My Babbling Brain

گروهی طلبه جلوی سفارت یمن جمع شدند و گفتند چون دولت یمن شیعه کشی می کنه، سفیرش باید اخراج شه.

این خیلی خوبه که ما مخالف کشتار آدمهای بی گناه باشیم، اما بخاطر بنی آدم بودن شون نه باور دینی. واسه همین، این ماجرا چند جاش می لنگه.

اول، یمن گفته ایران به این شبه نظامی ها پول و تفنگ می ده و حالا طلاب شاید می خواند دولت رو واسه تجدید نظر در رابطه با یه کشور ظاهرا بی خاصیت توی عمل انجام شده قرار بدند.

دوم، کریم جعفری (در امتداد سکوت) نوشته که شیعیان یمنی سه امامی اند که کاملا با نوع ۱۲ امامی اش فرق می کنه. بیشتر از ماشین سه سیلندر و ۱۲ سیلندر.

حالا من نمی دونم اگه این طلبه ها قصد تحریک اختلاف شیعه و سنی رو ندارند، واسه چی سنگ جماعتی رو به سینه می زنند که سه چهارم اعتقادات شیعیان ایرانو قبول ندارند!؟ پس چرا از دراویش گنابادی حمایت نکردید؟

پرتیراژترین و زردترین روزنامه بریتانیا، سان، یه گزارش از “ان سینگلتون” زده، عضو بریده مجاهدین خلق.

خانم سینگلتون موقع انقلاب از طریق دوست پسر ایرانی اش توی دانشگاه منچستر با این سازمان آشنا می شه تا به آزادی ملت ایران کمک کنه.

ولی می گه بعدا شستشوی مغزی می شه و حتی واسه آموزش نظامی به اردوگاه اشرف می ره. این زن انگلیسی حالا مجاهدین خلق رو سازمانی فوق العاده تروریستی می دونه و هشدار می ده همونجور که خودش به دام افتاد، حالا ممکنه جوونای انگلیسی فریب افراطیون رو بخورند.

البته خانم سینگلتون با کلی تقلا تونسته جدا بشه، وتهدید شده بود که اگه بری، بیچاره می شی.

وقتی یه زن انگلیسی هم از کیش شخصیت رجوی بد می گه، ما چی بگیم؟

یه فعال ایرانی حقوق بشر توی آلمان نهادی راه انداخته تا “به زنان جفا دیده از اسلام کمک کنه از دین برگردند.”

مینا احدی به اشپیگل گفته این سازمان وزنه ایه مقابل “شورای مرکزی مسلمانان” آلمان که “توی زندگی روزمره مردم دخالت می کنه.”

تقریبا همه ما وقتی که دست و پامونو با قنداق بسته بودند، مسلمون شدیم. ما پسرها که تکه ای از جسم مونو هم نثار کردیم.

ولی وقتی بند قنداق فکرمون باز می شه، تردید می کنیم که این “ایمان کور” بتونه روح مونو قشو کنه.

بعضی مثل من تصمیم می گیرند به دین بابا و بابا بزرگشون، یا کورکورانه یا آگاهانه، باقی بمونند و بعضی مثل خانم احدی می بینند “مدرنیزه کردن اسلام غیر ممکنه” و قیدشو می زنند.

این وسط یه دسته هستند که امکان انتخاب ندارند. چون از دین برگشتن همانا و اعدام همان. متاسفانه نهادهایی مثل تشکیلات خانم احدی نمی تونند به اونا کمک کنند چون قدرت دیوان سالاری و سیاست رو نادیده می گیرند.

من یکی رو می شناسم که تغییر دین داده و اومده بریتانیا ولی الان تحت بازداشت اداره مهاجرته تا تکلیف برگشت یا اقامتش معلوم شه. هی می گه یه مسیحی گیر بیار کمکم کنه! غافل از این که دولت نمی تونه به هرکی که گفت من بی خیال اسلام شدم و جونم در خطره، پناهندگی بده.

مسلما خانم احمدی ها می تونند لابی بشند، ولی توی بهترین حالت فقط می تونند به مسلمونهای مقیم اروپا و آمریکا کمک کنند که اکثر اینها از دین شون راضی اند.

تازه این خطر هست که تندروها گزک بگیرند. (خانم احمدی خودش به مرگ تهدید شده و تحت حفاظت پلیس آلمانه.)

من قبول دارم که نباید جا زد و باید با پشت بیل زد سر هرچی اسلامگرای افراطی، ولی شاید راه بی دردسر این باشه که ببینیم آیا اسلام مدرنیزه نمی شه یا شارعان اسلام؟

چند روز پیش، نیویورک تایمز یه گزارش داشت “تاریخ محرمانه“، در مورد نقش زنان روشنفکر و قاضی در اسلام همین چند قرن پیش.

محمود احمدی نژاد گفته قطار هسته ای ایران ترمز نداره و دنده عقب شو هم کندیم و انداختیم دور.

آقای احمدی نژاد این روزها خیلی تلاش می کنه توسعه هسته ای رو مجزا از بقیه امور، حتی سرنوشت، کشور بدونه.

این قطار سرنوشت ایرانه که ترمز نداره و دنده عقبش کنده شده.

سرنوشت هر ملت روی ریلهایی جلو می ره که بسته به مناسباتش با دنیا، گسترده شده.

اگه سرعت ریل گذاری از سرعت قطار کمتر باشه یا لکوموتیوران ندونه ته ریل گوداله، یه فاجعه کوچولو پیش می آد.

