My Babbling Brain

*Shias had failed to dominate the Islamic world theologically or politically and had faced the pains and perils of marginality. The modern state showed a path forward that was free of baggage of their religious identity. In Iran nationalism did not have these connotations , because Shias were a majority but where Shias were a minority or ruled by Sunnis, nationalism appealed to them in the same way that inclusive ideologies attract minorities. The promise however proved to be illusory as the modern states grew increasingly authoritarian. The promise of the modern state has eluded them as secular nationalism has been colonized from within by Sunni hegemony.

Ibn Taymiya (d. 1328) saw the Shia as the enemy within, guilty of polluting Islam… The surge of extremist Sunnism that troubles the Muslim world and hence the globe today is unimaginable without this one long-dead jurist. He saw worldly success as the most obvious measure of God’s favor.

The depth of Shia anger at Palestinians and Arab nationalism became evident in 1982, when the Shia greeted the invading Israeli army as liberators, with flowers and open arms. “Palestinians had been expanding in disturbing ways” and it was time for the Lebanese scene to free itself from the burden of the Palestinian program,” argued Mohammad Hussein Fadlallah.

Abol-Gasem al-Khoi saw velayat-e-faqih as an innovation with no support in Shia theology or law. He showed his disdain by sending the shah an agate ring along with a special prayer at the height of the Iranian revolution in late 1978.

No other country in the Muslim world is so rife with intellectual fervor and cultural experimentation at all levels of society and in no place in the Muslim world is modernity and its various cultural, political and economic instruments examined as seriously and thoroughly as in Iran. The cultural dynamism of the country will also be a force that will define the Shia revival.

For Mesbah-Yazd, Qom’s mission is no longer just to produce Shia men of learning but to produce the country’s political and bureaucratic elite-the guardians of the revolution.

*The Shia Revival by Vali Nasr

*Faith and identity converge in this (Shia and Sunni) conflict, and their combined power goes a long way toward explaining why, despite the periods of coexistence, the struggle has lasted so long and retains such urgency and significance. It is not just a hoary religious dispute, a fossilized set-piece from the early years of Islam’s unfolding, but a contemporary clash of identities. It is paradoxically, a very old, very modern conflict.

The dominant political values of the old Middle East are a decades-old vintage of Arab nationalism. The new Middle East coming fitfully into being is defined in equal parts by the identity of Shias.

Ultimately the character of the region will be decided in the crucible of Shia revival and the Sunni response to it.

Ashura’s powerful focus on sorrow and pageantry has a parallel in Catholic Lenten rituals, such as the Holy Week and Good Friday “Way of the Cross” processions and Passion plays. Even the more extreme practices of some of the Shias resemble rituals such as the Penitententes, a lay Catholic brotherhood originally formed on the Iberian Peninsula.

If Sunnism is about law, Shiism is about rituals, passion and drama. Before there was Shia law, there was Shia piety, which defines believers above and beyond law. The current excessive legal-mindedness of Iran’s ayatollahs is in some ways a “Sunnification” of Shiism.

*The Shia Revival by Vali Nasr

آقای جنتی گفته اگه امام علی بود، بیشتر از اینا اعدام می کرد، چون حفظ امنیت جامعه رو جدی می گرفت. یقینا همینطوره، چون والیان ستمگر و ماموران بی رحم رو هم حلق آویز می کرد.

بعلاوه اگه علی بود، از افشا و اعدام دزدهای بیت المال ابایی نداشت، حتی اگه برادر و پسرهاش بودند. (در ضمن پسرهای علی هیچوقت سفیر و معاون وزیر نشدند)

اگه علی بود و بیت المال سالی پنجاه میلیارد دلار درآمد نفتی داشت، فقر و فحشا بنیان حکومتشو سست نمی کرد.

اگه علی بود، یه پرونده رو نوزده ماه کش نمی داد و آخر سر نمی گفت مقصر هواپیما بوده و سرنشینانش، بدشانس.

و اگه علی بود، دانشجوهای بیست ساله رو شکنجه نمی کرد و بدحجابی زنها رو به براندازی نرم نسبت نمی داد، چون حکومت براش از لنگه کفش پاره بی ارزش تر بود.

(خودتون با شناختی که از امام علی دارید، اگه های بیشتر بسازید. عید دوستدارانش هم مبارک. و روز پدر!)

امروز دو مطلب در مورد فتوا دیدم. یکی فتوای آخوندهای وهابی برای انهدام زیارتگاه های شیعیان و یکی دیگه هم فهرست مجله فارن پالیسی از احمقانه ترین فتواهای دنیا (از قتل سلمان رشدی گرفته تا شیر خوردن از همکار زن برای محرمیت).

حالا واقعا توی این دوره و زمونه فتواهای مساله ساز لازمه؟ اگه قرار باشه یه دسته مسلمون بخاطر فتوا به جون یه دسته دیگه بیوفتند و غیرمسلمونا به این کار بخندند، این می شه خدمت به اسلام؟

یکی از فتواهای احمقانه مورد انتخاب فارن پالیسی، حکم آخوندهای پاکستانیه که به مردم می گفتن نذارین مامورهای بهداشت به بچه ها قطره فلج اطفال بدند چون این توطئه غرب برای عقیم کردن مسلموناست.

یه نویسنده آلمانی می خواد “آیات شیطانی” رو توی مسجد بخونه تا ببینه آیا مسلمونهای این کشور واقعا راست می گن که می خوان همرنگ آلمانی ها بشن.

گونتر والراف گفته هدفش تحریک احساسات مسلمونا نیست، فقط می خواد باب گفتگو رو باز کنه.

همه می پرسند چرا با وجود بخشنامه رییس قوه قضاییه، حکم سنگسار اجرا شد؟

خب، وقتی رهبر ایران انتقاد می کنه از “مرعوب شدگانی که می خواهند احکام اسلام رو مطابق معاعده های بین المللی کنند”، بخشنامه نویس هم جا می زنه.

منتظر سنگسارهای بیشتر باشین.

وقتی اسراییل حاضر نیست زیر بار کشور مستقل فلسطینی بره، منزوی کردن حماس فایده نداره. یه مدتی با فتح لاس خشکه می زنن و باز مردم می بینن حماس بهتر از درد گرسنگی و بی پولیه.

حماس تحت فشار داشت راضی می شد با اسراییل کنار بیاد، ولی کسی حاضر نیست بهش اعتماد کنه. مردم باید به کسانی رای بدند که غرب می خواد.

واكنش ما به آيه هاى شيطانى مثل توهين سلمان رشدی به پیامبر قابل دفاع نیست، چون یه نویسنده متوسط رو سید شهدای اهل قلم کردیم، غافل از این که “شهدا، شمع تاریخند”.

پس خودمون، نه ملکه، شوالیه اش کردیم. این وسط کاخ باکینگام به عنوان تولیت آستان کلیسای انگلستان خواست این پیام رو بده که ارزشهای مسیحیت مقابل بنیادگرایی اسلامی جا نمی زنه.

بعلاوه تجلیل از رشدی بعد از دو دهه نشون می ده که رهبران مسیحی شتابزده تصمیم نمی گیرند چون می دونن با شور اهورایی نمی شه توی دنیایی زندگی کرد که ناچارت می کنه برای بقا مصالحه کنی، حتی سر توپ ترین فتوای تاریخ!