My Babbling Brain

ایرنا، خبرگزاری رسمی مملکت، خبر ادعای بهایی شدن دختر شیرین عبادی رو “آف” کرده. البته معلوم نیست اگه منبع موثق بوده، چرا بعد از تکذیب خانم عبادی، خبر برداشته شده. (اما توی جستجوی اخبار، تیترش هست)

با این همه، این سوال “آف” نشده که انگیزه ایرنا از این اطلاع رسانی لجن پراکنانه چی بوده؟ فرضا هم پسر نوح، با بدان بنشست. نگاه ما به نبوت نوح عوض می شه؟ مگه وقتی نوه امام خمینی زد جاده خاکی، ایرنا و رفقا به پدربزرگش حمله کردند؟ همینطور پسر محسن رضایی. یا حضراتی که پسرهاشون به جرم “ضدانقلاب” اعدام شدند.

ایرنا و کیهان فهمیدند وصله “برانداز” برای عامه مردم نخ نما شده. ولی اگه بگن طرف یا بچه اش بهایی شده، حتی خون مذهبی های غیرسیاسی هم می جوشه.

ایرنا بجای خبرهای جنجالی بهتره چهارتا خبر درست و حسابی از مشکلات مردم بزنه تا مخاطبهاش بیشتر بشه و لیست خبرهای پرببینده اش اینجوری فلاکت بار نباشه.

دیروز بعد از دو سال با سینما آشتی کردم و رفتم بتمن تازه رو دیدم. یه جمله محوری داشت: آدم یا قهرمان می میره یا اونقدر زنده می مونه که تبهکار شدن خودشو می بینه.

آلکساندر سولژنیتسین، ناراضی سیاسی و نویسنده “مجمع الجزایر گولاگ” و یعقوب مهرنهاد، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر، تصمیم گرفته بودند تبهکار نشن. تصمیم گرفته بودند بی عدالتی در حق آدمهایی رو که بیرون از صفحه رادار رسانه ها نگه داشته می شن، به آگاهی من و شما برسونن، چون به قول سولژنیتسین، مصیبت و درد آدمهای دورافتاده برای ما قابل درک نیست، حتی اگه بزرگتر و جانکاهتر از درد روزمره خودمون باشه.

سولژنیتسین در بخشی از نطق دریافت جایزه نوبل نوشته: “نباید فراموش کنیم که خشونت به تنهایی زنده نمی ماند و نمی تواند زنده بماند. خشونت ذاتا با کتمان حقیقت درهم تنیده شده. بین آنها صمیمی ترین و ژرفترین پیوندهای طبیعی برقرار است. خشونت تنها پناهگاهش را در کتمان حقیقت می یابد و کتمان حقیقت تنها یاورش را در خشونت.”

سولژنیتسین معتقد بود که “نویسندگان و هنرمندان می توانند بر کتمان حقیقت غلبه کنند.” فقط ما نباید امثال اون و مهرنهاد و آرمانهاشونو فراموش کنیم.

واشنگتن پست یه مجموعه خوب درباره تاثیر گرونی جهانی مواد غذایی بر زندگی مردم درست کرده. یه گزارش درباره تاثیرش بر زنهای آفریقاییه که ناچارند آخر از همه اعضای خانواده غذا بخورند، البته اگه چیزی مونده باشه. یاد سالهای جنگ افتادم که مادرم هم از غذای خودش می زد تا ما سیر شیم.

اول-بازداشت رادوان کارادزیچ (یا کاراجیچ) بهمون اطمینان داد هیچ دیکتاتوری نمی تونه از عدالت فرار کنه. یکی مثل صدام زود گیر می افته، یکی هم مثل این بعد از سیزده سال نحس.

دوم-هیچ خوشم نمی داد عرب جماعت توکارمون بذاره ولی این یکی دو برخورد محکم مصر در جواب فیلم “اعدام فرعون” عبرت آموزه. وقتی همسایه از شیطونیت کلافه شده و تو هم از قصد می ری دم درش توپ بازی، باید منتظر جر خوردن توپت باشی. هم ادب می شی و هم یاد می گیری با مردم چه جوری رفتار کنی.

سوم-حکم حکومتی اخیر رو تنفیذ دوره دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد می دونم. احمدی نژاد به نماینده های منتقد پیام داد شما اگه قانون به رخم می کشید، من با یه نامه ترکمون می زنم به قانونتون، چون اونی که بالاتر از قانونه، پشت منه.

چهارم-این احمد مسجد جامعی، وزیر سابق ارشاد و عضو فعلی شورای شهر، چرا مخالف نامگذاری یه خیابون رم به نام هیجده تیره؟ دانشجوها حق داشتند از این جماعت بی خاصیت قطع امید کنند.

