My Babbling Brain

همه می پرسند چرا با وجود بخشنامه رییس قوه قضاییه، حکم سنگسار اجرا شد؟

خب، وقتی رهبر ایران انتقاد می کنه از “مرعوب شدگانی که می خواهند احکام اسلام رو مطابق معاعده های بین المللی کنند”، بخشنامه نویس هم جا می زنه.

منتظر سنگسارهای بیشتر باشین.

وقتی اسراییل حاضر نیست زیر بار کشور مستقل فلسطینی بره، منزوی کردن حماس فایده نداره. یه مدتی با فتح لاس خشکه می زنن و باز مردم می بینن حماس بهتر از درد گرسنگی و بی پولیه.

حماس تحت فشار داشت راضی می شد با اسراییل کنار بیاد، ولی کسی حاضر نیست بهش اعتماد کنه. مردم باید به کسانی رای بدند که غرب می خواد.

واکنش ما به آیه هاى شیطانى مثل توهین سلمان رشدی به پیامبر قابل دفاع نیست، چون یه نویسنده متوسط رو سید شهدای اهل قلم کردیم، غافل از این که “شهدا، شمع تاریخند”.

پس خودمون، نه ملکه، شوالیه اش کردیم. این وسط کاخ باکینگام به عنوان تولیت آستان کلیسای انگلستان خواست این پیام رو بده که ارزشهای مسیحیت مقابل بنیادگرایی اسلامی جا نمی زنه.

بعلاوه تجلیل از رشدی بعد از دو دهه نشون می ده که رهبران مسیحی شتابزده تصمیم نمی گیرند چون می دونن با شور اهورایی نمی شه توی دنیایی زندگی کرد که ناچارت می کنه برای بقا مصالحه کنی، حتی سر توپ ترین فتوای تاریخ! 

اگه خود خدا نگفته بود دین زور زورکی نیست، معلوم نیست اینا می خواستن چه بلایی سر ملت بیارن؟

جودشون به جزایری می رسه و جورشون به یه دختر رهگذر. به قول سعدی، سنگها رو بستند و سگها رو رها کردند!

حتما این شیوه مهرورزانه دعوت به اعمال حسنه است. پس خواهرم، تبریک، مسلمان شدی!

موش، این جونده فنقلی، یه بار دیگه قربانی جدال اسلامگراها و صهیونیستها شده.

حتما این کلیپ استاد ایرانی رو دیدید که می گه “کمپانی والت دیسنی یهودی” تام و جری رو خلق کرده تا “با ملاحتها و شیرین کاریهای موش و گربه، بخصوص موش” لقب موش کثیف یهودیها فراموش بشه.

حالا حماس ناچار شده پخش یه برنامه تلویزیونی کودکان رو متوقف کنه که در اون یه بابایی توی لباس میکی ماوس، بچه های فلسطینی رو تشویق به مبارزه می کرده. (کلیپی از این برنامه)

این برنامه انقدر گل کرده بود که صدای اسراییلی ها رو درآورد. اونا ادعا می کردند این میکی ماوس، یا به قول تلگراف “موش جهادی” بچه ها رو برای کشتار یهودیها شستشوی مغزی می داده!

افسوس که وقتی جنگ نابرابر می شه و یلان و شیران به خاک می افتند، موشها رسم مبارزه رو به شیربچه ها یاد می دند.

گروهی طلبه جلوی سفارت یمن جمع شدند و گفتند چون دولت یمن شیعه کشی می کنه، سفیرش باید اخراج شه.

این خیلی خوبه که ما مخالف کشتار آدمهای بی گناه باشیم، اما بخاطر بنی آدم بودن شون نه باور دینی. واسه همین، این ماجرا چند جاش می لنگه.

اول، یمن گفته ایران به این شبه نظامی ها پول و تفنگ می ده و حالا طلاب شاید می خواند دولت رو واسه تجدید نظر در رابطه با یه کشور ظاهرا بی خاصیت توی عمل انجام شده قرار بدند.

دوم، کریم جعفری (در امتداد سکوت) نوشته که شیعیان یمنی سه امامی اند که کاملا با نوع ۱۲ امامی اش فرق می کنه. بیشتر از ماشین سه سیلندر و ۱۲ سیلندر.

