My Babbling Brain

سیاست اتمی دولت رو قبول ندارم، ولی بسته پیشنهادی سولانا یه مشت منت و وعده سرخرمنه و اگه دولت ردش کنه، من ملامتش نمی کنم.

اگه تعلیق قابل تایید صورت بگیره و اعلام بشه برنامه ایران بی خطره، طبیعه که تحریمها باید لغو بشه و اونوقت همه این مشوقها می شه حق طبیعی ایران. آمریکا هم که گفته بود، تعلیق کنین تا مذاکره کنیم. پس بسته چیز جدیدی نداره، فقط کاغذ کادوش عوض شده.

در ضمن، اکثر مواردی که وعده تسهیل صادرات و غیره داده شده، کلمه منحوس “پاسیبل” قبلش اومده و اونایی که قرارداد تجاری می بندن، می دونن این یه کلمه چه جوری دهن سرویس می کنه.

این وسط ولی یه نکته ای مهمه. دو سال قبل سولانا و لاریجانی همه رو دق دادند تا بگن بسته چی داره. این بار سولانا ترجمه فارسی بسته رو روز اول داده دست خبرنگارها و  این کار یه دیپلمات اتیکت شناس بدون پیام نیست.

امروز واسه آمریکایی ها روز پرچمه. خیلی خوره پرچم هستن ولی داشتم فکر می کردم چرا ما ایرونی ها نیستیم؟

از منظر سیاست هویت شاید پسندیده باشه که ما ملی گرای افراطی نیستیم و نقش شورت و بیکینی مون پرچم ایران نیست، ولی مملکتمون داره از فشار خرده ملی گرایی می پکه. آذری یه تیکه ایرانو می خواد، کرد تیکه دیگه شو، فارس همه شو! هر کی هم پرچم داره.

دلیل دیگه اش، بی ثباتی سیاسی و تغییر مکرر حکومته. نادرشاه اومده پرچم عوض کرده، آغا محمدخان ترکمون زده به پرچم نادرشاه، حکومت بعدی پرچم قاجار رو بی عصمت کرده و… عوضش سیصد و سی و یک ساله که پرچم آمریکا ثابت مونده (نهایتا تعداد ستاره ها و نوارهای رنگیش کم و زیاد شده).

چرا؟ چون کمتر عاقلی می خواد دموکراسی رو با وجود همه ایرادهاش سرنگون کنه. حتی بیزاری خیلی از آمریکایی ها از جورج بوش از این عشق به پرچم کم نکرده. خارج می ری ورزشگاه تیم ایران رو تشویق کنی، حیرون می مونی کدوم پرچم رو ببری که از شیر و خورشیدیها یا حزب الهی ها فحش نخوری. انوشه انصاری می ره فضا با یه پرچم عجیب و غریب.

علاوه بر اینها ما ایرونی ها کمتر مناسبت شادی نصیبمون می شه که براش با غرور پرچم دست بگیریم. هر چی آرشیو تصاویر مغزم رو گشتم بیشتر از یه تصویر دبش از پرچم ایران گیر نیاوردم. بعد از پیروزی جلوی استرالیا، فوتبالیستها دور افتخار می زدند و پرچم ایران روی دستشون می رقصید.

برنامه شصت دقیقه شبکه سی بی اس یه برنامه ساخته از دنیای مخفی نیروی هوایی اسراییل که هنوز از تلویزیون پخش نشده ولی ده دقیقه اش رو توی یاهو گذاشتند.

چند نکته جالب توی این فیلمها بود: حتما می دونین سربازی برای مرد و زن اسراییلی اجباریه ولی رفتن به نیروی هوایی دلبخواه نیست. طبق قانون، نیروی هوایی خودش بهترینهای ارتش رو انتخاب می کنه. سرباز هم نمی تونه نه بگه. بعد معمولا از بین چهل کادر نیروی هوایی، فقط یکی خلبان می شه (بهترین بهترینها).

دخترها هم خلبان می شن، معمولا با هلی کوپتر می پرن.

فرمانده نیروی هوایی اسراییل (که هیچ دل خوشی از احمدی نژاد نداره و اونو هیتلر جدید می دونه) هفته ای یه بار خودش جنگنده، هلی کوپتر یا هواپیمای ترابری می رونه. (البته انگار این فرمانده اواسط ماه مه عوض شده)

هیچ توضیحی داده نشده که چرا سی بی اس الان رفته سراغ این موضوع (ما که می دونیم اتمیه) یا چرا اسراییل تودار اجازه داده با خلبانهاش مصاحبه بشه (ما که می دونیم جنگ روانیه). البته سی بی اس می گه در قبال اجازه فیلمبرداری، اسراییلی ها حق سانسور داشتند.

محمود احمدی نژاد در هفدهمین پست فارسی وبلاگش به حملات منتقدان این ادعا که امام زمان، مملکت ایران رو مدیریت می کنه، پاسخ داده و نوشته باورهاش فراتر از باورهای انجمن حجتیه است و هر کی نمی تونه هاله نور رو ببینه، “به کوری خودش اعتراف کرده”.

این که لطف امام زمان و خدا شامل حال ما می شه یا نه، یه تلقی کاملا شخصیه. شما آس و پاس، خونه می خری و این موفقیت رو یا می ذاری پای لطف خدا و نذر و نیاز یا پای چرب زبونی ات در قرض گرفتن از این و اون.

