My Babbling Brain

دو روز از انتشار خبر قصاص یه خواستگار اسیدپاش به کوری هر دو چشم می گذره، ولی وبلاگستان بطرز مرموزی ساکته.

با وجود این که حکم چندان تاریخی نیست، ولی چون داستان کور شدن هر دو چشم یه دختر جوون و محکوم شدن خواستگارش به کوری از راه ریختن اسید اونقدر دراماتیکه که حتی بی بی سی و رادیو فردا سنت شکنی کرده و یه خبر “صفحه حوادثی” رو پوشش دادند، با این همه وبلاگهای انگشت شماری واکنش نشون دادند.

اونهایی هم که چیزی نوشتند، به “کنشگری” در زمینه حقوق بشر یا مشخصا حقوق زنان مشهور نیستند. (اینجا و اینجا) این سکوت (شاید تعمدی) وبلاگستان منو کنجکاو کرده که چرا؟

یعنی بعضی ها آچمز شدند؟ اگه حکمو تایید کنند، به تایید قصاص متهم می شن و اگه نکنند، به لیبرالیسم افراطی؟

لطفا درباره اش بنویسید. موضوع مهمتر از اونیه که در تاریخ وبلاگستان ثبت نشه.

وقتی خبر حملات بمبئی رو از بی بی سی و سی ان ان و … دنبال می کنی، خیلی زود متوجه می شی قربانی های آمریکایی و بریتانیایی پوشش خبری بیشتری می گیرند.

مثلا سی ان ان یه مطلب زده توی سایتش با این تیتر: “غربی های وحشتزده از بلوای بمبئی می گویند.” اما وقتی خبر رو می خونی می بینی از بین صد و بیست و پنج کشته فقط شیش نفر خارجی بودند.

البته توجیه حرفه ایش اینه که می خوان خبر برای مخاطب غربی جذاب بشه ولی داستانی که پلاتش از تخیل جمعی هالیوود و بالیوود بزرگتره، نیاز به جذابیت تصنعی داره؟

یه تحقیق درست و حسابی می خوندم که در رسانه، جون یه آمریکایی برابر با ده غیر آمریکاییه. شاید همین تفاوتها و تبعیضهاست که به این تروریستهای اسلامگرا بهانه کافی می ده جنایتشونو توجیه کنند.

با این که الهام بخش ترین شعر هر ملت تحت اشغال، جانفشانی جلوی اشغالگره، ولی اشعار محمود درویش، شاعر فقید فلسطینی، برای ملتش و بعضی از ما الهام بخش بود.

خودش عقیده داشت نبرد اسراییلی ها و فلسطینی ها، نبرد اندیشه است: ملتی به بهانه برگزیده بودن، سرزمین ملت دیگه ای رو بالا می کشه و اونا رو دور می ریزه و بعد از طریق رسانه ها، خودشو مظلوم و قربانی جلوه می ده. برای همین می گفت: “شکست واقعی یه ملت موقعیه که شاعرهاش مغلوب دشمن بشن.”

در واقع محمود درویش بعد از ادوارد سعید یکی از آخرین صداهای رسای آرمان فلسطین در رسانه های غربی بود و حالا با رفتن او، یکی دیگه از سدهای دفاعی فلسطینی ها مقابل اندیشه های اسراییلی ها فروریخته.

هم در نظر گرفته نشدن درویش برای نوبل ادبیات و هم مرگش در غربت، نمادی از مظلومیت و آوارگی مردمشه.

ایرنا، خبرگزاری رسمی مملکت، خبر ادعای بهایی شدن دختر شیرین عبادی رو “آف” کرده. البته معلوم نیست اگه منبع موثق بوده، چرا بعد از تکذیب خانم عبادی، خبر برداشته شده. (اما توی جستجوی اخبار، تیترش هست)

با این همه، این سوال “آف” نشده که انگیزه ایرنا از این اطلاع رسانی لجن پراکنانه چی بوده؟ فرضا هم پسر نوح، با بدان بنشست. نگاه ما به نبوت نوح عوض می شه؟ مگه وقتی نوه امام خمینی زد جاده خاکی، ایرنا و رفقا به پدربزرگش حمله کردند؟ همینطور پسر محسن رضایی. یا حضراتی که پسرهاشون به جرم “ضدانقلاب” اعدام شدند.

ایرنا و کیهان فهمیدند وصله “برانداز” برای عامه مردم نخ نما شده. ولی اگه بگن طرف یا بچه اش بهایی شده، حتی خون مذهبی های غیرسیاسی هم می جوشه.

