My Babbling Brain

از یه طرف هم می بینی اگه فوتبال یا والیبالمون جای آدم حسابی ها نره، بهتره. چون غم شکست در مرحله مقدماتی آسونتر فراموش می شه و هیچ آرزوی خامی هم به دلمون نمی مونه.

رافائل نادال در سه ست نسبتا آسون نووک جاکوویچ رو مچاله کرد.

نادال گاهی مثل آماتورها بازی می کرد، مثل ست سوم که دو “بریک” جلو بود ولی جاکوویچ کار رو به “تای بریک” کشوند. گاهی هم نادال خدا بود، مثل گیم پنجم ست دوم.

نادال هنوز مشکل سرویس داره و بازیش تاحدی قابل پیش بینیه (بجز ضربه هایی که معلوم نیست از کجاش درمی آره).

اگر فدرر برسه به فینال، شاید بتونه مانع از چهارمین قهرمانی متوالی نادال بشه.

ولی فدرر هم فدرر سابق نیست.

امروز هفته اول تنیس فرانسه تموم شد و هر چی تکلیف قهرمانی مردها روشنه، بخاطر حذف ناگهانی خواهران ویلیامز و بازیهای ضعیف شاراپووا، بخش خانومها باز بازه.

یکی دو تا شگفتی بین مردها داشتیم. داوید نعلبندیان آرژانتینی دو ست از ژرمی شاردی فرانسوی جلو بود، ولی بازنده بیرون اومد. امروز هم نیکولای داویدنکو جلوی ایوان لوبیچیچ به سرنوشت مشابه ای دچار شد. (به خدا هر وقت این داویدنکو می بازه، بدجوری مشکوک می زنه. حالا گناهشو نمی شوریم!)

به نظرم شاردی و ارنست گولبیس پدیده های جوون امسالن.

اما خداحافظی غیرمنتظره ژوستن انن، نابترین تنیسور زن دنیا، به شاراپووا فرصت داده برای اولین بار قهرمان فرانسه بشه، ولی اگه همین جوری بازی کنه (سی و شیش دابل فالت یا خطای سرویس توی سه مسابقه!!!!)، یه سال دیگه آرزو به دل می مونه. عوضش کوزنوتسوا، سفینا، ایوانوویچ و یانکوویچ می تونن بلندپروازی کنن.

قهرمان مردها هم (طبق معمول) یکی از سه تنیسور اول یعنی فدرر، نادال یا جاکوویچه. همه می گن نادال، ولی هنوز حریف قدری نداشته که بشه قضاوت کرد.

دو گل لیونل مسی جلوی ساراگوسا واقعا قشنگ بود. تا مسی هست، کسی سراغ رونالدینیو رو نمی گیره.

تیم هنمن، تنیسور انگلیسی، ادعا کرده بنگاه های شرط بندی به تنیسورهای سرشناس، پول کلان پیشنهاد می دند تا ببازند.

هنمن که این هفته راکتهاشو برای همیشه آویزون کرد، می گه این زدوبند هست ولی تا حالا به خودش پیشنهاد نداده اند. ماه پیش نیکولای داویدنکو، تنیسور شماره چهار جهان، متهم شذ یه مسابقه رو به بهانه مصدومیت نیمه کاره گذاشته ولی در واقع از مافیای شرط بندی پول گرفته.

و برای این که بدونین این صنعت چقدر بزرگه، فقط کافیه یه نگاه به مسابقه امروز کریکت هند و پاکستان بندازین. خلق الله شیش میلیارد دلار شرط بندی کردند!

کیه که از خبر جدایی مورینیو از چلسی یکه نخورده باشه؟

اینجا خیلی ها شرط بسته بودند که مارتین یول مربی تاتنام، رقیب همشهری چلسی، اولین مربی اخراجی لیگ برتر می شه. البته می گن مورینیو توافقی رفته، ولی نمی دونم تکلیف تعبیر و تفسیر اون شرطها چی می شه؟

من با این که منچستری بودم، اما برای مورینیو احترام قائل بودم. با این که خیلی مغرور بود و نق می زد. فکر می کنم آخر سر هم تاوان خودخواهی اش سر آندره شوچنکو، سوگلی رییس باشگاه، رو پرداخت.

مورینیو مرتب می گفت چون دروگبا و لمپارد مصدومند و بقیه تیمش با جون و دل بازی نمی کنن، اوضاع چلسی خرابه، ولی کسی ازش نمی پرسد پس وظیفه تو به عنوان مربی چیه؟ البته انگار آبراموویچ این سوالو پرسیده و منتظر جواب هم نشده.

از وقتی شرط می بندم، فقط هوادار تیمهایی ام که به شرطهام گند نمی زنن، ولی میلان جلوی بنفیکا نشون داد جدا دنبال هشتمین قهرمانیه. اگه میلان مصدوم نده، بعید می دونم تیمی بتونه سد راهش به فینال بشه.

با قهرمانی راجر فدرر، تنیس اوپن آمریکا تموم شد و من یکی دو درس شرط بندی رو استاد کردم.

اولین باری بود که روی تنیس شرط می بستم. راستش اولین باری بود که یاد می گرفتم توپ کجای زمین بخوره، اوته یا فرق “دوس” با “تای برک” چیه. شانسی شانسی کلی پول بردم و مفت مفت همه شو باختم. عوضش یاد گرفتم:

یک-ندید شرط نبدید. حتما اول یه مسابقه از تنیسور مورد نظر توی اون تورنمنت خاص ببینید.

دو-در تنیس مردان، با دو ست، بهار نمی آد! نعلبندیان دو ست از فرر برده بود و ست چهارم هم سه گیم جلو افتاده بود، ولی فرر هم حالا اونو گرفت و هم حال منو.

سه-تنیسورهای زن خپل شانس قهرمانی پایینی دارند. (رضایی، بارتولی و سرئنا ویلیامز)