حالا من نمی دونم اگه این طلبه ها قصد تحریک اختلاف شیعه و سنی رو ندارند، واسه چی سنگ جماعتی رو به سینه می زنند که سه چهارم اعتقادات شیعیان ایرانو قبول ندارند!؟ پس چرا از دراویش گنابادی حمایت نکردید؟

یه فعال ایرانی حقوق بشر توی آلمان نهادی راه انداخته تا “به زنان جفا دیده از اسلام کمک کنه از دین برگردند.”

مینا احدی به اشپیگل گفته این سازمان وزنه ایه مقابل “شورای مرکزی مسلمانان” آلمان که “توی زندگی روزمره مردم دخالت می کنه.”

تقریبا همه ما وقتی که دست و پامونو با قنداق بسته بودند، مسلمون شدیم. ما پسرها که تکه ای از جسم مونو هم نثار کردیم.

ولی وقتی بند قنداق فکرمون باز می شه، تردید می کنیم که این “ایمان کور” بتونه روح مونو قشو کنه.

بعضی مثل من تصمیم می گیرند به دین بابا و بابا بزرگشون، یا کورکورانه یا آگاهانه، باقی بمونند و بعضی مثل خانم احدی می بینند “مدرنیزه کردن اسلام غیر ممکنه” و قیدشو می زنند.

این وسط یه دسته هستند که امکان انتخاب ندارند. چون از دین برگشتن همانا و اعدام همان. متاسفانه نهادهایی مثل تشکیلات خانم احدی نمی تونند به اونا کمک کنند چون قدرت دیوان سالاری و سیاست رو نادیده می گیرند.

من یکی رو می شناسم که تغییر دین داده و اومده بریتانیا ولی الان تحت بازداشت اداره مهاجرته تا تکلیف برگشت یا اقامتش معلوم شه. هی می گه یه مسیحی گیر بیار کمکم کنه! غافل از این که دولت نمی تونه به هرکی که گفت من بی خیال اسلام شدم و جونم در خطره، پناهندگی بده.

مسلما خانم احمدی ها می تونند لابی بشند، ولی توی بهترین حالت فقط می تونند به مسلمونهای مقیم اروپا و آمریکا کمک کنند که اکثر اینها از دین شون راضی اند.

تازه این خطر هست که تندروها گزک بگیرند. (خانم احمدی خودش به مرگ تهدید شده و تحت حفاظت پلیس آلمانه.)

من قبول دارم که نباید جا زد و باید با پشت بیل زد سر هرچی اسلامگرای افراطی، ولی شاید راه بی دردسر این باشه که ببینیم آیا اسلام مدرنیزه نمی شه یا شارعان اسلام؟

چند روز پیش، نیویورک تایمز یه گزارش داشت “تاریخ محرمانه“، در مورد نقش زنان روشنفکر و قاضی در اسلام همین چند قرن پیش.

دوستمون “کارپه دیئم” نوشته جنجال ما معترضان به گزینش آموزش و پرورش، مغرضانه است، چون سوالات، برگرفته از کتاب علامه طباطبایی بوده و ما کی باشیم که از این اسلام شناس ایراد بگیریم.

خب، علامه طباطبایی، با وجود زهد و بینش، انسانی خطاپذیر بوده که در مورد یه معصوم تحقیق کرده (به باور بعضی ها، معصوم ترین معصوم تاریخ). پس خودش حتما اولین فردیه که اقرار کنه شاید بعضی از یافته هاش درست نباشه. بهتره بریم سراغ قرآن.

از این گذشته، به نظرم همونجور که از عاشورا دارن تحریف زدایی می کنن، لازمه همه چیزهای منسوب به پیامبر اسلام رو غربیل کنیم و ببینیم کدوم واسه ذات “خاتم انبیاء” وصله نچسبه.

ما همیشه دو تصویر از پیامبرمون داشتیم. یکی همین تصویر باورنکردنی که منبع سوالات بوده و یکی هم اونی که می گه اسوه بوده.

لازمه محققهای معاصر ببینن کدوم تصویر غلو شده و به چه دلیلی، و اگه قراره باور کنیم پیامبر اسلام حد وسط این دوتا تصویر بوده، آیا حاضریم عواقب شو قبول کنیم.

یعنی اگه یکی گفت این محمد شما، با بودا که ما به عنوان رسول خدا قبولش نداریم، فرقی نداشته، چه جوابی می خوایم بدیم؟