My Babbling Brain

چند روزه ما خبرنگارها از بی خبری مگس می پرونیم.

خاورمیانه از احمدی نژاد ساکت تره و بوش هم شده یه اردک شل که نامزدهای جانشینی اش مثل لاشخور بالای لاشه نیمه جونش می چرخند.

انقدر وضع خرابه که دیدم خبرنگار ارشد سی ان ان توی پنتاگون رفته از باد و توفان آلاباما گزارش بده.

البته اگه بخوام ژست صلح پرستی جان لنونی بیام، باید بگم ایشالا همه جا صلح و صفا باشه.

ولی از خدا پنهون نیست، از شما چرا پنهون باشه، ما خبرنگار جماعت (نه، شما استثنا هستی) از سیاستمدار و آخوند بدتریم. اونا هم جفتک نندازند، ما یه سیخ بهشون می زنیم.

اما هنوز مطمئن نیستم ما سوار اوناییم یا برعکس.

تومار ننویسن، تحسن هم نکنین، کفن هم نپوشین. مصاحبه محمد خاتمی با یه روزنامه اسراییلی قبل از براه انداختن فتنه تکذیب شد.

ترور یه روزنامه نگار ترک ارمنی تبار، صرفا ترور ارمنی بدست ترک نیست، ترور دگراندیش بدست دُگمه.

هراند دینک اکتبر ۲۰۰۵ بخاطر “توهین به ترک بودن” توی مقاله ای علیه نسل کشی ارامنه شش ماه حبس تعلیقی گرفت، درست موقعی که ترکیه می خواست واسه پیوستن به اتحادیه اروپا، مقررات جزایی شو اصلاح کنه.

حالا قتل آقای دینک این چشم انداز رو تیره تر کرده و باعث شده شاخص بورس استانبول افت کنه و نخست وزیر بگه این حمله ای به آزادی بیان و ثبات ترکیه است.

علت همه این نگرانی ها، محبوبیت فزاینده افراطیون ملی گرای ترکیه است. با ترکهای لندن هم که حرف می زنم، می بینم بشدت به اروپایی ها و چپاول هویت شون بدبین اند.

جالبه چند ماه پیش اورهان پاموک، یه دگراندیش ترک دیگه، برنده جایزه ادبی نوبل شد و احتمالا ترکهای افراطی حالا می گن بیر-بیر، برابر.

انگار ۲۰۰۷ هم واسه آزادی بیان و اندیشه، سال زجرآوریه، ولی با “مسطح شدن جهان”، من به رنگ باختن جذابیت نیروهای مرتجع نزد توده ها خوش بینم.

این روزها تعطیلی صفحه محیط زیست روزنامه آینده نو، محفل کم شمار ولی بیدار روزنامه نگارها و بلاگرهای این حوزه رو سوگوار کرده.

این تعطیلی نمونه تازه ایه از نبرد داوود و جالوت مطبوعاتمون که اولی، برخلاف مثل تاریخی، فقط می تونه طعم یه شکست اخلاقی رو به دومی بچشونه و بزرگترین بازنده، حقیقته.

داوود آینده نو، مژگان جمشیدی بوده و جالوت، عبدالرسول وصال. اولی رو از نوشتارش می شناسم، دومی رو از گفتار و کردارش. اولی ثابت قدمه و دومی یکدنده. اولی یکی از جسورترین خبرنگاران ایرانه، دومی یکی از جسورترین مدیران تجاری کشور.

اما حیف که آقای وصال مدیر رسانه ای خوبی نیست.

نمی شه انکار کرد که ایشون واسه یه روزنامه ثبات مالی می آره، بدنبال توسعه است و از ایده های جالب (صفحه مهرگان ایران یا محیط زیست آینده نو) استقبال می کنه، ولی چون مثل خیلی از مدیر مسئولهای دیگه کشور، پله های مطبوعاتو یکی یکی بالا نیومده، ناچاره: یک-به تاجگذار(ها) حال بده، دو-دهن بین باشه، سه-ریسک نکنه.

در نتیجه در وانفسای آلودگی هوا و تخریب طبیعت، یکی از معدود دیده بانهای رسانه ای محیط زیست صداش خفه می شه.

این روزها نبرد مدیران روزنامه و خبرنگارها شده موضوع داغ وبلاگ محمد آقازاده (یکی از قربانیان دیگه آقای وصال). اگه به دنیای رسانه های مکتوب ایران علاقه دارید، حتما یه سری بزنید.

ولی من فکر می کنم مطبوعات ایران چندتا روپرت مرداک می خواد، مردی جسور، خوش فکر و مخاطره جو که از مدیر یه روزنامه کوچیک می شه امپراتور.

ماشالله شمس الواعظین گفته علی فرحبخش، روزنامه نگار اصلاح طلب، بیش از چهل روز بدون تفهیم اتهام و برخورداری از وکیل بازداشته.

