My Babbling Brain

مناظره دوم مک کین و اوباما پر بود از حرفهای کهنه و دیگه بعیده مک کین به گرد اوباما برسه.

اما در مورد ایران، یکی از حضار سوال تازه ای پرسید که جوابش نشون داد رویکرد اوباما و مک کین سر ایران چندان فرقی نداره. سوال این بود: اگه ایران به اسراییل حمله کنه، آیا برای دفاع از اسراییل، اول می رید از سازمان ملل مجوز می گیرید؟

مک کین صریح گفت نه، چون روسیه و چین گربه می رقصونن و وتو می کنن. اما اوباما یه کم پیچوند. اول گفت اصلا نباید گذاشت ایران به بمب برسه (یعنی همون دکترین پیشدستی بوش و چنی؟). بعد گفت مهمه که نذاریم سازمان ملل بر سر منافع آمریکا از وتو استفاده کنه.

البته اوباما گفت باید همه راههای دیپلماسی رو برای جلوگیری از اتمی شدن ایران طی کرد، ولی نباید گزینه نظامی رو کنار گذاشت. برای همین به نظر می آد فرق زیادی بین سیاست مک کین و اوباما سر ایران نیست، چون مک کین هم در ظاهر می گه اول باید از دیپلماسی مایه گذاشت.

اوباما یه جای دیگه هم لو داد سیاست خارجی اش در عمل فرقی با بوش و مک کین نداره. همون موقع که گفت دکترینش برای توسل به زور، ملاحظات اخلاقی (بخونید احساس) رو مدنظر می ده “مثلا نباید گذاشت هولوکاست تکرار بشه، فقط باید بر اساس محدودیتها اولویت بندی کرد.”

این حرف از یه نومحافظه کار عجیب نیست، از اوباما چرا. یه نومحافظه کار می تونه استدلال کنه جنگ عراق، صرف نظر از ارتباط یا عدم ارتباطش با القاعده، لازم بود تا عراقی ها از دیکتاتوری صدام نجات پیدا کنند، حتی بدون مجوز سازمان ملل.

این که اوباما چه جوری می خواد تشخیص بده مداخله در کدوم بحران بین المللی اخلاقی تره و اصلا اخلاقی برای آمریکایی ها یا دارفوریها مثلا، ما رو می ذاره در همون ترازوی عدالتخواهی آقام جورج بوش.

عجیبها! محمود احمدی نژاد فروپاشی امپراتوری آمریکا رو پیشگویی می کنه و می خواد دنیا رو هم استاد کنه، ولی مخالفهاشو فقط دو درصد می دونه و می گه مملکت نه مشکل اقتصادی داره نه کمبود آزادی.

انگار اسم آخوندها بد در رفته که هر حرفی رو به صحرای کربلا می کشونن، ولی الان دیدم یه ستون نویس روزنامه هاآرتص اسراییل، تندباد گوستاو رو خیلی سوزناک به ریش محمود احمدی نژاد بسته.

بردلی برستون، یه نمه شاعرانه، نوشته از دیدن صحنه تخلیه خونه ها توسط ساکنان نیو اورلئان، یاد وحشت دایمی مردم اسراییل از تهدیدات محمود احمدی نژاد افتاده، مردمی که چمدون آلبوم عکسهای خانوادگی شون رو بستند و منتظر آژیر حمله ایران هستند.

این روزنامه نگار نتیجه گرفته که تندباد محمود از “آبهای گرم اسلام رادیکال و بی تفاوتی غرب” قوت می گیره، اون هم اونقدر  سهمگین که شدت این توفان رو نویسنده پنج پیش بینی کرده. (گوستاو چهار بود، ولی چون تهش سوراخ بود، شد دو).

گیریم که مردم اسراییل با داشتن دویست کلاهک اتمی از ترس حکومت ایران خواب و خوراک ندارند، ولی آقای گودرزی چه ربطی به خانم شقایقی داره!؟

محمود احمدی نژاد پیشنهاد داده اعضای سازمان همکاری شانگهای پول مشترک داشته باشند.

