My Babbling Brain

امسال قراره دستمایه طنز کارناوالهای آلمان، اسلام باشه.

پارسال بخاطر خون و خونریزی کاریکاتورهای پیامبر، یه نمه شوخی ها مراعات شد و بیشتر به احمدی نژاد و برنامه اتمی ایران گیر دادن، ولی این دفعه به قول این تیتر اشپیگل، “اسلام دیگه تابو نیست.”

البته مضمون رژه هر شهر آلمان با شهر دیگه فرق می کنه و مثلا دوسلدورفی ها نعناع داغشو بیشتر از کلنی ها می کنن، تا تماشاچی بیشتری بره.

من فکر می کنم انتقاد طنزآمیز از باورهای دینی ایرادی نداره، ولی به شرط این که به نیت توهین نباشه و با همه ادیان متناسب با جنجال آفرینی شون برخورد بشه.

وگرنه مثل مضمون رژه امسال دوسلدورف، “صلح بین ادیان – بزرگترین توهمه.”

اول لطف خدا بود و دوم پشتکار سربازان گمنام عمه جان الیزابت که باز توطئه تروریستهای پاکستانی لو رفت.

واقعا این برادرا مخشون از ارزنی که گردشگرها جلوی کفترهای لندن (به قول پاکستانی ها لندنستان) می پاشن، ریزتره.

آخه مسلمون عاقل نقشه می کشه سرباز مسلمونو گروگان بگیره که سرشو مثل خوک ببره؟ به چه گناهی؟ که اون هم مثل شما بریتانیایی شده؟

توی مطلب “اسلام آمریکایی لولو نیست” نوشته بودم خیلی از مسلمونای اروپا تندرو و بمبگذار می شن. اتفاقا چند روز پیش مقاله ای از فرانسیس فوکویاما می خوندم با عنوان “هویت و مهاجرت” که استدلال می کرد مثلا این نوع بریتانیایی های پاکستانی تبار فقط از سر بی هویتی، تروریست می شن.

“درک اسلامگرایی رادیکال به عنوان شکلی از سیاست هویت، علت گرایش مسلمانان اروپایی نسل دوم و سوم به آن را توضیح می دهد. مهاجران نسل اول معمولا دچار گسست روانی با فرهنگ زادگاه خود نشده و آداب و سنن شان را به وطن تازه می برند. در عوض فرزندانشان اغلب نگاهی تحقیرآمیز به رفتار مذهبی والدین خود دارند ولی با فرهنگ جامعه جدید نیز همگرا نشده اند. آنها، گرفتار میان دو فرهنگ غریبه، جاذبه ایدئولوژی جهانشمول جهادیسم معاصر را پرکشش می یابند.”

نتیجه جهادگرایی این پاکستانی ها (با هویت ملی ۵۰ ساله) اینه که مسلمونای میانه رو بریتانیا بیشتر زیر میکروسکوپ می رند و سمبه ملی گراهای تندرو انگلیسی پرزورتر می شه.

جدال (بی) تمدنها همینه دیگه.

چند وقتیه بلاگرهای حزب اللهی دارند “مجمع وبلاگ نویسان مسلمان” رو علم می کنند و من با وجود اعتراضم به این اسم، از اقدامشون استقبال می کنم.

اعضای موسس (از جمله محمد مسیح و ابوذر منتظرقائم) می گن هدفشون تبلیغ اسلام و مبارزه با استکبار و جنود شیطانه (من و شما).

البته مسعود ده نمکی و حمید داودآبادی، دوتا از مهمونای جلسه پنجشنبه گذشته مجمع، به کشوندن مرزبندی خودی و غیرخودی یا مسلمان و نامسلمان به وبلاگستان اعتراض کردند.
طبیعیه اگه خودی باشی، ارشاد در خونه اینترنتی تو تخته نمی کنه و هکرهای حزبل هم روی دیوارش شعار نمی نویسن.

ولی چرا من استقبال می کنم؟

یک، وبلاگستان چندصدایی تر می شه. دو، تندروها خشم کورشونو توی تن کلمات می ریزند، نه دسته چماق.

کشتار امروز بیش از صد شیعه عراقی نمی ذاره توی ماجرای شیعه و سنی، بی طرف باشم.

براداران آمریکایی زور می زنند که تلقین کنند خشونت عراق زیر سر تفنگچی های جیش المهدی و سپاه بدره، ولی چرا اکثر قربانی ها شیعه اند؟

بمب می ذارند، شیعه تیکه پاره می شه؛ آدم می دزدند، شیعه سر به نیست می شه؛ جسد توی خرابه پیدا می شه، می بینی شیعه مخش پکیده.

تلخی ماجرا اینه که بعضی خبرگزاریها مثل بی بی سی به بهانه بی طرفی، بی شرمانه نمی نوسیند که قربانی ها شیعه بودند.

