My Babbling Brain

یه فعال ایرانی حقوق بشر توی آلمان نهادی راه انداخته تا “به زنان جفا دیده از اسلام کمک کنه از دین برگردند.”

مینا احدی به اشپیگل گفته این سازمان وزنه ایه مقابل “شورای مرکزی مسلمانان” آلمان که “توی زندگی روزمره مردم دخالت می کنه.”

تقریبا همه ما وقتی که دست و پامونو با قنداق بسته بودند، مسلمون شدیم. ما پسرها که تکه ای از جسم مونو هم نثار کردیم.

ولی وقتی بند قنداق فکرمون باز می شه، تردید می کنیم که این “ایمان کور” بتونه روح مونو قشو کنه.

بعضی مثل من تصمیم می گیرند به دین بابا و بابا بزرگشون، یا کورکورانه یا آگاهانه، باقی بمونند و بعضی مثل خانم احدی می بینند “مدرنیزه کردن اسلام غیر ممکنه” و قیدشو می زنند.

این وسط یه دسته هستند که امکان انتخاب ندارند. چون از دین برگشتن همانا و اعدام همان. متاسفانه نهادهایی مثل تشکیلات خانم احدی نمی تونند به اونا کمک کنند چون قدرت دیوان سالاری و سیاست رو نادیده می گیرند.

من یکی رو می شناسم که تغییر دین داده و اومده بریتانیا ولی الان تحت بازداشت اداره مهاجرته تا تکلیف برگشت یا اقامتش معلوم شه. هی می گه یه مسیحی گیر بیار کمکم کنه! غافل از این که دولت نمی تونه به هرکی که گفت من بی خیال اسلام شدم و جونم در خطره، پناهندگی بده.

مسلما خانم احمدی ها می تونند لابی بشند، ولی توی بهترین حالت فقط می تونند به مسلمونهای مقیم اروپا و آمریکا کمک کنند که اکثر اینها از دین شون راضی اند.

تازه این خطر هست که تندروها گزک بگیرند. (خانم احمدی خودش به مرگ تهدید شده و تحت حفاظت پلیس آلمانه.)

من قبول دارم که نباید جا زد و باید با پشت بیل زد سر هرچی اسلامگرای افراطی، ولی شاید راه بی دردسر این باشه که ببینیم آیا اسلام مدرنیزه نمی شه یا شارعان اسلام؟

چند روز پیش، نیویورک تایمز یه گزارش داشت “تاریخ محرمانه“، در مورد نقش زنان روشنفکر و قاضی در اسلام همین چند قرن پیش.

دوستمون “کارپه دیئم” نوشته جنجال ما معترضان به گزینش آموزش و پرورش، مغرضانه است، چون سوالات، برگرفته از کتاب علامه طباطبایی بوده و ما کی باشیم که از این اسلام شناس ایراد بگیریم.

خب، علامه طباطبایی، با وجود زهد و بینش، انسانی خطاپذیر بوده که در مورد یه معصوم تحقیق کرده (به باور بعضی ها، معصوم ترین معصوم تاریخ). پس خودش حتما اولین فردیه که اقرار کنه شاید بعضی از یافته هاش درست نباشه. بهتره بریم سراغ قرآن.

از این گذشته، به نظرم همونجور که از عاشورا دارن تحریف زدایی می کنن، لازمه همه چیزهای منسوب به پیامبر اسلام رو غربیل کنیم و ببینیم کدوم واسه ذات “خاتم انبیاء” وصله نچسبه.

ما همیشه دو تصویر از پیامبرمون داشتیم. یکی همین تصویر باورنکردنی که منبع سوالات بوده و یکی هم اونی که می گه اسوه بوده.

لازمه محققهای معاصر ببینن کدوم تصویر غلو شده و به چه دلیلی، و اگه قراره باور کنیم پیامبر اسلام حد وسط این دوتا تصویر بوده، آیا حاضریم عواقب شو قبول کنیم.

یعنی اگه یکی گفت این محمد شما، با بودا که ما به عنوان رسول خدا قبولش نداریم، فرقی نداشته، چه جوابی می خوایم بدیم؟

امسال قراره دستمایه طنز کارناوالهای آلمان، اسلام باشه.

پارسال بخاطر خون و خونریزی کاریکاتورهای پیامبر، یه نمه شوخی ها مراعات شد و بیشتر به احمدی نژاد و برنامه اتمی ایران گیر دادن، ولی این دفعه به قول این تیتر اشپیگل، “اسلام دیگه تابو نیست.”

البته مضمون رژه هر شهر آلمان با شهر دیگه فرق می کنه و مثلا دوسلدورفی ها نعناع داغشو بیشتر از کلنی ها می کنن، تا تماشاچی بیشتری بره.

من فکر می کنم انتقاد طنزآمیز از باورهای دینی ایرادی نداره، ولی به شرط این که به نیت توهین نباشه و با همه ادیان متناسب با جنجال آفرینی شون برخورد بشه.

