My Babbling Brain

یکی از محاسن جامعه سرمایه داری اینه که به مصرف کننده حق انتخاب می ده، طوری که حتی می تونه رنگ مرگش رو هم انتخاب کنه.

تازه ترین روند حفاظت از محیط زیست، تاکید بر مرگ سبزه، یعنی ترتیبی بدی بعد از این که ملک الموت سرزده به دیدارت اومد، فک و فامیلهات اندامهاتو اهدا کنند، توی تابوت مقوایی بخوابوننت تا زودتر به خاک کوزه گرها تبدیل شی و بجای سنگ قبر، جات درخت بکارند.

حالا بعد از مرگ سرخ، می تونین مرگ سبز رو هم انتخاب کنین. فقط مراقب باشین سراغ هر مرگی می رین، سراغ نارنجی اش نرین که این روزها نارنجی، رنگ دشمنه.

افزایش استفاده از انرژی باد شاید از ردپای کربنی آدمها کم کنه، ولی دردسرهای حقوقی هم بهمراه می آره.

مجله اشپیگل نوشته دو آلمانی که از باد، برق می گیرن، از همدیگه به دادگاه شکایت کردند چون اگه توربینهای بادی خیلی نزدیک بهم باشن، روی تولید برق تاثیر منفی می ذارن.

این مجله پرسیده مالک باد کیه؟ من هم چندتا سوال بادی به ذهنم رسید.

مثلا اگه باد مال همه است، اونایی که توربین بادی نصب می کنن و بعد برقشو می فروشن، آیا نباید بخاطر استفاده از یه منبع عمومی انرژی به دولت پول بدند؟ (بجای باد، نفت خام بذارین و بجای توربین بادی، پالایشگاه)

آیا مردم یه منطقه بادخیز مثل منجیل باید برق بادپرورده رو به همون قیمت جاهای دیگه بخرن؟ دولت برای رفع شکاف بادی (در کنار شکاف دیجیتالی) چه وظیفه ای داره؟

آیا باد روزی اندازه نفت ارزش تجاری و سیاسی پیدا می کنه که یه جماعتی رو جدایی طلب بکنه؟ چطور می شه از باد محرومشون کرد؟

بدجوری توی کله ام باد افتاده.

“آیا می دانید تعداد مرغها در دنیا بیشتر از انسانهاست؟ اگر روزی مرغها انقلاب کنند، اول ما انسانها را پای دیوار خواهند گذاشت.”

نوشته ای پشت پیشخوان رستوان نندوز

یه روزنامه نوشته بود دامنه مراقبت از محیط زیست، به قول ما بازاریهای لمپن، به زیر لحاف هم کشیده شده.

مثلا بعضی سایتها راهنمای “سکس سبز” دادند بیرون: لطفا قبلش چراغو خاموش کنین، شمع بازیافتی بخرین، لوبریکنت طبیعی بمالین، اگه “فتیش” کارین، با الیاف طبیعی مثل کنف دست و پای همدیگه رو گره بزنین، بی خیال “سکس توی” سرطانزا و اسپرم کش بشین، آخر سر هم با همدیگه دوش بگیرین که آب اسراف نشه.

البته جای شکرش باقیه که هنوز نگفتن از کاندوم چندبار مصرف استفاده کنین.

از شوخی گذشته، بهر حال باید همیشه مراقب تاثیر کارهامون روی محیط زیست باشیم، ولی واقعا فکر می کنم این اداها واسه سر کیسه کردن خلق الله است.

همین حالا ژاپنی ها کلوپ سکس سبز راه انداختند و بعضی از سکس شاپهای کانادا خرت و پرتهایی می فروشند که با طبیعت سازگاره.

حتی اگه بتونی در اتاق خوابتو روی حکومت ببندی، باز حریف کاسبهای مکار نمی شی.

با این که چند روزه بهار با کم محلی به تقویمهای ایرونی و فرنگی، سرشو انداخته پایین و اومده لندن، ولی من تازه چهارشنبه اولین بوی عید رو شنفدم.

تاحالا سابقه نداشته انقده زود. سه هفته قبل از سال تحویل!

بوی عید واسه هر کدوم از ما متفاوته و دماغ پروری اش بستگی به خاطراتمون از روزهای قبل عید داره. بعضی هامون هم انقده هشت مون گروی نه مونه که تنها بویی که نمی شنفیم، بوی عیده. امیدوارم این عید مشکل همه تون حل شه.

من هم باید بگردم ابوی گرامی رو گیر بیارم و عرض ادبی کنم تا عیدی قلمبه ای کنار بذاره. آخه همیشه این موقع “بودجه” رو می نویسه و هرچی بیشتر زور بزنی، پاکت قطورتری می گیری. سخته ولی های می چسبه.

به قول ما حاجی بازاریها، عید بی عیدی، فقط واسه شاعرها برکت داره.

In a short story entitled The Outpost of Progress, Joseph Conrad writes:

این طرح گرافیکی، سردر خزانه بین المللی بذره، پناهگاه آخرین امید ما آدمها که قراره هزاران نمونه بذر گندم و برنج و… رو توی دل کوهی نزدیک قطب شمال جا بده، واسه روز مبادا.

روزی که شاید بخاطر برخورد یه شهاب، انفجار اتمی یا زیرآب رفتن زمین، طبیعت ویران شه و نجات یافته ها بتونن تخم یه آینده تازه رو از این ‘کشتی نوح’ بردارند.

ولی وقتی خبرشو خوندم، بجای تحسین این دوراندیشی، ترس برم داشت. طبیعت هیچ وقت انقدر از خودخواهی ما صدمه ندیده و حالا هم باز به بقای خودمون فکر می کنیم.

اگه بدترین سناریو اتفاق بیوفته و بعد این خزانه، ما رو نجات بده، تک و تنها، بدون آواز بلبل و زوزه گرگ، زندگی چه حالی داره؟

نوح هم تنها سوار کشتی نشد.