ایرنا بجای خبرهای جنجالی بهتره چهارتا خبر درست و حسابی از مشکلات مردم بزنه تا مخاطبهاش بیشتر بشه و لیست خبرهای پرببینده اش اینجوری فلاکت بار نباشه.

سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی امروز خواسته یه مقدار به ملکه انگلیس فحش بده، ولی یه گاف داده قد اتوبوس و یکی دوتا هم اندازه خاور. خط اول سرمقاله ای که با پول بیت المال نوشته شده اینه:

“ملکه فرتوت انگلیس در یک اقدام نمادین، روز جمعه گذشته لقب “شوالیه” را به سلمان رشدی داد. پیش از این هم نامبرده در سالهای گذشته، لقب “سر” را به رشدی داده بود.”

خط اول خبر  فرانس پرس از ماجرا:

“ملکه الیزابت دوم، روز چهارشنبه (گذشته)، به سلمان رشدی نویسنده، نشان شوالیه ای را که سال پیش اعلام خبرش اعتراض جهان اسلام را برانگیخت، اعطا کرد.”

پس مجید جان:

اول-افتخار تازه ای به رشدی داده نشده. چیزی رو که پارسال وعده داده بودند، امسال به طرف دادند.

دوم-وقتی یکی سپه سالار یا به قول ما ایرونی ها شوالیه پادشاهی بریتانیا می شه، عنوان تشریفاتی “سر” رو به اول اسمش اضافه می کنن. مثل سر الکس فرگوسن. پس اساسا شوالیه همان سر بید.

سوم-واقعه چهارشنبه اتفاق افتاده، نه جمعه. پس سرمقاله تو بجای یه هفته بعد، سروقت بنویس تا مجبور به تحریف تاریخ نشی.

من همیشه عکس سیلوئت رو دوست دارم و نمی دونم چرا، و این عکس احمدی نژاد، یکی از قشنگترین سیلوئتهاییه که تا حالا دیدم.

اما واقعا ایراد این عکس چیه که به تعطیلی یه روزنامه و بیکاری دهها نفر منجر شده؟ هاله نور رو نشون نمی ده!؟

تعطیلی تهران امروز که حتی اصلاح طلب هم نبود، تردیدی نمی ذاره که برخلاف ادعاها، ایران فقط سیلوئتی از آزادی داره.

این راستی ها واقعا خیال می کنن زرنگن.

خبرگزاری فارس رو درست موقعی که مملکت تعطیله (اون هم فقط سه روز) می بندن تا بگن واسه ما رسانه متخلف، خودی و غیر خودی نداره. حالا بماند که اگه غیرخودی بود، بلایی سرش می آوردن که سازمان ملل می نوشت (اصطلاح جدیده).

حالا که تعطیل می کنین، لااقل تا شنبه درشو تخته می کردین تا بچه های فارس یه شمال توپ می رفتن. ما که بخیل نیستیم.

دیروز روز سیاهی برای روزنامه نگاری بود، چون دهها روزنامه نگار واشنگتن پست بخاطر مشکلات مالی روزنامه “داوطلبانه بازخرید شدند”.

سیاه چون خیلی از اینا کارکشته و صاحب قلم بودند. سیاه چون همین دو ماه پیش بود که واشنگتن پست شیش تا جایزه پولیتزر رو درو کرده بود. سیاه چون هر روز مردم بیشتر و بیشتر می خوان بدونن آنجلینا جولی دوقلو زاییده یا یه قلو، تازه ترین شیرین کاری بریتنی اسپیرز واسه عکاسها چی بوده و … (آقا راستی، سری جدید “بیگ برادر” کی شروع می شه؟)

یکی از این روزنامه نگارهای بازخریدی مطلبی نوشته، تنها شغلی که همیشه می خواستم، مرثیه ای واسه عشق دیرینش به روزنامه نگاری و نوزده سال کار توی واشنگتن پست.

فکر می کنم روزنامه نگارهای ایرونی بخاطر تعداد دفعات زیادی که بیکار شدند یا پولشون بالا کشیده شده، از بقیه روزنامه نگارها بیشتر می تونن با بچه های واشنگتن پست همدردی کنن.

راستی، موقع تعطیلات حجره، یه فیچر واشنگتن پست رو که برنده پولیتزر شده بود، خوندم و حال کردم. دوازده سیزده صفحه است، ولی عمرا از خوندنش پشیمون بشین. مرواریدهایی پیش از صبحانه