حکومت به ارتکاب رفتار غیرقانونی، ناخواسته، شاید هم خواسته، می شه خوراک واسه غربی های مخالف برنامه اتمی.این حرف، یا گاف، چه مفهومی داره؟
ری تکیه، تحلیلگر ایرانی تبار شورای روابط خارجی آمریکا، اخیرا با تشویق دیپلماسی ایالات متحده به آشتی با جمهوری اسلامی گفته بود آیت الله خامنه ای نمی تونه تصمیمهای قاطع بگیره و در عین حال می کوشه بین طیف افراطی راست (احمدی نژاد و بچه محله ها) و طیف عملگرای اون (لاریجانی و بچه محله ها) توازن برقرار کنه. پس آمریکا باید به دومی حال بده تا حال اولی رو بگیره.با توجه به این حرف آقای تکیه و تهدید آیت الله خامنه ای می شه احتمال داد افراطی های جناح راست باز رگ خواب رهبر رو گیر آوردند و به احتمال زیاد احمدی نژاد هم توی شورای امنیت یه مشت چارواداری بار غربیها می کنه و این کلاف هسته ای بیشتر گره می خوره.
پیش بینی هشتاد و شیش: این قطعنامه دربیاد نه، قطعنامه بعدی ایران از ان پی تی می زنه بیرون، مگر این که لاریجانی و رفقا باز فرمون قطار بی ترمز رو بدست بگیرند، قطاری که به قول احمد شیرزاد فرمون هم نداره.