My Babbling Brain

خانواده های دوازده یهودی که موقع مهاجرت از ایران به اسراییل ناپدید شدند از تصمیم دولت ایهود اولمرت برای دادن اطلاعات مربوط به چهار گمشده ایرانی در قالب مبادله اسراییل با حزب الله اعتراض کردند.

اونا می گن این یهودیهای اکثرا جوون ده، دوازده سال قبل وقتی می خواستند از راه قاچاق، ظاهرا پاکستان، به اسراییل برند، سر به نیست شدند ولی انگار یکی شون بعدا در یکی از زندانهای ایران دیده شده.

البته دادگاه اسراییل به شکایت اونا اعتنا نکرده و گفته نمی تونه در تصمیم دولت دخالت کنه.

به مک کین می گن صادرات سیگار آمریکا به ایران زیاد شده. جواب می ده شاید با سیگار سقط شن.

البته فوری ماله دست می گیره و می گه شوخی کردم. خودم بیست سی ساله سیگار نمی کشم. پارسال هم با آواز به بمباران ایران اشاره کرده بود.

آزمایش موشکها موج خبری بزرگی راه انداخته: سی ان ان می گفت ایران با موشک به آمریکا پیام داد و فاکس نیوز رو هم می گه ایران تنش می خاره.

ولی من فکر می کنم آزمایش بجایی بود. چطور آمریکایی ها حاضر نیستند گزینه نظامی رو از روی میز بردارند و مانور هوایی اسراییل رو پیامی جدی برای ایران می دونن؟ چرا اون مانور که تمرین حمله بود، پسندیده است ولی این مانور که تمرین دفاعه، پسندیده نیست؟

مسلما بهترین راه حل، توقف غنی سازی و آغاز مذاکره است، ولی آمریکایی ها همیشه گفتند دیپلماسی فقط با سمبه نظامی کارایی داره. خب خودتونو بذارین جای دولت ایران. اگه فردا بخواد پشت میز مذاکره بشینه، هم باید به حریف نشون بده زبون نیست، هم به ملت!

چند روزیه به این چاقویی فکر می کنم که برای گلوی وبلاگ نویسها در مجلس تیز می کنن و می بینم ما که اینقدر نحیف و پیزوری، پس چرا اینا انقدر می ترسن و به نجارباشی چوبه دار سفارش می دن؟

بخاطر بگیر و ببندهای قبلی، وبلاگستان ایرونی الان داره زیر ظرفیت واقعی کار می کنه. من از نادال و فدرر می نویسم، آبجی مون از آرزوش برای بستن تور مرغی دور دریا، تو هم از فایرفاکس سه.

درسته فلسفه وبلاگ نویسی همینه که هر کسی از موضوع دلخواهش بنویسه، ولی مخاطبی که نه صدا و سیما رو قبول داره و نه صدای آمریکا رو و به هوای یه مطلب و نگاه متفاوت وبگردی می کنه، راضی برنمی گرده.با وجود همین، حضرات به این کارخونه بی رمق اندیشه هم رحم نمی کنن.

همزمان با فشار به روزنامه های منتقد و تخته کردن در انجمن صنفی، اینا می خوان از وبلاگ نویسها هم زهره چشم بگیرند که مبادا نامزد حکومت رو از این اسگل تر کنند.

خدا کنه این سال سیاه انتخابات هرچی زودتر تموم شه و گردن ما طنابی نشه.

نامه علی اکبر ولایتی در لیبراسیون و مصاحبه اش با جمهوری اسلامی بین آمریکایی ها بازتاب داشته.

مجله فارن پالیسی ترجمه انگلیسی نامه رو چاپ کرده و از قول کریم سجادپور نوشته این پیام مهمیه: شلوغ بازی احمدی نژاد رو جدی نگیرید چون تصمیمات گنده رو رهبر می گیره.

سجادپور گفته: “فکر می کنم خامنه ای از لودگی های احمدی نژاد شاکی شده و شاید این آخرین کاه باشه (اشاره به مثل آخرین کاهی که پشت شتر را شکست.)

