My Babbling Brain

من همیشه عکس سیلوئت رو دوست دارم و نمی دونم چرا، و این عکس احمدی نژاد، یکی از قشنگترین سیلوئتهاییه که تا حالا دیدم.

اما واقعا ایراد این عکس چیه که به تعطیلی یه روزنامه و بیکاری دهها نفر منجر شده؟ هاله نور رو نشون نمی ده!؟

تعطیلی تهران امروز که حتی اصلاح طلب هم نبود، تردیدی نمی ذاره که برخلاف ادعاها، ایران فقط سیلوئتی از آزادی داره.

دانشجوی دختری که کانون ماجرای دانشگاه زنجان بوده، بازداشت شده، چون مقامات می گن اگه از بزه خبر داشته، چرا نیومده راپورت بده.

تجربه سالهای اخیر دانشجوها نشون می ده که نمی تونن به دستگاه قضایی اعتماد کنن. از حمله کوی دانشگاه گرفته تا اتهام توهین به مقدسات در نشریات دانشجویی. کار بجایی کشیده که دانشجوهای دربند، بجای عدلیه ایران، دست به دامن شهردار رم شدند.

آخه چه تضمینی وجود داشت که دختره می اومد شکایت می کرد و شما اعتنا می کردین؟ (تا حالا که نشنیدیم با متخلفهای قبلی تعرض در دانشگاه چکار کردید.) بعدش چه تضمینی هست که حالا سالم رهاش کنین؟

متاسفانه از مدیریت بحران فقط اینو یاد گرفتین که بگین قاتل، خود مقتول بوده.

امروز آمریکایی ها گفتند مانور اخیر اسراییل، خط و نشون واسه ایران بوده، ولی واقعا اسراییل الان قصد حمله داره؟

بعید می دونم، چون این هارت و پورت از کشور توداری مثل اسراییل بعیده. شما وسط دعوا اگه قصد چک زدن داشته باشی، یهو می زنی تا سه فاز طرف بپره.

علاوه بر این شرایط حمله آماده نیست. اسراییل عاقل تر  و ترسو تر از اونیه که تنها حمله کنه. اما جورج بوش نمی خواد شانس نامزد حزبش در انتخابات از این هم کمرنگتر بشه. در ثانی، افکار عمومی هنوز مغزپخت نشده. سربازهای آمریکایی هم دارن با قرص ضدافسردگی در عراق و افغانستان می جنگند. از همه بازدارنده تر، قیمت مخوف نفته.

برای همین مانور اسراییلی ها، اولا تمرینه برای روزی که شرایط بالا مطلوب می شه. و هم پیامه به ایران و مخصوصا به سوریه.

اسراییل از سوریه خواسته از ایران دور بشه تا گزینه های پاسخ ایران به حمله احتمالی محدودتر بشه. اسراییل با این مانورها و جنگهای روانی، از سوریه هم زهرچشم می گیره.

دیروز کتاب “جهان دوم” نوشته پاراگ کانا رو ورق زدم، درباره کشورهایی که بین جهان اول و جهان سوم گیر کردند و می تونند با نزدیک شدن به یا فاصله گرفتن از  سه امپراتوری کنونی دنیا (آمریکا، اتحادیه اروپا و چین) در معادلات قدرت این قرن تاثیر بذارند.

نویسنده لطف کرده ایران رو هم جز جهان دومی ها گذاشته. (هورااااا) هفت صفحه ای که به ایران اختصاص داده، جامع ترین و موجزترین تحلیل سیاسی، تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و ژئوپولتیکی ایرانه که می شه گیر آورد (البته برای ما چیز تازه ای نداره).

نویسنده می گه ایران در طول تاریخ دنبال هژمونی نظامی نبوده، فقط می خواسته از قدرتهای بزرگ، استقلال استراتژیک داشته باشه. حالا هم اتم متم واسه همینه.

ولی اضافه می کنه ایران پیشتاز شیزوفرنی در جهان دومه و با وجود مشکلات داخلی و محاصره نظامی، می خواد قدرتی منطقه ای بشه، غافل از این که از خلیج فارس، فقط نامش براش مونده (اون هم که عربها ملاخور کردنش).

——-

پ ن: شاهد شیزوفرنی: (احمدی نژاد: می خواستن منو بدزدند)

امروز دو تا خبر متفاوت خوندم از سوتی مرگبار  نیروهای ایرونی و آمریکایی.

