My Babbling Brain

خیلی از ماها محمد مصطفایی رو به عنوان وکیل مدافع پیشگام مخالفت با اعدام نوجوانها می شناسیم، ولی آقای مصطفایی در مطلب تازه وبلاگش (احتمالا با توجه به حکم قصاص خواستگار اسیدپاش) قوانین کنونی ضد اسیدپاشی رو بررسی کرده.

جهت اطلاع، آقای مصطفایی خودش قبلا وکیل مدافع زنی بوده که در سال هشتاد و شیش، شوهرش جلوی چشم دوتا بچه شون به سر و صورتش یه گالن اسید ریخته و نصفه شب توی خیابون رهاش کرده.

من دارم روی تاریخچه اسیدپاشی در ایران کار می کنم و می بینم در مواردی قاضی خیلی ساده از کنار اسیدپاشی رد شده. مثلا در سال هشتاد و پنج یه بابایی یه معتادی رو اجیر می کنه که در ازای چهار صد هزار تومن روی صورت پسر دایی اش اسید بریزه. طرف هم از هر دو چشم کور می شه.

فرد اسیدپاش به پرداخت دیه و پنج سال زندان محکوم می شه ولی آمر جنایت فقط به دو سال زندان. آخه این عادلانه است که طراح یه همچین ایده شومی فقط دو سال بیوفته هلفدونی؟

پ ن: این هم یه مطلب آرشیوی درباره قوانین اسیدپاشی

حاجی واشنگتن پرسیده سر  قضیه اسیدپاشی نظر خودم چیه، خب من با قصاص موافقم، ولی هدفم این نبود که موافقها و مخالفهای قصاص برای هم کرکری بخونند، بلکه می خواستم این سکوت کرکننده بشکنه.

حتی اگه مخالف این حکم باشیم، چون نمی تونیم بدون محکوم کردن از کنار این جنایت رد بشیم،  دستکم فک و فامیلهای آمنه وقتی نوشته هامونو بخونند، بهش می گن بعضی ها تا حدی دارند شکنجه روزمره تو رو حس می کنند.

بعد دوست داشتم یکی دو نفر که روانکاوی خوندند، از ذهن پلید این جور آدمها برامون بگن، آدمهایی که بجای کشتن یکباره قربانی، کاری می کنند که هر روز آرزوی مرگ بکنه چون قربانی قیافه خودشو از اونی که هست هولناک تر تصور می کنه و هر جمله اطرافیانوشو آمیخته با ترحم چندش آمیز می شنوه. شاید اینجوری بشه راه حلی پیدا کرد.

این جور بحثها ممکنه یکی رو تشویق کنه تاریخچه حملات اسیدپاشی در ایران رو دربیاره. مدخل فارسی ویکیپدیا برای اسیدپاشی به پنج خط نمی رسه، ولی هر سال روزنامه ها چندین مورد رو گزارش می کنند. اصلا چرا نمی دونیم اولین قربانی ثبت شده اسیدپاشی ایران کیه؟ این قربانی ها انجمن حمایتی مخصوص دارند؟ اگه ندارند، می تونیم براشون انجمن بزنیم؟

یا یکی شاید هوس کنه بجای موضوعات نخ نما، برای تز دانشگاهش تحقیق کنه چرا خیلی از حملات اسیدپاشی دنیا در ایران، افغانستان و پاکستان اتفاق می افته؟ آیا غیر از نابرابر بودن و بی پناه بودن زن در این سه کشور همسایه، دلیل مشترک دیگه ای هم هست؟ چه جوری می شه احتمال حمله رو کم کرد؟

وقتی می گن زنها با حرکات موزون و دف زنان قرآن حمل می کردند، ذهن آدم هزارتا تصویر خیالی مونتاژ می کنه، ولی وقتی فیلم ماجرا رو می بینی، آسون تر می تونی قضاوت کنی.

