My Babbling Brain

دو روز از انتشار خبر قصاص یه خواستگار اسیدپاش به کوری هر دو چشم می گذره، ولی وبلاگستان بطرز مرموزی ساکته.

با وجود این که حکم چندان تاریخی نیست، ولی چون داستان کور شدن هر دو چشم یه دختر جوون و محکوم شدن خواستگارش به کوری از راه ریختن اسید اونقدر دراماتیکه که حتی بی بی سی و رادیو فردا سنت شکنی کرده و یه خبر “صفحه حوادثی” رو پوشش دادند، با این همه وبلاگهای انگشت شماری واکنش نشون دادند.

اونهایی هم که چیزی نوشتند، به “کنشگری” در زمینه حقوق بشر یا مشخصا حقوق زنان مشهور نیستند. (اینجا و اینجا) این سکوت (شاید تعمدی) وبلاگستان منو کنجکاو کرده که چرا؟

یعنی بعضی ها آچمز شدند؟ اگه حکمو تایید کنند، به تایید قصاص متهم می شن و اگه نکنند، به لیبرالیسم افراطی؟

لطفا درباره اش بنویسید. موضوع مهمتر از اونیه که در تاریخ وبلاگستان ثبت نشه.

امروز از اون روزهایی بود که بخوبی نشون داد ما مسلمونا دوروترین آدمهای روی زمین هستیم.

از یه طرف، طالبان یه امدادگر زن خارجی رو کشته و از طرف دیگه، شرکت سونی از ترس خراش برداشتن احساسات نازک ما مسلمونا، توزیع یه بازی ویدئویی رو به تعویق انداخت.

دورویی مون در اینه که با شنیدن خبر قتل این زن یا هر خارجی غیرنظامی بی گناه، بی خیالی طی می کنیم یا بهانه می تراشیم که یارو جاسوس بوده یا مبلغ مسیحیت، ولی انتظار داریم زمین و زمان به همه باورهامون احترام بذارند و ما رو صلح طلب بدونند.

با این وجدان جمعی حق به جانب حالا حالاها با دنیا مشکل خواهیم داشت.

دیروز آبکش شدن تیم فوتبال ساحلی ایران جلوی اروگوئه رو دیدم و یه مساله شرعی از حاشیه این ورزش زیبا در ذهنم شکل گرفت: نگاه اسلام به زنان بیکینی پوش.

فوتبال ساحلی از سه ثلث دوازده دقیقه ای تشکیل شده و بین هر ثلث که بازیکنها استراحت می کنن، هفت هشت دختر برنزه بیکینی پوش می آن وسط می رقصند تا تماشاگرها سرگرم بشن.

حالا سوال شرعی من اینه: چرا تماشای اون صحنه زنده برای مرد مسلمون ایرادی نداره ولی اگه همون مرد مسلمون بخواد در خونه اش تصاویر مشابهی رو از ماهواره تماشا کنه، مرتکب گناه می شه و اگه پلیس هم از راه برسه، دهنش گچیه؟

(فیلم صحنه های گل و رقص روی شن)

بی بی سی یه گزارش جالب چاپ کرده از ملاقات صادق صبا با علمای ناراضی قم. آیت الله منتظری انگلیسی حرف زده، آیت الله صادق روحانی (که از اول انقلاب مخالف نظام شده) گفته عالیترین مرجع شیعیانه، حتی گنده تر از سیستانی و یه روحانی (به شوخی) خواسته که عروسی بچه اش زنده از رادیو بی بی سی پخش بشه.

محمود احمدی نژاد در هفدهمین پست فارسی وبلاگش به حملات منتقدان این ادعا که امام زمان، مملکت ایران رو مدیریت می کنه، پاسخ داده و نوشته باورهاش فراتر از باورهای انجمن حجتیه است و هر کی نمی تونه هاله نور رو ببینه، “به کوری خودش اعتراف کرده”.

این که لطف امام زمان و خدا شامل حال ما می شه یا نه، یه تلقی کاملا شخصیه. شما آس و پاس، خونه می خری و این موفقیت رو یا می ذاری پای لطف خدا و نذر و نیاز یا پای چرب زبونی ات در قرض گرفتن از این و اون.

ولی اگه به حالت اول ایمان داشته باشی، عمرا یقه همسایه هاتو نمی گیری که شماها هم باید سفره ابوالفضل بندازین.