من که فکر نمی کنم شیعیان از نارآمی عراق سود ببرند. برادران قدرت واداده، شما چطور؟

هیچ می دونین مسلمونای آمریکا از بقیه آمریکایی ها مرفه تر و تحصیلکرده ترند، حتی بیشتر از یهودیها؟

این یکی از یافته های پل بارت، دستیار سردبیر مجله “بیزنس ویک” در کتاب جدیدشه، “اسلام آمریکایی، مبارزه برای روح یک دین.”

این روزها توی غرب هر ننه قمری درباره اسلام، جهاد و القاعده کاغذ سیاه می کنه، ولی کتاب برادر بارت انصافا سری از بقیه سواست.

این خبرنگار سابق وال استریت ژورنال پنج سال وقت صرف نوشتن این کتاب کرده و با دادن پروفایل هفت مسلمون آمریکایی جورواجور، کمتر قضاوت کرده و بیشتر کندوکاو.

دو نکته بکر این کتاب:

اکثر مسلمونای آمریکا عرب نیستند و برعکس اکثر آمریکایی های عرب تبار، مسیحی اند. اتباع جنوب آسیا (هندی، پاکستانی، بنگلادشی) ۳۴ درصد مسلمونای آمریکا رو تشکیل می دند، ۲۶ درصد عرب تبارند، ۲۰ درصد سیاه بومی آمریکا و بقیه ایرانی، ترک و آفریقایی.

مسلمونا، مرفه تر و تحصیلکرده تر از سایر آمریکایی ها هستند. تقریبا ۶۰ درصدشون مدرک کالج دارند (میانگین بین آمریکایی ها ۲۷ درصده). میانگین درآمد یه خانواده مسلمون آمریکایی ۶۰ هزار دلاره (میانگین ملی ۵۰ هزار دلار). هشتاد درصد مسلمونای آمریکا واسه رای دادن نام نویسی کردند.

یه چیز حیرت آور، همگرایی مسلمونای آمریکا (سرجمع شش میلیون نفر) با جامعه شونه، چیزی که مسلونای اروپا توش زاییدن و خیلی هاشون تندرو می شن و بمبگذار.

حالا با این اوصاف، فکر می کنید از این که اسلام آمریکایی رو واسه ما لولوخورخوره کردند، منظوری داشتند؟

رهبر ایران اعلام کرد هسخنان پاپ تازه ترین حلقه از توطئه راه اندازی جنگ صلیبی علیه مسلموناست، ولی نگفته در توطئه ای بزرگتر علیه بشریت، جایگاه رهبرهای مسلمونا چیه؟

در پدرسوخته بازی مسیحیهای راستگرا شک نکنید، ولی آیت الله خامنه ای هم انصافا در این پنج ساله پاپیچ اسامه بن لادن نشده، چون با وجود اختلافهای آشتی ناپذیر، هر دو استراتژی واحدی رو دنبال می کنند: تولید انبوه محمد عطا و خالد شیخ محمد. در حال حاضر هدف مهمشون، سلطه بر دنیای کفره. بعد سر فرصت می شه برای تعیین این که حاکم جهان، خلیفه سنی باشد یا امام شیعه، دوئل کرد، شاید هم، بدون خونریزی، گل یا پوچ زد.

اگه اولین جنگ صلیبی رو در قرن یازدهم یه رهبر مسیحی جاه طلب علیه مسلمونا براه انداخت، یه رهبر مسلمون مخ قاط یعنی بن لادن در قرن بیست و یکم، در ضربه ای پیشگیرانه، به مسیحیها اعلان جنگ صلیبی داده.

دیروز تصادفی کتابی جدید دیدم درباره تاریخ جنگهای صلیبی: “جنگ خدا” نوشته کریستوفر تایرمن، استاد آکسفورد.

نوشته بعد از اون که کنستانتین، امپراتور روم در قرن چهارم مسیحیت رو به عنوان دین رسمی پذیرفت و تحت کنف کلیسا دراومد، به قول قدیمیا، لولهنگ پاپها دیگه خیلی آب برمی داشت. ولی یواش یواش کفگیرشون ته دیگ خورد و از قرن هشتم، پاپهای زرنگ و ناقلا شروع به “اصلاحات” کردند. از چه راهی؟ جهاد!

