My Babbling Brain

اگه مایلید بدونید الک پارتیهاتون با چه خون دل و مشقتی تهیه می شه، این گزارش وبلاگ لس آنجلس تایمز از قاچاقچی های کرد رو بخونید.

هر بار قاچاق شش روز طول می کشه و هفتاد، هشتاد دلار نصیب قاچاقچی می شه. ولی “در ده روز گذشته، مرزبانها حداقل یک قاچاقچی و ده تا اسب رو کشتند.”

این فیلم یه ذره قدیمی هم ماجرای قاچاق مشروبات غیر اسلامی رو نشون می ده.

همه می گن بعد از حمله، ایران با بستن تنگه هرمز از نفت یه سلاح دفاعی می سازه. ولی به نظر می آد مقامات ایران می خوان از نفت یه سلاح بازدارنده بسازند.

دلال نفتی کاری نداره که حمله به ایران هیچ وقت زمینی نخواهد بود، پس “حفر گور جمعی برای متجاوزان” یه جوکه، ولی با شنیدن این حرف، قیمت هر بشکه رو بالاتر می بره.

در نتیجه نه تنها درآمد نفتی ایران می رسه به فلک، بلکه فشار به مصرف کنندگان آمریکا و متحدانش بالا می ره. دیروز می خوندم که هر سنت گرون تر شدن بنزین، سالانه یک میلیارد دلار به آمریکایی ها زیان می زنه.

حالا تصور کنین جنگ بشه. یه مفسر نوشته بود پارسال جنگ ایران رو شبیه سازی کردند و دیدند اگه هرمز بسته بمونه، قیمت نفت دو برابر می شه و یه میلیون آمریکایی بیکار می شن و درآمد آمریکایی ها دویست و شصت میلیارد می افته پایین.

بعلاوه بخش عمده نفت چین و ژاپن، از شرکای بزرگ تجاری آمریکا، از هرمز رد می شه. رکود اقتصادی اونا هم اثرات منفی شبه رکود فعلی رو وخیم تر می کنه و بیشتر می خوره سر دلار. من حتی بعید نمی دونم این ملت ساکت و آروم انگلیس، بخاطر گرونی سوخت و مواد غذایی بریزن توی خیابونها.

من فکر می کنم پارسال که نفت ارزون بود، احتمال جنگ بیشتر از الان بود، ولی کمتر سیاستمداری رو می شه گیر آورد که عاقلانه تصمیم می گیره.

لس آنجلس تایمز مصاحبه کرده با سخنگوی وزارت خارجه ایران. مصاحبه هیچ چیز تازه ای نداره.

فقط آخرش بامزه است که خبرنگار به کنایه می پرسه اگه این دفتر حفاظت منافع آمریکا در تهران دایر بشه، فکر می کنید صف متقاضیان ویزا تا کجا بکشه؟

نه بابا، شکنجه رو می گم.

یه نظرسنجی بین المللی، به مناسبت روز بین المللی قربانیان شکنجه، نشون می ده فقط چهل و سه درصد پرسش شوندگان ایرونی اعمال شکنجه رو سفت و سخت رد می کنن و عوضش بیست و هشت درصد می گن بعضی وقتها “نو پورابلم”.(هشت درصد هم بی خیالند.)

در اسپانیا، فرانسه و بریتانیا، هشتاد و دو درصد بی بروبرگرد مخالفن. در آمریکا پنجاه و سه درصد. فقط نیجریه، ترکیه، تایلند و هند کمتر از ایران رای دادند.

موافقان اعمال شکنجه استثنایی به نظریه “تروریست مطلع” متوسل می شن. یه مثال روز: یه عضو جندالله رو گرفتیم که از محل نگهداری سربازهای گروگان خبر داره ولی با زبون خوش موقر نمی آد. شکنجه اش بکنیم یا نکنیم؟

اگه پاسخ مثبت بدیم، پس دیگه حق نداریم از جورج بوش بخاطر شکنجه زندانیهای گوانتانامو انتقاد کنیم، چون همین استدلال دفاع از امنیت ملی و حفاظت از جون شهروندها رو داره.