وگرنه مثل مضمون رژه امسال دوسلدورف، “صلح بین ادیان – بزرگترین توهمه.”

اول لطف خدا بود و دوم پشتکار سربازان گمنام عمه جان الیزابت که باز توطئه تروریستهای پاکستانی لو رفت.

واقعا این برادرا مخشون از ارزنی که گردشگرها جلوی کفترهای لندن (به قول پاکستانی ها لندنستان) می پاشن، ریزتره.

آخه مسلمون عاقل نقشه می کشه سرباز مسلمونو گروگان بگیره که سرشو مثل خوک ببره؟ به چه گناهی؟ که اون هم مثل شما بریتانیایی شده؟

توی مطلب “اسلام آمریکایی لولو نیست” نوشته بودم خیلی از مسلمونای اروپا تندرو و بمبگذار می شن. اتفاقا چند روز پیش مقاله ای از فرانسیس فوکویاما می خوندم با عنوان “هویت و مهاجرت” که استدلال می کرد مثلا این نوع بریتانیایی های پاکستانی تبار فقط از سر بی هویتی، تروریست می شن.

“درک اسلامگرایی رادیکال به عنوان شکلی از سیاست هویت، علت گرایش مسلمانان اروپایی نسل دوم و سوم به آن را توضیح می دهد. مهاجران نسل اول معمولا دچار گسست روانی با فرهنگ زادگاه خود نشده و آداب و سنن شان را به وطن تازه می برند. در عوض فرزندانشان اغلب نگاهی تحقیرآمیز به رفتار مذهبی والدین خود دارند ولی با فرهنگ جامعه جدید نیز همگرا نشده اند. آنها، گرفتار میان دو فرهنگ غریبه، جاذبه ایدئولوژی جهانشمول جهادیسم معاصر را پرکشش می یابند.”

نتیجه جهادگرایی این پاکستانی ها (با هویت ملی ۵۰ ساله) اینه که مسلمونای میانه رو بریتانیا بیشتر زیر میکروسکوپ می رند و سمبه ملی گراهای تندرو انگلیسی پرزورتر می شه.

جدال (بی) تمدنها همینه دیگه.

چند وقتیه بلاگرهای حزب اللهی دارند “مجمع وبلاگ نویسان مسلمان” رو علم می کنند و من با وجود اعتراضم به این اسم، از اقدامشون استقبال می کنم.

اعضای موسس (از جمله محمد مسیح و ابوذر منتظرقائم) می گن هدفشون تبلیغ اسلام و مبارزه با استکبار و جنود شیطانه (من و شما).

البته مسعود ده نمکی و حمید داودآبادی، دوتا از مهمونای جلسه پنجشنبه گذشته مجمع، به کشوندن مرزبندی خودی و غیرخودی یا مسلمان و نامسلمان به وبلاگستان اعتراض کردند.
طبیعیه اگه خودی باشی، ارشاد در خونه اینترنتی تو تخته نمی کنه و هکرهای حزبل هم روی دیوارش شعار نمی نویسن.

ولی چرا من استقبال می کنم؟

یک، وبلاگستان چندصدایی تر می شه. دو، تندروها خشم کورشونو توی تن کلمات می ریزند، نه دسته چماق.

کشتار امروز بیش از صد شیعه عراقی نمی ذاره توی ماجرای شیعه و سنی، بی طرف باشم.

براداران آمریکایی زور می زنند که تلقین کنند خشونت عراق زیر سر تفنگچی های جیش المهدی و سپاه بدره، ولی چرا اکثر قربانی ها شیعه اند؟

بمب می ذارند، شیعه تیکه پاره می شه؛ آدم می دزدند، شیعه سر به نیست می شه؛ جسد توی خرابه پیدا می شه، می بینی شیعه مخش پکیده.

تلخی ماجرا اینه که بعضی خبرگزاریها مثل بی بی سی به بهانه بی طرفی، بی شرمانه نمی نوسیند که قربانی ها شیعه بودند.

من که فکر نمی کنم شیعیان از نارآمی عراق سود ببرند. برادران قدرت واداده، شما چطور؟

هیچ می دونین مسلمونای آمریکا از بقیه آمریکایی ها مرفه تر و تحصیلکرده ترند، حتی بیشتر از یهودیها؟

این یکی از یافته های پل بارت، دستیار سردبیر مجله “بیزنس ویک” در کتاب جدیدشه، “اسلام آمریکایی، مبارزه برای روح یک دین.”

این روزها توی غرب هر ننه قمری درباره اسلام، جهاد و القاعده کاغذ سیاه می کنه، ولی کتاب برادر بارت انصافا سری از بقیه سواست.

این خبرنگار سابق وال استریت ژورنال پنج سال وقت صرف نوشتن این کتاب کرده و با دادن پروفایل هفت مسلمون آمریکایی جورواجور، کمتر قضاوت کرده و بیشتر کندوکاو.