“با مستمسک قرار دادن متونی که نشان می داد چگونه مسیح حکومت کلیسا را به سنت پیتر- و بنابراین به پاپ به عنوان وارث او، واگذار کرده، پاپ های اصلاح طلب (بخوانید قدرت طلب) بطور فزاینده ادعا می کردند نه تنها بر تمام کلیساها، بلکه بر تمام حکومتها و مردم، حق حاکمیت دارند. به منظور استقرار و صیانت از نظام دلخواه مسیحیت، پاپهای متوالی ناگزیر شدند، یا تصمیم گرفتند، دست به سلاح ببرند. اولین جنگ صلیبی نتیجه مستقیم این رویکرد بود.” ص ۴۶

در قرن یازدهم، پاپ گریگوری هفتم، به همه کسانی که در راه آرمانش، به هر شیوه ای، می جنگیدند، وعده بخشایش گناهان و رستگاری ابدی می داد. جنگیدن در چنین جنگ مقدسی رو به مصائب مسیح در دست کسانی تشبیه می کرد که دشمنان صلیب بودند. گریگوری و بعد جانشینش می گفتند که جنگشون علیه کافران مسلمونه. ص ۴۷

شباهتها اصلا تعجب برانگیز نیست، چون از قرن چهارم تا حالا، حلقه هانیبالهای مغزخوار دور بشریت تنگتر تنگتر شده. تنها شگفتی، سکوت بره هاست.

ابراز تاسف پاپ از رنجوندن مسلمونا دلگرم کننده است چون مانع از اون شد که ما بریزیم کلیساهاشونو آتیش بزنیم، زن و بچه این “کافرهای حروم زاده” را جر بدیم و آبروی خودمونو بیشتر ببریم.

می گن دلیل عذرخواهی بندیکت شانزدهم، پشیمونی نیست. سخت پای حرفش وایستاده. فقط مشاوراش گفتن جون مادرت یه کاری کن احمدی نژاد موعظه نامه ۱۸ صفحه ای نده یا خواستار مناظره تلویزیونی نشه. البته خطر برای واتیکان رفع نشده، فقط شاید رییس جمهور ایران کمتر قلم فرسایی کنه.

از شوخی بگذریم، این مسیحی ها باید یه نون بخورند و صدتا صدقه بدند که یه اسامه بن لادنی پیدا شد و با بدنام کردن اسلام، اجازه نداد از بوی گند خرمقدسهای مسیحی عق بزنیم.

من فرقی بین افراطیونی که غیر نظامی ها رو می کشند با اونایی که می گن استفاده از کاندوم ایراد داره، نمی بینم. یا به دختری که همین چند ساعت پیش ناخواسته عصمتش پرپر شده، قرص پیشگیری نمی دن. جفت دسته افراطی ها باعث مرگ آدمها می شند. حالا اسم یکی شونو بذار جهادیون و دیگری رو، مسیحیان حیات نو یافته.

این روزها، بحث داغی در آمریکا بر سر لزوم جدا نبودن دین از سیاست (کلیسا) در گرفته. می گن کتاب “افسانه جدایی دین از سیاست” رو سردست می برند. کاشف به عمل اومده که در قانون اساسی آمریکا، لفظ جدایی دین از سیاست قید نشده، بلکه در یکی از نامه های توماس جفرسون، از پدران بنیانگذار، اشاره ای بهش شده و مبنای حقوقی قرار گرفته. متمم اول هم کشک. بابا کودنها، از ایران درس عبرت بگیرید!

جنگ با تروریسم رو هم در راه خدا علم کردند و رییس جمهورشون هم می گه حکم فرماندهی جنگشو، نعوذبالله، خود خدا پاراف کرده. مثلا همه داریم برای یه خدا می جنگیم ولی ته دلمون می گیم خدای ما از خدای اونا مشدی تره و می ذاره تو کار خدای اونا.

این هفته نیوزویک نوشته بود ۹۲ درصد آمریکایی ها به خدا ایمان دارند (این رقم در ایران چقدره؟). شمار کسانی که گفتند به رییس جمهور خدانشناس رای می دند، ۱۰ درصد (۳۷ درصد) کاهش یافته. ببخشید، پس دعوا سر چیه؟ سر سازگاری دین با منطق و بیولوژی و روانشناسی و دموکراسی؟ دو هزار سال درباره اش نوشتند، حال و روزمون اینه.

سوال ۲۰ میلیون دلاری برای دوستای روشنفکر: چطور می تونید دینو نقد کنید، بدون این که پیت نفت روی خشم توده ها بریزید؟

Yesterday Americans observed four moments of silence for those killed by the enemies of freedom. Meanwhile, the Iranian judiciary, notorious for hating freedom of speech, silenced a popular voice of moderation, the Sharq newspaper.

Americans have always complained about the perceived lack of struggle by moderate Muslims against “Islamic fascism”, arguing the war on terror should be fought on the intellectual front as well.

Fair enough, but this is the problem: your bungled military adventures in Afghanistan and Iraq have helped totalitarian rulers in Iran and other Islamic nations to portray the war on terror as a 21st-century crusade.

Any liberal Muslim has consequently been branded as a collaborator. We the so-called traitors share such values as freedom and democracy with like-minded Americans, but as they are losing their credibility to preach these lofty ideals, we are losing our voice.

This blog tries to keep the voice alive.