ولی اگه پاسخ منفی بدیم، چندتا خاصیت داره: از جورج بوش و امثالهم متفاوت می شیم، برای کرامت انسانی همه آدمها، حتی تروریستها، احترام قائل می شیم، دیگه به حکومتهای استبدادی برای شکنجه آزادیخواهان و فعالان حقوق بشر مفر قانونی و اخلاقی نمی دیم.

شما چه نظری دارین؟ بکنیم یا نکنیم، بدیم یا ندیم؟

یه بازی وبلاگی راه افتاده درباره این که اگه جای شخصیتهای اصلی ماجرای زنجان بودید، چه کار می کردید. (یکی پیشنهاد داده معاونه باید می رفته تایلند یا ترکیه، بازار آزاد.)

خدا رو شکر که نه جای متهم هستم که رسوای زمونه بشم و نه جای شاکی که گوشه زندون بیوفتم. ولی اگه جای بعضی از خبرنگار و سردبیرها بودم، اسم معاون دانشگاه رو تا وقتی اتهامش اثبات نشده، چاپ نمی کردم.

دانشجوها چون عصبانی بودند، براشون طبیعی بود که اسم طرف رو بگن، ولی رسانه ها می تونستند بدون اسم، داستان رو تعریف کنند. بهر حال مشکل دانشجوها، اون فرد خاص نیست، مشکل، استادها و مدیرهای حشری دانشگاه هاست که خیال می کنن نمره، کلید هر دریه.

درسته که طرف مقابل نه به اخلاق اعتقاد داره و نه حکومت قانون، ولی اگه ما می گیم به این اصول پایبندیم، حداقل بعضی وقتها باید مراعات کنیم.

این وبلاگ لینک فیلمی از کوچ عشایر بختیاری در هشتاد سال پیش رو گذاشته. فیلم صامته و دو آمریکایی ساختنش. از دیدنش پشیمون نمی شین.

————–

مرتبط : کوه هلن

آخرین خبر: حمله به تاسیسات اتمی ایران تکذیب شد. رویتر گزارش داده بود بازارهای مالی بخاطر شایعه حمله به تاسیسات اتمی ایران سقوط کرده ولی فعلا تکذیب شده.

دو سرباز اسراییل رو گروهی که مقامات اسراییلی تروریست می دونن، ربود و اسراییل، لبنان رو سی و سه روز آتیش زد.

شونزده سرباز ایرونی رو گروهی که مقامات ایرونی تروریست می دونن، ربود و ظاهرا دوتا رو هم کشت، فقط جیگر خانواده گروگانها آتیش گرفته.

البته بزرگترین درس جنگ لبنان این بود که مهار گروهی که ما تروریست می خونیم و دیگران، آزادیبخش و مقاومت، با توپ و تفنگ محاله. باید دید حرف حسابش چیه و چه خواسته معقولی داره. وگرنه اگه جوون اونا رو اعدام کنیم، گلوی جوون ما رو می برن.

این وسط بی تفاوتی مقامات ایرونی به سرنوشت اون چهارده (ایشالا شونزده) نفر، رقت انگیزه. “هیات می فرستیم پاکستان.” اون مشرف بی شرف اگه عرضه داشت، اول از همه به اربابش کمک می کرد و جلوی طالبان و القاعده رو می گرفت.

نه یه فرمانده بی کفایت بخاطر این رسوایی استعفا کرده و نه توبیخ شده، نه حاضرند با گروگانگیرها صحبت کنند، نه حالی از خانواده سربازها می پرسن.

همه می دونیم سربازی که اعزام می شه به زیر پونز نقشه، بی پارتی ترین آشخور ایرانه. برای یه لحظه هم که شده، دلهره این سربازهای اسیر و خانواده درمونده شونو حس کنید.