اما رییس جمهور ایران نه تنها باورهای شخصی شو تحمیل می کنه، بلکه می گه هرکی معتقد نیست، بزغاله است و کور. و اینجوری احمدی نژاد “رونق مسلمانی” رو می بره.

*Shias had failed to dominate the Islamic world theologically or politically and had faced the pains and perils of marginality. The modern state showed a path forward that was free of baggage of their religious identity. In Iran nationalism did not have these connotations , because Shias were a majority but where Shias were a minority or ruled by Sunnis, nationalism appealed to them in the same way that inclusive ideologies attract minorities. The promise however proved to be illusory as the modern states grew increasingly authoritarian. The promise of the modern state has eluded them as secular nationalism has been colonized from within by Sunni hegemony.

Ibn Taymiya (d. 1328) saw the Shia as the enemy within, guilty of polluting Islam… The surge of extremist Sunnism that troubles the Muslim world and hence the globe today is unimaginable without this one long-dead jurist. He saw worldly success as the most obvious measure of God’s favor.

The depth of Shia anger at Palestinians and Arab nationalism became evident in 1982, when the Shia greeted the invading Israeli army as liberators, with flowers and open arms. “Palestinians had been expanding in disturbing ways” and it was time for the Lebanese scene to free itself from the burden of the Palestinian program,” argued Mohammad Hussein Fadlallah.

Abol-Gasem al-Khoi saw velayat-e-faqih as an innovation with no support in Shia theology or law. He showed his disdain by sending the shah an agate ring along with a special prayer at the height of the Iranian revolution in late 1978.

No other country in the Muslim world is so rife with intellectual fervor and cultural experimentation at all levels of society and in no place in the Muslim world is modernity and its various cultural, political and economic instruments examined as seriously and thoroughly as in Iran. The cultural dynamism of the country will also be a force that will define the Shia revival.

For Mesbah-Yazd, Qom’s mission is no longer just to produce Shia men of learning but to produce the country’s political and bureaucratic elite-the guardians of the revolution.

*The Shia Revival by Vali Nasr

*Faith and identity converge in this (Shia and Sunni) conflict, and their combined power goes a long way toward explaining why, despite the periods of coexistence, the struggle has lasted so long and retains such urgency and significance. It is not just a hoary religious dispute, a fossilized set-piece from the early years of Islam’s unfolding, but a contemporary clash of identities. It is paradoxically, a very old, very modern conflict.

The dominant political values of the old Middle East are a decades-old vintage of Arab nationalism. The new Middle East coming fitfully into being is defined in equal parts by the identity of Shias.

Ultimately the character of the region will be decided in the crucible of Shia revival and the Sunni response to it.

Ashura’s powerful focus on sorrow and pageantry has a parallel in Catholic Lenten rituals, such as the Holy Week and Good Friday “Way of the Cross” processions and Passion plays. Even the more extreme practices of some of the Shias resemble rituals such as the Penitententes, a lay Catholic brotherhood originally formed on the Iberian Peninsula.

If Sunnism is about law, Shiism is about rituals, passion and drama. Before there was Shia law, there was Shia piety, which defines believers above and beyond law. The current excessive legal-mindedness of Iran’s ayatollahs is in some ways a “Sunnification” of Shiism.

*The Shia Revival by Vali Nasr

آقای جنتی گفته اگه امام علی بود، بیشتر از اینا اعدام می کرد، چون حفظ امنیت جامعه رو جدی می گرفت. یقینا همینطوره، چون والیان ستمگر و ماموران بی رحم رو هم حلق آویز می کرد.

بعلاوه اگه علی بود، از افشا و اعدام دزدهای بیت المال ابایی نداشت، حتی اگه برادر و پسرهاش بودند. (در ضمن پسرهای علی هیچوقت سفیر و معاون وزیر نشدند)

اگه علی بود و بیت المال سالی پنجاه میلیارد دلار درآمد نفتی داشت، فقر و فحشا بنیان حکومتشو سست نمی کرد.

اگه علی بود، یه پرونده رو نوزده ماه کش نمی داد و آخر سر نمی گفت مقصر هواپیما بوده و سرنشینانش، بدشانس.

و اگه علی بود، دانشجوهای بیست ساله رو شکنجه نمی کرد و بدحجابی زنها رو به براندازی نرم نسبت نمی داد، چون حکومت براش از لنگه کفش پاره بی ارزش تر بود.

(خودتون با شناختی که از امام علی دارید، اگه های بیشتر بسازید. عید دوستدارانش هم مبارک. و روز پدر!)