گویا علی از کنفرانسی درباره دولت و رسانه ها توی تایلند برمی گشته و آقایان بدون دلیل روشن بردنش اوین و خانواده شو بی خبر و نگران نگه داشتند.

روزنامه بانکوک پست نوشته گویا سفارت ایران به دستگاه های امنیتی راپورت داده.

با علی از صبح امروز آشنا شدم. بچه باسوادی بود و مقاله های روانی درباره لزوم اجرای اصلاحات اقتصادی در کنار اصلاحات سیاسی می نوشت.

ولی اونقدر روزنامه به دوش شد که دیگه قلم خبرنگاری رو گذاشت کنار و ماژیک تدریسو دست گرفت. فقط گهگاه ستونی می نوشت یا تو تیم سردبیری روزنامه ای اقتصادی مشغول می شد.

تعجبم از همینه چون چسبیده بود به خونه و زندگی اش و با همسر و دختر خردسالش زندگی خوشی داشت.

علی شاید توی وبلاگستان معروف نباشه ولی اون هم سربلندی وطنشو آرزو داره.

بیاین علی فرحبخشو از خودمون بدونیم و واسه رهایی اش فریاد سربدیم.

رضا ولی زاده (ایستگاه) خبر می ده مجریان طرح ساماندهی سایتها و وبلاگها یه خاکریز عقب نشستند و گفتند حالا (بعضی از) وبلاگها رو بی خیال.

طرح ساماندهی سایتها و وبلاگها، اعلان جنگه و برای همین بهترین دفاع، حمله است.

این روزها، در میان خیل گسترده بلاگرها، برادران سیدآبادی (شبهات قانونی)، ولی زاده (سوتی ها)، و عباسی (واکنشها) همه مونو شیرفهم کردند.

همه می دونیم وزارت ارشاد مثل روزنامه کیهان نه از خروش ما لپهاش سرخ می شه و نه با پای چوبین این آیین نامه سکندری می ره. شمشیر رو از رو بستن تا با چماق “قانون” بزنن توی سر ما و توی دهن دیده بان حقوق بشر و خبرنگاران بدون مرز.

بجای این که منفعلانه بگیم هیچ غلطی نمی تونن بکنن چون تیز می ریم یه بلاگ دیگه علم می کنیم، باید ابتکار عملو بدست بگیریم. از هک کردن سایت سامانه تا هر راه دیگه باید بررسی شه. دوستهای فنی نویس می تونن بهترین یاور باشن.

من پیشنهاد می دم یه سایت “ویکی” بزنیم و بلاگرهای شناسنامه داری که می خواند به زیرزمین دنیای مجازی بخزند، اونجا، گمنام، واسه سایت یا بلاگ جدیدشون تابلو بزنند.

کی جزوه جنگ چریکی مجازی داره؟

چند شب پیش یه سر زدم به سایت سخنگوی دولت ایران و دیدم رایحه خوش، نه فقط روزنامه نگارها، بلکه دامین Domain رو هم درمی نورده.

نسخه انگلیسی میراث آقای رمضانزاده رو ندیده بودم، ولی از شلختگی در ترجمه و ارائه مطالب در سایت آقای الهام یکه خوردم.

پیام تبریک کریسمس، بدقواره و بی پاراگراف بندی چاپ شده و یکی از مطالب مهم اینه: “دولت وام کشاورزهای گرفتار خشکسالی را بخشید.” (ارقام همه به ریاله.)

محمود احمدی نژاد نشون داده دنبال زدن مخ مسلمونای بنگلادش یا سومالی نیست، بلکه به مو طلایی های اروپا و آمریکا نظر داره.

ولی کدوم آلمانی یا آمریکایی کنجکاو رغبت می کنه مطالب سایت سخنگوی دولت، رییس جمهور و سازمان گردشگری مونو بخونه؟

هنر کنیم، می تونیم مترجم شیش دونگ فارسی به انگلیسی یا زبونهای دیگه تربیت کنیم. گمونم وقتشه خبرنگار و سردبیرهایی وارد کنیم که زبون هدف، زبون مادری و حرفه شونه. (فکر مشابه هندی و پاکستانی شو اصلا نکنین.)

مگه حیثیت یه مملکت از یه تیم سولفاته مثل صبا باتری کمتره که از آمریکا بسکتبالیست وارد می کنه؟

بیاین با خودمون روراست باشیم. گفتن نمی دونم، نصف شهامته. نصف دیگه اش، گفتن نمی تونمه.

بعد از ۲۸ سال تاثیرگذاری رسانه های بین المللی مون در دنیا صفره. گیریم شبکه خبر انگلیسی هم اومد، معادله بهم نمی خوره.

الجزیره انگلیسی با اجیر کردن خبرنگارهای آمریکایی و بریتانیایی راه رو نشون داد. پس ما کی به ترکستان می رسیم؟