ولی اگه به حالت اول ایمان داشته باشی، عمرا یقه همسایه هاتو نمی گیری که شماها هم باید سفره ابوالفضل بندازین.

اما رییس جمهور ایران نه تنها باورهای شخصی شو تحمیل می کنه، بلکه می گه هرکی معتقد نیست، بزغاله است و کور. و اینجوری احمدی نژاد “رونق مسلمانی” رو می بره.

می گن قدرت می تونه آدمو فاسد کنه. فرقی هم بین ایرونی و انگلیسی، مسلمون و یهودی، شاه و غلام نداره.

مثلا امروز خبر یه نماینده مرد حزب کارگر در پارلمان اروپا بود که تنها ماهی هشت هزار پوند از تنخواه به دوست پسرش می داده. (نماینده های پارلمان اروپا سالی صد و شصت هزار پوند تنخواه می گیرن و یه برگ صورت هزینه تحویل نمی دن!)

ولی فساد اینجا با ایران چندتا فرق داره: اول، نهادهای نظارتی مستقل، مو رو از ماست می کشن، دوم، بجای آدمهای خاکستری رنگی مثل عباس پالیزدار، رسانه های آزاد و مسئولیت پذیر، افشاگری می کنن (بدون تبعیض بین ایهود اولمرت و واعظ طبسی)، سوم، رسوا شده ها یا می رن دادگاه ادعای حیثیت می کنن یا استعفاء می دن، (قربانی ها پالیزدار هنوز خم به ابرو نیاوردن)، چهارم، مفسدان اقتصادی اینجا هیچوقت جانماز آب نمی کشن و هیچ کسی پشت سرشون نماز جمعه نخونده، و از همه مهمتر، رهبر مملکت به متخلفها، ترفیع نمی ده.

یه گزارشگر ایرونی تبار رادیو “ان پی آر” آمریکا گزارش قشنگی نوشته درباره مادر بزرگش هلن جفریز بختیاری که بختیاریها به پاس نیکوکاری اش یه کوه به نامش کردند.

آشنایی خانم هلن با بختیاریها از دلباختگی اش به یه بختیاری زاده در نیویورک در سال ۱۹۲۷ شروع می شه. چهار سال بعد می آن ایران و خانم هلن به ساخت یکی از اولین بیمارستانهای خصوصی ایران کمک می کنه.

با وجود جدایی از شوهر ایرانی، خانم هلن در دهه ۱۹۵۰ به عنوان پرستار به ایران برمی گرده و با جیپ به روستاهای دورافتاده می ره تا به زنها آموزش بهداشت بده.

خانم هلن در سال ۱۹۷۳ می میره و در طوس به خاک سپرده می شه.

من در اینترنت نشونه ای از کوه هلن گیر نیاوردم ولی به نظر می آد بختیاریها به مهمونهای خارجی شون خیلی عزت و احترام می ذارن.

از یه طرف هم می بینی اگه فوتبال یا والیبالمون جای آدم حسابی ها نره، بهتره. چون غم شکست در مرحله مقدماتی آسونتر فراموش می شه و هیچ آرزوی خامی هم به دلمون نمی مونه.

شنیدین بخش زیادی از داستان تازه و پرفروش جیمز باند توی ایران بعد از کودتای آمریکایی ها و انگلیسی ها علیه مصدق اتفاق می افته؟

مامور دو صفر هفت دنبال یه قاچاقچی بزرگ و مخوف مواد مخدر به نام دکتر جولیوس گارنره و متوجه می شه طرف در تهران و نوشهر و یه جایی طرفهای بم فعاله. (حتی ساواک هم دنبالش بوده). جیمز باند وقتی می رسه تهران، مورد استقبال داریوش علیزاده قرار می گیره که بیست سال در خدمت سرویس اطلاعاتی بریتانیا بوده و به اعتراف خودش در کودتا علیه “مصی” دست داشته.

یه جمله روشنگر از این آقای علیزاده: “ما (ایرونی ها) عادت کردیم که خارجی ها تو مملکتمون دخالت بکنن. گاهی احساس می کنیم مثل یه روسپی پیر فلکزده در محله سن دنی (پاریس) هستیم. هر کی می تونه با یه قیمتی صاحبمون بشه.”

لابد می دونین داستان تازه رو سباستین فولکس به دعوت ورثه ایان فلمینگ، خالق باند، نوشته و با وجود انتقادها درباره اصیل نبودن اثر، به نظرم بخشهای مربوط به ایران رو به لطف تحقیق مفصل انقدر عالی درآورده که خیال می کنی نویسنده چهل پنجاه سال پیش واقعا ایران زندگی کرده.

اسامی خیلی از خیابونها و محله های قدیمی تهران (بلوار الیزابت، خیابون شاه رضا، شهرنو )، لاف زدن ایرونی ها (راننده تاکسی به باند می گه خیابون پهلوی درازترین خیابون خاورمیانه است)، عشق به لهو و لعب (باند رو می برن یه کلوپ شبانه به اسم پردیس و انقدر “حوری” ایرونی می بینه که می گه برگردم انگلیس، حتما مسلمون می شم.)، انزجار ایرانی ها از اعراب و اصرارشون بر آریایی بودن، و … همه و همه رو نویسنده استادانه از کار درآورده.