بنده خدا نه تنها سواد اقتصادی اش از من تعطیلتره، بلکه فراموش کرده چین، یکی از اعضای این سازمان، دومین اقتصاد بزرگ جهانه و برابر کردن پولش با پول نحیف و بی پشتوانه ایران یه نمه سخته، حتی اگه بخوای چهارتا صفرشو برداری.

دربین اعضا و ناظران سازمان شانگهای، ریال ایران از پول بقیه ضعیف تره. در واقع الان برابری یه دلار آمریکا با واحد پول اعضا و ناظران شانگهای اینجوریه:

(اعضا) ۱-چین: هفت یوان، ۲-روسیه:بیست و چهار و نیم روبل، ۳-تاجیکستان: سه و نیم سامانی، ۴-قرقیزستان: ۳۵ سوم، ۵-قزاقستان: صد و بیست تنگه، ۶-ازبکستان: ۱۳۲۰ سوم

(ناظران) ۱-هند: چهل و چهار روپیه، ۲-پاکستان: هفتاد و پنج روپیه، ۳-ایران: نه هزار و پانصد و پنجاه ریال، ۴-مغولستان: هزار و صد و پنجاه تغریک

از رفتن این مردک کودتاچی پرویز مشرف بس مسرورم. نواز شریف، حالا بماند چقدر خودش فاسده و چقدر قصد تسویه حساب داشته، به مشرف و سایر تفنگچی ها فهموند رای مردم قوی تر از توپ و تفنگه.

دولت ایران به یه گروه صلح طلب آمریکایی ویزا نداده چون از یه نفرشون خوشش نیومده بوده (اسکات ریتر، بازرس سابق تسلیحاتی که اتفاقا دیدگاهش نسبت به برنامه اتمی نسبتا مثبته).

اینا می خواستند در اعتراض به طرحهای آمریکا و اسراییل برای حمله به ایران ماموریت صلح انجام بدند که تر و خشکشون سوخته.

این که این گروه یا گروه های مشابه بتونند مانع از یه جنگ بشن، بعیده، چون جنگها یا بعد از برنامه ریزی مفصل شروع می شن یا بعد از یه تصمیم عبدالخرکی. ولی اگه این دست آمریکایی ها برن ایران و برگردند واسه مردمشون تعریف کنن که ایرونی ها وحشی و جنگ طلب نیستند، بهترین تبلیغ گیرمون اومده.

پریروز داشتم نامه مرحوم دهخدا به رییس اداره اطلاعات سفارت آمریکا رو می خوندم که ضمن رد دعوت مصاحبه، پیشنهاد داده بود صدای آمریکا برنامه هایی به زبان انگلیسی برای آمریکایی ها بسازه تا اونا بدونند:

“در آسیا مملکتی به اسم ایران هست که خانه های قراء و قصبات آنجا، در و صندوقهای آنها قفل ندارد و در آن خانه ها و صندوقها طلا و جواهرات هم هست و هر صبح مردم قریه، از زن و مرد به صحرا می روند و مشغول زراعت می شوند و هیچوقت نشده است وقتی که به خانه برگردند، چیزی از اموال آنها به سرقت رفته باشد…. اینهاست که از این گوشه آسیا شما می توانید به ملت خودتان اطلاع بدهید تا آنها بدانند در اینجا بطوری که انگلیسی ها ایران را معرفی کرده اند، یک مشت آدمخوار زندگی نمی کنند.”

این عکس بریده روزنامه رو یکی از بچه ها ایمیل کرده بود ولی هنوز تو کفم، چون بعید می دونم لنگه شو بشه توی لندن گیر آورد. مگه منهتن.

یه پرسپکتیو المپیکی: مایکل فلپس شناگر آمریکایی با گرفتن دو مدال دیگه پرافتخارترین ورزشکار در تاریخ المپیک شده.

در واقع یازده مدال طلای اون از کل طلاهای ایران در المپیک بیشتره. بعلاوه پنج طلایی که فعلا در پکن گرفته، اندازه مدالهاییه که در آتن و سیدنی گرفتیم.