شنبه تظاهرات ضد جنگ لندن برگزار شد و مردم ضمن مخالفت با تعویض موشکهای اتمی ترایدنت و حضور نظامی توی عراق، خواستن به ایران حمله نشه.

تصادفا این راهپیمایی دو روز قبل از جلسه دیپلماتهای گروه پنج به اضافه یک صورت گرفت که قراره فردا دوشنبه واسه تدوین پیش نویس قطعنامه تازه برگزار بشه.

پریروز از یه دیپلمات انگلیسی پرسیدم فکر می کنین با چند قطعنامه دیگه موضع ایران عوض می شه؟ گفت فکر می کنم یکی کافی باشه.

البته من بعید می دونم، چون نمی شه فیتیله قطعنامه قبلی رو یهو کشید بالا، طوری که کارد به استخوون مردم برسه و به دولت فشار بیارن. در ثانی روسیه و چین بدون گرفتن امتیاز زیر بار چنین قطعنامه ای نمی رن.

دولت انگلیس، حداقل واسه ظاهرسازی، می گه به راه حل دیپلماتیک خوش بینه. یه دیپلمات می گفت “حکومت ایران هر وقت تحت فشار رفته، تغییر موضع داده: جنگ با صدام، رابطه با عربستان، فتوای سلمان رشدی و …”

دوستمون “کارپه دیئم” نوشته جنجال ما معترضان به گزینش آموزش و پرورش، مغرضانه است، چون سوالات، برگرفته از کتاب علامه طباطبایی بوده و ما کی باشیم که از این اسلام شناس ایراد بگیریم.

خب، علامه طباطبایی، با وجود زهد و بینش، انسانی خطاپذیر بوده که در مورد یه معصوم تحقیق کرده (به باور بعضی ها، معصوم ترین معصوم تاریخ). پس خودش حتما اولین فردیه که اقرار کنه شاید بعضی از یافته هاش درست نباشه. بهتره بریم سراغ قرآن.

از این گذشته، به نظرم همونجور که از عاشورا دارن تحریف زدایی می کنن، لازمه همه چیزهای منسوب به پیامبر اسلام رو غربیل کنیم و ببینیم کدوم واسه ذات “خاتم انبیاء” وصله نچسبه.

ما همیشه دو تصویر از پیامبرمون داشتیم. یکی همین تصویر باورنکردنی که منبع سوالات بوده و یکی هم اونی که می گه اسوه بوده.

لازمه محققهای معاصر ببینن کدوم تصویر غلو شده و به چه دلیلی، و اگه قراره باور کنیم پیامبر اسلام حد وسط این دوتا تصویر بوده، آیا حاضریم عواقب شو قبول کنیم.

یعنی اگه یکی گفت این محمد شما، با بودا که ما به عنوان رسول خدا قبولش نداریم، فرقی نداشته، چه جوابی می خوایم بدیم؟

برادران حزب اللهی، سلام، یکی دو روزه به وبلاگهاتون سرک می کشم ولی گوشم کر می شه از سکوت مرموزتون سر رسوایی گزینش آموزش و پرورش.

نمی دونم این سکوت از روی ریاکاریه یا شرمساری. احتمالا جفتش!

ریاکاری چون بهرحال “آقای دکتر” ریش گرو گذاشتن تا مجلس اصولگرا به برادر فرشیدی رای اعتماد بده و نمی شه واسه اون هم کفن پوش شد و حجره و حوزه رو تعطیل کرد.

شرمساری چون ظرف یه سال دولت آراسته به هاله نور به منجلابی افتاده که خروس رو با “سرور کائنات” و “بهانه خلقت” مقایسه می کنه.

روزهای آخر بهمن، توی بعضی از وبلاگهاتون دیدم واسه سالگرد فتوای آیت الله خمینی علیه سلمان رشدی نوستالژی ترکوندین. حیف که جانشین ایشون بهر توهین علیه پیامبر همون جوری چکشی واکنش نشون نمی ده.

حتما بایستی از قدرت مخوف کاریکاتور برخوردار باشه، وگرنه تست چهار جوابی که توهین نیست. دم دانشگاه پره.

راستی یادتونه سر کاریکاتورهای دانمارکی، قلوه سنگ ده کیلویی رو مثل واکینگها به سفارتخونه های اسکاندیناوی پرت می کردین و معمم و غیر معمم، عینهو جکی چان از دیوار بالا می پریدین و فارس هم فریم به فریم این فتح خیبر رو پیکسلی می کرد؟

حیف، “آن شور اهورایی چه شد؟”

اینو یواشکی می گم، برادرها: فکر نمی کنین واسه یه آقای دکتر دارین دستی دستی هم دین تونو می فروشین و هم دنیا؟

امروز گوش تونو با دوغاب پر کنین تا از بوم بوم رسانه ها کر نشین.

چون امروز روزیه مثل روزهای دیگه خدا. روزی نیست که دنیا به آخر برسه یا زبونم لال رو به قبله بشیم.

فقط امروز به دنیا می گن ما ایرانیا باز زبون درازی کردیم ولی خودمون می دونیم زبونمون ته گلو گره خورده.

فقط امروز یه روز تاریخی دیگه به تقویم مون اضافه می شه و من منگم چرا باید تنها ملتی باشیم که انقدر روز تاریخی ناخواسته و نامیمون داریم؟

——————————————

پ ن: این عکس نمونه ای از کارناوال دوسلدورفه. آلمانها از اصطلاح محور شرارت بهره گرفته و این آدمکهای بوش و احمدی نژاد رو با عنوان زیربغل شرارات طراحی کردن.