اولی: حدود ده روز پیش، یه خواننده و نوازنده بلوچ به نام استاد خدامراد سازشو می ذاره جلوی موتورسیکلتش و راه می افته می ره خاش. مامورها هم می بندنش به رگبار و بعد به خانواده اش می گن: خیال کردیم گرینف داره.

دومی: پنتاگون در حکمی هشتاد و دو صفحه ای گفته قتل سه سال پیش یه فیلمبردار عرب رویترز قابل توجیه چون سربازها دوربین بنده خدا رو با آر پی جی اشتباه گرفتن.

آخه این بهانه های کشکی، جای خالی پدر یا پسر یه خانواده رو پر می کنه؟ و چه خام فکر می کنیم که با این نوع عدالت، عضوی از خانواده این قربانی ها سلاح واقعی به دست نمی گیره.

بی بی سی یه گزارش جالب چاپ کرده از ملاقات صادق صبا با علمای ناراضی قم. آیت الله منتظری انگلیسی حرف زده، آیت الله صادق روحانی (که از اول انقلاب مخالف نظام شده) گفته عالیترین مرجع شیعیانه، حتی گنده تر از سیستانی و یه روحانی (به شوخی) خواسته که عروسی بچه اش زنده از رادیو بی بی سی پخش بشه.

سیاست اتمی دولت رو قبول ندارم، ولی بسته پیشنهادی سولانا یه مشت منت و وعده سرخرمنه و اگه دولت ردش کنه، من ملامتش نمی کنم.

اگه تعلیق قابل تایید صورت بگیره و اعلام بشه برنامه ایران بی خطره، طبیعه که تحریمها باید لغو بشه و اونوقت همه این مشوقها می شه حق طبیعی ایران. آمریکا هم که گفته بود، تعلیق کنین تا مذاکره کنیم. پس بسته چیز جدیدی نداره، فقط کاغذ کادوش عوض شده.

در ضمن، اکثر مواردی که وعده تسهیل صادرات و غیره داده شده، کلمه منحوس “پاسیبل” قبلش اومده و اونایی که قرارداد تجاری می بندن، می دونن این یه کلمه چه جوری دهن سرویس می کنه.

این وسط ولی یه نکته ای مهمه. دو سال قبل سولانا و لاریجانی همه رو دق دادند تا بگن بسته چی داره. این بار سولانا ترجمه فارسی بسته رو روز اول داده دست خبرنگارها و  این کار یه دیپلمات اتیکت شناس بدون پیام نیست.

امروز واسه آمریکایی ها روز پرچمه. خیلی خوره پرچم هستن ولی داشتم فکر می کردم چرا ما ایرونی ها نیستیم؟

از منظر سیاست هویت شاید پسندیده باشه که ما ملی گرای افراطی نیستیم و نقش شورت و بیکینی مون پرچم ایران نیست، ولی مملکتمون داره از فشار خرده ملی گرایی می پکه. آذری یه تیکه ایرانو می خواد، کرد تیکه دیگه شو، فارس همه شو! هر کی هم پرچم داره.

دلیل دیگه اش، بی ثباتی سیاسی و تغییر مکرر حکومته. نادرشاه اومده پرچم عوض کرده، آغا محمدخان ترکمون زده به پرچم نادرشاه، حکومت بعدی پرچم قاجار رو بی عصمت کرده و… عوضش سیصد و سی و یک ساله که پرچم آمریکا ثابت مونده (نهایتا تعداد ستاره ها و نوارهای رنگیش کم و زیاد شده).

چرا؟ چون کمتر عاقلی می خواد دموکراسی رو با وجود همه ایرادهاش سرنگون کنه. حتی بیزاری خیلی از آمریکایی ها از جورج بوش از این عشق به پرچم کم نکرده. خارج می ری ورزشگاه تیم ایران رو تشویق کنی، حیرون می مونی کدوم پرچم رو ببری که از شیر و خورشیدیها یا حزب الهی ها فحش نخوری. انوشه انصاری می ره فضا با یه پرچم عجیب و غریب.

علاوه بر اینها ما ایرونی ها کمتر مناسبت شادی نصیبمون می شه که براش با غرور پرچم دست بگیریم. هر چی آرشیو تصاویر مغزم رو گشتم بیشتر از یه تصویر دبش از پرچم ایران گیر نیاوردم. بعد از پیروزی جلوی استرالیا، فوتبالیستها دور افتخار می زدند و پرچم ایران روی دستشون می رقصید.