من مثل علمای قم اجتهاد ندارم، ولی براساس اون چیزهایی که از دین می دونم، فکر می کنم توهینی صورت نگرفته. مگه باید قرآن رو فقط با مارش عزا و روضه جابجا کرد؟ مگه خیلی ها سر سفره عقد قرآن نمی ذارن و دورش نمی رقصند؟

البته همه می دونیم اگه این ماجرا در دولت یه بابای دیگه اتفاق افتاده بود، کفن پوشها قطار می شدند، ولی گیر دادن به احمدی نژاد و رحیم مشایی سر این قضیه مضحک دور از انصافه.

این نقاشی دیواری (توی یکی از فرعی های خیابون آکسفورد لندن) اعتراض بنکسی، سرشناس ترین هنرمند ناشناس دنیا، به دوربینهای مداربسته یا سی سی تی ویه.

لابد می دونین لندن پایتخت سی سی تی وی دنیاست و هر وقت می خوان این دوربینها رو زیاد کنند، اعتراض خیلی ها از ترس پلیسی تر شدن شهر، مثل رمان ۱۹۸۴ جورج اورل، بالا می ره.

اما من هیچ وقت از این که “بیگ برادر” داره توی خیابون ما رو می پاد، باکی نداشتم، چون می دونم فقط دنبال خلافهاست. ولی واقعا حق می دم  به خیلی ها در ایران که از اومدن سی سی تی وی نگران به خطر افتادن حریم خصوصی شدند، چون اونجا اصالتا مجرمی، مگه خلافش ثابت بشه.

الان نمی خوام حدس بزنم اینا با چه انگیزه ای به فکر نصب این دوربینهای غیر ترافیکی در ایران افتاده اند، ولی می خوام به عنوان یکی از بچه های ته بازار، احسنت بگم به اون آقازاده تیز و بزی که رفته امتیاز واردات اینها رو  گرفته. ایول!

جمعه صبح یکی از رفقا ایمیلی فرستاده بود با این عنوان “قدم نورسیده مبارک” که لینکی بود به مطلب روزنامه جورازلم پست درباره انتصاب یه یهودی اسراییلی تبار به ریاست دفتر اوباما.

می دونستم رام امانوئل یهودیه ولی نمی دونستم باباش “چریک مقاومت اسراییل” بوده و عقیده داره پسرش می تونه اوباما رو به اتخاذ سیاستهای مطلوب برای اسراییل متقاعد کنه. “قرار نیست که (پسرم) کف کاخ سفید رو تمییز کنه!”

غروب جمعه هم در مجله فوروارد خوندم که غیر از امانوئل قراره چند یهودی دیگه به دولت رییس جمهور چهل و چهارم راه پیدا کنند. به نوشته این مجله، از الان گروه های یهودی آمریکا خوش بین اند که می تونن برای اجرای برنامه های اجتماعی مورد نظرشون با دولت اوباما لابی کنند. برنامه های سیاسی چطور؟

البته من از اول قصد داشتم خیلی به این موضوع حساس نشم و بگم خب امانوئل قدرت چونه زنی با کنگره رو داره و برای اوباما مفیده. حالا مهم نیست از اسراییل حمایت می کنه. اما انگار خودشون خیلی روی این موضوع دارند حساب باز می کنند.

از همه اینا بگذریم، انتصاب امانوئل و رفقا یقینا روی سیاست اوباما در قبال ایران تاثیر می ذاره. البته بخاطر بحران اقتصادی، جنگ ولو محدود بعیده، ولی حتما امانوئلها از اوباما می خواند که ایران رو مجاب کنه با اسراییل کنار بیاد وگرنه از آشتی خبری نیست.

پیام احمدی نژاد به اوباما مثبت و آشتی جویانه بود. می تونست نیشدار و موعظه گرانه باشه، مثل نامه چند صفحه ای که به بوش نوشت و یه خط از حرفهاشو نفهمیدیم.