لس آنجلس تایمز هم از حرفهای آقای ولایتی درباره این که باید با سولانا مذاکره کرد و در این برهه حساس، حرفهای تحریک آمیز نزد، نتیجه گیری مشابهی کرده.

البته این احتمال هم دادند این حرفها شاید تاکتیکی برای وقت کشی باشه تا آبها از آسیب بیوفته.

وبلاگ قمار عاشقانه نامه ای از فرزاد کمانگر، معلم آزادیخواه محکوم به اعدام منتشر کرده.

نثر ساده اش با غم تنهایی و انزوا در انفرادی آمیخته و یه شعر سیاه شده.

“برای اولین بار بعد از ماهها به هواخوری رفتم. هواخوری اتاق کوچکی بود با دیوارهای بلند و سقفی نرده کشی شده و مشبک. برای من که آسمان و خورشید را هر روز از دامن زاگرس عاشقانه نگریسته بودم، اینجا گویی آسمان را پشت میله ها زندانی کرده بودند.”

جالب اینه که نه این نامه و نه نامه های قبلی اش، مثل این یکی که واسه شاگردهای مدرسه اش نوشته، اصلا قلم سست و مایوس یه زندانی منتظر اعدام نیست.

بعد از خوندن نامه این سوال برام مطرح شد چرا حکومت ایران به “حفظ کرامت سربازان متجاوز و رعایت کنوانسیون ژنو” بها می ده، ولی نه به کرامت شهروندان خودش اهمیت می ده و نه به سایر توافقنامه های بین المللی مثل منشور ملل و اعلامیه جهانی حقوق بشر احترام می ذاره؟

سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی امروز خواسته یه مقدار به ملکه انگلیس فحش بده، ولی یه گاف داده قد اتوبوس و یکی دوتا هم اندازه خاور. خط اول سرمقاله ای که با پول بیت المال نوشته شده اینه:

“ملکه فرتوت انگلیس در یک اقدام نمادین، روز جمعه گذشته لقب “شوالیه” را به سلمان رشدی داد. پیش از این هم نامبرده در سالهای گذشته، لقب “سر” را به رشدی داده بود.”

خط اول خبر  فرانس پرس از ماجرا:

“ملکه الیزابت دوم، روز چهارشنبه (گذشته)، به سلمان رشدی نویسنده، نشان شوالیه ای را که سال پیش اعلام خبرش اعتراض جهان اسلام را برانگیخت، اعطا کرد.”

پس مجید جان:

اول-افتخار تازه ای به رشدی داده نشده. چیزی رو که پارسال وعده داده بودند، امسال به طرف دادند.

دوم-وقتی یکی سپه سالار یا به قول ما ایرونی ها شوالیه پادشاهی بریتانیا می شه، عنوان تشریفاتی “سر” رو به اول اسمش اضافه می کنن. مثل سر الکس فرگوسن. پس اساسا شوالیه همان سر بید.

سوم-واقعه چهارشنبه اتفاق افتاده، نه جمعه. پس سرمقاله تو بجای یه هفته بعد، سروقت بنویس تا مجبور به تحریف تاریخ نشی.

واشنگتن پست امروز یه گزارش نوشته از یه مامور سابق سیا که می گه وقتی به مدیرانش می گفته ایران ساخت بمب اتمی را تعلیق کرده، اونا یا نشنیده می گرفتند یا می گفتند شتر دیدی، ندیدی.

این مامورمخفی که فارسی و عربی بلده، از یه خبرچین می شنوه که ایران دست از بمب کشیده، ولی سیا همچنان اصرار داشته که برنامه تسلیحاتی اتمی ایران ادامه داره. آخر سر بعد از بیست و دو سال خدمت اخراج می شه و چهار سال پیش، برای اولین بار به دادگاه شکایت می کنه.

عوضش اتهام فساد اخلافی و مالی بهش می بندند ولی طرف می گه هیچکدوم اثبات نشد. حالا باز رفته دادگاه.

ولی معلوم نیست تشکیلاتی که این همه به بمب سازی ایران اصرار داشته، چرا شیش ماه پیش، با وجود مخالفت دفتر دیک چنی و اسراییل، اعتراف کرد ایران پنج سال پیش ساخت بمب رو متوقف کرده.