پنجم-این روزها اکثر کتابفروشی های اینجا به مناسبت المپیک چند قفسه به معرفی کتابهای مربوط به چین اختصاص دادند. منم یه کتاب جالب معرفی می کنم: پیاده روی با جنازه، تاریخ شفاهی چین معاصر به نقل از بیست و هفت آدم یه لا قبا (گورکن، جنازه دزد، قصاب..). وقتی می خونی می بینی تاریخی که تک تک آدمها توی سینه دارند چقدر با تاریخ رسمی متفاوته. مثل یه قبرکن می گه یه روز گاردهای سرخ ریختند قبرستون و گفتند به دستور مائو، از حالا بجای جنازه، باید آهن قراضه بسوزونید تا فولاد صنایع کشور تامین بشه. گفتیم بابا این کوره ما با کوره فولاد تفاوت داره! یه فصل کتکمون زدند و دست آخر با وساطت فرماندار، مهلت دادند یه کوره جدید بسازیم، و دیگه نفر نداشتیم که جنازه های بجا مونده از دیکتاتوری مائو رو بسوزونه.

دیروز آبکش شدن تیم فوتبال ساحلی ایران جلوی اروگوئه رو دیدم و یه مساله شرعی از حاشیه این ورزش زیبا در ذهنم شکل گرفت: نگاه اسلام به زنان بیکینی پوش.

فوتبال ساحلی از سه ثلث دوازده دقیقه ای تشکیل شده و بین هر ثلث که بازیکنها استراحت می کنن، هفت هشت دختر برنزه بیکینی پوش می آن وسط می رقصند تا تماشاگرها سرگرم بشن.

حالا سوال شرعی من اینه: چرا تماشای اون صحنه زنده برای مرد مسلمون ایرادی نداره ولی اگه همون مرد مسلمون بخواد در خونه اش تصاویر مشابهی رو از ماهواره تماشا کنه، مرتکب گناه می شه و اگه پلیس هم از راه برسه، دهنش گچیه؟

(فیلم صحنه های گل و رقص روی شن)

مجله نیوساینتیست نوشته چندتا از باستان شناسهای بزرگ از همکارها خواستند اگه ارتش آمریکا و اسراییل برای حمله به ایران مشاوره خواستند، همکاری نکنید.

شرکت کنندگان کنگره جهانی باستان شناسی گفتند ممکنه طراحان جنگ بخوان لیستی از اماکن باستانی ایران تهیه کنند تا بهش بمب نزنند، (مخصوصا با توجه به نزدیکی تاسیسات به بعضی از آثار تاریخی)، ولی همکاری باستان شناسها با جنگ طلبها به اقدام نظامی شون “اعتبار و وجاهت فرهنگی” می بخشه.

البته من فکر می کنم ننه گلی هم می دونه ابنیه های تاریخی ما کجاست، تا چه برسه به سیا، ولی در کل ایده قشنگی بوده. دمشون گرم.

مجله اشپیگل یه مطلب جنجالی زده درباره این که کوروش کبیر، امپراتور بیرحمی بوده و منشور حقوق بشرش یه ترفند تبلیغاتی باستانی و مدرنه.

مطلب با جشن دو هزار و پونصد سالگی سلطنت شروع می شه و این که چطور ممدرضا با دادن یه نسخه از این منشور به سازمان ملل، عالم و آدم رو گول زده. البته اشپیگل می گه چون شاه ایران بخاطر جنایات ساواک کارنامه حقوق بشری سیاهی داشت، می خواسته بگه وارث تاج و تخت یه فرمانروای مهربون بوده.

بعد حرفهای دوتا کارشناس آلمانی تاریخ باستان می آد که می گن کی گفته کوروش به حقوق بشر اعتقاد داشته. البته جالبه اینها سند تازه ای کشف نکردند و معلوم نیست این همه سال کجا بودند. در واقع به قول ما روزنامه نگارها اصلا این مطلب “پگ خبری” نداره و معلوم نیست چرا یهو اشپیگل به این سوژه گیر داده.

جالبتر اینجاست که می گه مورخان یونان باستان و حتی کتاب مقدس بر رافت و عطوفت کوروش با رعایا و حتی خارجی ها از جمله یهودیها مهر تایید زدند ولی به عقیده اشپیگل همه اونا فریب تبلیغات رو خوردند و حالا سازمان ملل با نگه داشتن نسخه ای از این منشور، افسانه نوشته شدن اولین اعلامیه حقوق بشر توسط کوروش رو زنده نگه داشته.

هیچ کسی نمی تونه با قطعیت بگه دو هزار و پونصد سال پیش کی جنایتکار بوده و کی نیکوکار، ولی نه اشپیگل و نه کارشناساش هیچ مدرک تازه ای رو نکردند که متقاعد بشیم به یکی از بنیادی ترین اجزای هویت ایرونی مون شک کنیم.

فکر کنم بعد از فیلم سیصد که صراحتا می گفتن برداشت آزاد از تاریخه، این بار می خوان به ریشه تاریخمون بزنند.