اوباما رو به انتخاب بعضی سیاستهای متفاوت از بوش دعوت کرده، ولی نوشته “توقع عمومی اینه”. واقعا هم اینطوره.

حالا که احمدی نژاد با این زرنگی توپ رو انداخته زمین حریف، بیاین فرض کنیم ایران و آمریکا آماده شدند روابط کامل دیپلماتیک برقرار کنند. آیا می دونیم این رابطه از چه جنسی باید باشه؟

اگه آمریکا از ایران بخواد در عراق و افغانستان بامبول بازی درنیاره و عوضش کاری هم به نوع حکومت ایران و پرونده حقوق بشرش نداشته باشه، مثل مصر و عربستان و …، آیا اون رابطه برای ما قابل قبوله؟

با وجود تضادهای تابلو بین حکومت و جامعه ایران و آمریکا، از مبارزه انتخاباتی اوباما می شه درسهایی برای انتخابات سال آینده ایران گرفت.

این پیشنهادها برای رقیب احتمالی احمدی نژاد به ذهنم می رسه و شما هم می تونین بهش اضافه کنید:

یک-پای درددل مردم بشین

اوباما می گه وقتی می خواست وارد سنای ایالتی بشه، به دور افتاده ترین مناطق ایلینویز می رفت تا از نزدیک با مردم حرف بزنه و یادداشت برداره. اما یادت باشه که برخلاف جمله معروف ستاد بیل کلینتون، مشکل ایران فقط اقتصاد نیست، احمق! برای بعضی ها مثلا یادگرفتن زبون مادری در مدارس اندازه نون شب مهمه. اگه می خوای هر روز صدای جدا شدن یه تیکه از خاک مملکتو نشنویی، پاشو برو ببین چی می گن.

دو-پیام انتخاباتی ات باید قوی باشه و برنامه ات روشن و مفصل

رمز موفقیت اوباما رای دادن جوونا و اقلیتهای سیاست زده ای بود که از  بی حاصل بودن رای شون خسته شده بودند. اما شعار “بله ما می توانیم” بدرد ایران امروز نمی خوره. تاریخ مصرف شعارهای انتزاعی-روشنفکری هشت سال پیش گذشته. یا این که صرفا بگی احمدی نژاد اخه، کسی ضرورتا بهت رای نمی ده. باید بگی علاجت برای بیکاری یا جلب سرمایه خارجی چیه و به مردم چند سانتی متر آزادی می دی. اصلا خط قرمزتو کی برات می کشه؟

سه-ستادهای مردمی دایر کن

به احتمال زیاد برای تبلیغات نه پول داری نه روزنامه پرتیراژ (یا حداقل حریف صاحب خزانه و رسانه نمی شی)، پس کاری کن تا مردم تبلیغاتچی ات بشن و موج راه بندازند.

با همه اینها، شانست بیست به هشتاده. به خدا هم توکل کن!

هنوز یادمونه که به واهی ترین بهانه ها و به نامنصفانه ترین شکل، وزرای خاتمی رو استیضاح می کردند، ولی اصلا به مجلس محافظه کارها دهن کجی نکرد چون بهرحال خونه ملت می دونستش.

حالا رفقای محمود احمدی نژاد دارند یه وزیر رو بخاطر دروغگویی (در بدترین حالت) و بلاهت (در بهترین حالت) استیضاح می کنند، ولی رییس جمهور می گه به جلسه استیضاح نمی ره اما بهر تصمیم مجلس احترام می ذاره.

مفهوم احترام در قاموسش چیه؟ یعنی تصمیم نماینده هایی که عمدتا با رای، نه منتقدها و مخالفهاش، بلکه همون هوادارهای خودش انتخاب شدند، براش کشکه.

آقای احمدی نژاد داره در مسیر خطرناکی قدم برمی داره، همون مسیری که مقصدش رو رییس دانشگاه کلمبیا پارسال توصیف کرد.