دو نکته بکر این کتاب:

اکثر مسلمونای آمریکا عرب نیستند و برعکس اکثر آمریکایی های عرب تبار، مسیحی اند. اتباع جنوب آسیا (هندی، پاکستانی، بنگلادشی) ۳۴ درصد مسلمونای آمریکا رو تشکیل می دند، ۲۶ درصد عرب تبارند، ۲۰ درصد سیاه بومی آمریکا و بقیه ایرانی، ترک و آفریقایی.

مسلمونا، مرفه تر و تحصیلکرده تر از سایر آمریکایی ها هستند. تقریبا ۶۰ درصدشون مدرک کالج دارند (میانگین بین آمریکایی ها ۲۷ درصده). میانگین درآمد یه خانواده مسلمون آمریکایی ۶۰ هزار دلاره (میانگین ملی ۵۰ هزار دلار). هشتاد درصد مسلمونای آمریکا واسه رای دادن نام نویسی کردند.

یه چیز حیرت آور، همگرایی مسلمونای آمریکا (سرجمع شش میلیون نفر) با جامعه شونه، چیزی که مسلونای اروپا توش زاییدن و خیلی هاشون تندرو می شن و بمبگذار.

حالا با این اوصاف، فکر می کنید از این که اسلام آمریکایی رو واسه ما لولوخورخوره کردند، منظوری داشتند؟

رهبر ایران اعلام کرد هسخنان پاپ تازه ترین حلقه از توطئه راه اندازی جنگ صلیبی علیه مسلموناست، ولی نگفته در توطئه ای بزرگتر علیه بشریت، جایگاه رهبرهای مسلمونا چیه؟

در پدرسوخته بازی مسیحیهای راستگرا شک نکنید، ولی آیت الله خامنه ای هم انصافا در این پنج ساله پاپیچ اسامه بن لادن نشده، چون با وجود اختلافهای آشتی ناپذیر، هر دو استراتژی واحدی رو دنبال می کنند: تولید انبوه محمد عطا و خالد شیخ محمد. در حال حاضر هدف مهمشون، سلطه بر دنیای کفره. بعد سر فرصت می شه برای تعیین این که حاکم جهان، خلیفه سنی باشد یا امام شیعه، دوئل کرد، شاید هم، بدون خونریزی، گل یا پوچ زد.

اگه اولین جنگ صلیبی رو در قرن یازدهم یه رهبر مسیحی جاه طلب علیه مسلمونا براه انداخت، یه رهبر مسلمون مخ قاط یعنی بن لادن در قرن بیست و یکم، در ضربه ای پیشگیرانه، به مسیحیها اعلان جنگ صلیبی داده.

دیروز تصادفی کتابی جدید دیدم درباره تاریخ جنگهای صلیبی: “جنگ خدا” نوشته کریستوفر تایرمن، استاد آکسفورد.

نوشته بعد از اون که کنستانتین، امپراتور روم در قرن چهارم مسیحیت رو به عنوان دین رسمی پذیرفت و تحت کنف کلیسا دراومد، به قول قدیمیا، لولهنگ پاپها دیگه خیلی آب برمی داشت. ولی یواش یواش کفگیرشون ته دیگ خورد و از قرن هشتم، پاپهای زرنگ و ناقلا شروع به “اصلاحات” کردند. از چه راهی؟ جهاد!

“با مستمسک قرار دادن متونی که نشان می داد چگونه مسیح حکومت کلیسا را به سنت پیتر- و بنابراین به پاپ به عنوان وارث او، واگذار کرده، پاپ های اصلاح طلب (بخوانید قدرت طلب) بطور فزاینده ادعا می کردند نه تنها بر تمام کلیساها، بلکه بر تمام حکومتها و مردم، حق حاکمیت دارند. به منظور استقرار و صیانت از نظام دلخواه مسیحیت، پاپهای متوالی ناگزیر شدند، یا تصمیم گرفتند، دست به سلاح ببرند. اولین جنگ صلیبی نتیجه مستقیم این رویکرد بود.” ص ۴۶

در قرن یازدهم، پاپ گریگوری هفتم، به همه کسانی که در راه آرمانش، به هر شیوه ای، می جنگیدند، وعده بخشایش گناهان و رستگاری ابدی می داد. جنگیدن در چنین جنگ مقدسی رو به مصائب مسیح در دست کسانی تشبیه می کرد که دشمنان صلیب بودند. گریگوری و بعد جانشینش می گفتند که جنگشون علیه کافران مسلمونه. ص ۴۷

شباهتها اصلا تعجب برانگیز نیست، چون از قرن چهارم تا حالا، حلقه هانیبالهای مغزخوار دور بشریت تنگتر تنگتر شده. تنها شگفتی، سکوت بره هاست.