My Babbling Brain

تو رو خدا ننویسید که عراقی ها به مدد اراده قهرمان آسیا شدند، چون مثل روز روشنه آمریکا این قهرمانی رو خریده تا عراقی ها شاید از دولت مرکزی حمایت کنند.

مگه می شه کشوری که لیگ حرفه ای نداره، بتونه قهرمان بشه؟ امنیت و آب و برق و … پیشکش! یعنی نوری المالکی بیشتر از احمدی نژاد فوتبال حالی شه؟

بنده خدا احمدی نژاد خودش گرمکن پوشید و رفت اردوی تیم ملی و گفت حتما می رید مرحله دوم جام جهانی. رییس فدراسیون عوض کرد. به مربیهای داخلی میدون داد. تو روی فیفا وایستاد. مخلصترین و متعهدترین مشاورانشو فرستاد هیات مدیره پرسپولیس و استقلال.

حالا یکی می آد رشوه می ده تا تیم حکومت دست نشانده اش قهرمان بشه. مگه الکیه؟ قهرمان واقعی مثل ما باید سه دهه انتظار بکشه.

(این قهرمانی رو به دشمنان سابق تبریک می گم)

مرتبط: کفم بریده

کدام گزینه پاسخ مناسب به تهدید القاعده عراق علیه ایران است؟

الف: بخواب بینیم بابا!

ب: تنها کسی که به ما نریده بود، کلاغ ک*ن ندیده بود

پ: ثبات عراق= ثبات ایران

د: هر سه مورد

خیلی عاقلانه است که مقتدی صدر گفته مقصر اصلی انفجارهای تازه حرم عسگری، نیروهای اشغالگرند. بهرحال اگه جنگ نمی شد، گنبد و مناره سرپا می موندن و هزاران عراقی.

این حرف صدر به اختلافهای فرقه ای دامن نمی زنه ولی حتی اگه آمریکایی ها برن خونه شون، اختلافهای چند صد ساله شیعه و سنی پابرجا می مونه.

مساله اینه که القاعده نمی تونه این همه نیرو رو وارد بکنه، خیلی ها بومی هایی هستند که در بهترین حالت، مخشون وایتکس خورده. تکلیف ما با این جماعت چیه؟

من که بعید می دونم راه اومدن با اینا، به قول ممد، فاز بده! 

تصمیم ارتش بریتانیا برای نفرستادن پرنس هری به عراق یادآور جمله معروف برابرتر بودن بعضی از آدمها نسبت به بقیه است.

استدلال ارتش اینه که جان هم نوه ملکه و هم محافظهاش به خطر می افته، چون شورشی ها براش نقشه کشیدند. البته هری خودش مشتاقه که بره ولی انگار حفظ تاج و تخت تشریفاتی بریتانیا مهمتره.

امروز رسانه ها از عصبانیت سربازها و خانواده هاشون خبر دادند که احساس می کنند خون شاهزادگان از خون اونا رنگین تره، هر چند تصمیم ورود به جنگ عراق رو دولت گرفته بود، نه خاندان سلطنتی.

حتما شورشی ها جشن گرفتند، چون نشون دادند هم نیروی خطرناکی هستند و هم برخلاف ادعای لندن و واشنگتن، عراق امن نشده.

نشریه “فارئن پالیسی” ده برنده بزرگ جنگ عراق رو لیست کرده و نوشته بزرگترین برنده، ایرانه.

نه صرفا بخاطر کله پا شدن صدام، بلکه واسه این که آمریکا برخلاف پنج سال پیش دیگه از تغییر حکومت تهران حرف نمی زنه و حتی مذاکره هم می کنه.

جالبه برنده دوم هم یه جوری به ایران ربط داره: مقتدی صدر که به نوشته این مجله می شه الان این شیخ جوون تندرو رو “قویترین مرد عراق دونست” و حتی اگه عراق خون آلودتر بشه، موقعیت مقتدی تثبیت می شه. اعدام صدام یادتونه اسم کی رو صدا می زدند؟

برندگان سوم تا دهم عبارتند از: القاعده، ساموئل هانتینگتون (مبتکر ایده برخورد تمدنها)، چین، دیکتاتورهای عرب، قیمت نفت، سازمان ملل، اروپای پیر و اسراییل.