My Babbling Brain

صد و بیست و دومین دوره تنیس ویمبلدون از امروز شروع شد و سه موضوع از بقیه داغتره:

الف: آیا رافائل نادال می تونه به سلطه پنج ساله راجر فدرر پایان بده؟

ب: آیا ممکنه تنیسورها بخاطر پول شرط بندها تبانی کنند و ببازند؟

ج: چرا ماریا شارپووا تصمیم گرفته دل تماشاگرهای مرد رو بشکونه و بجای دامن، شورت بپوشه؟ (در تنیس، شورت از دامن محجبه تر محسوب می شه، به خدا). عکسهای روز اول

خانومهای اروپایی کریستیانو رونالدو پرتغالی رو سک.سی ترین فوتبالیست این قاره می دونن. (افتخاری دیگه واسه ما منچستریها).

از دوازده هزار زن اروپایی نظرسنجی کردند و بعد از رونالدو، تیری آنری (فرانسه) و فابیو کاناوارو (ایتالیا) دوم و سوم شدند. (عکس)

واقعا بی انصافیه تلویزیون این همه فوتبال مردها رو نشون می ده و زنها می تونن لذت بصری ببرن و فوتبال زنها (حتی توی اروپا) بندرت پخش می شه.

با این که هوادار رافائل نادالم، ولی از باخت یه طرفه راجر فدرر ناراحت شدم.

طفلی حرفی برای گفتن نداشت و این از تنیسور شماره یک دنیا بعیده. همون گیم اول که بریک شد، معلوم بود مغلوب افسانه شکست ناپذیری نادال در اوپن فرانسه شده.

بهرحال می گن تنیس بیشتر یه بازی روانیه.

فقط امیدوارم فدرر این دوره چند ماهه تزلزل رو پشت سر بذاره وگرنه دنیای تنیس یه قهرمان بزرگ رو از دست می ده.

از یه طرف هم می بینی اگه فوتبال یا والیبالمون جای آدم حسابی ها نره، بهتره. چون غم شکست در مرحله مقدماتی آسونتر فراموش می شه و هیچ آرزوی خامی هم به دلمون نمی مونه.

رافائل نادال در سه ست نسبتا آسون نووک جاکوویچ رو مچاله کرد.

نادال گاهی مثل آماتورها بازی می کرد، مثل ست سوم که دو “بریک” جلو بود ولی جاکوویچ کار رو به “تای بریک” کشوند. گاهی هم نادال خدا بود، مثل گیم پنجم ست دوم.

نادال هنوز مشکل سرویس داره و بازیش تاحدی قابل پیش بینیه (بجز ضربه هایی که معلوم نیست از کجاش درمی آره).

اگر فدرر برسه به فینال، شاید بتونه مانع از چهارمین قهرمانی متوالی نادال بشه.

ولی فدرر هم فدرر سابق نیست.

امروز هفته اول تنیس فرانسه تموم شد و هر چی تکلیف قهرمانی مردها روشنه، بخاطر حذف ناگهانی خواهران ویلیامز و بازیهای ضعیف شاراپووا، بخش خانومها باز بازه.

یکی دو تا شگفتی بین مردها داشتیم. داوید نعلبندیان آرژانتینی دو ست از ژرمی شاردی فرانسوی جلو بود، ولی بازنده بیرون اومد. امروز هم نیکولای داویدنکو جلوی ایوان لوبیچیچ به سرنوشت مشابه ای دچار شد. (به خدا هر وقت این داویدنکو می بازه، بدجوری مشکوک می زنه. حالا گناهشو نمی شوریم!)

به نظرم شاردی و ارنست گولبیس پدیده های جوون امسالن.

اما خداحافظی غیرمنتظره ژوستن انن، نابترین تنیسور زن دنیا، به شاراپووا فرصت داده برای اولین بار قهرمان فرانسه بشه، ولی اگه همین جوری بازی کنه (سی و شیش دابل فالت یا خطای سرویس توی سه مسابقه!!!!)، یه سال دیگه آرزو به دل می مونه. عوضش کوزنوتسوا، سفینا، ایوانوویچ و یانکوویچ می تونن بلندپروازی کنن.

قهرمان مردها هم (طبق معمول) یکی از سه تنیسور اول یعنی فدرر، نادال یا جاکوویچه. همه می گن نادال، ولی هنوز حریف قدری نداشته که بشه قضاوت کرد.

دو گل لیونل مسی جلوی ساراگوسا واقعا قشنگ بود. تا مسی هست، کسی سراغ رونالدینیو رو نمی گیره.

تیم هنمن، تنیسور انگلیسی، ادعا کرده بنگاه های شرط بندی به تنیسورهای سرشناس، پول کلان پیشنهاد می دند تا ببازند.

هنمن که این هفته راکتهاشو برای همیشه آویزون کرد، می گه این زدوبند هست ولی تا حالا به خودش پیشنهاد نداده اند. ماه پیش نیکولای داویدنکو، تنیسور شماره چهار جهان، متهم شذ یه مسابقه رو به بهانه مصدومیت نیمه کاره گذاشته ولی در واقع از مافیای شرط بندی پول گرفته.

و برای این که بدونین این صنعت چقدر بزرگه، فقط کافیه یه نگاه به مسابقه امروز کریکت هند و پاکستان بندازین. خلق الله شیش میلیارد دلار شرط بندی کردند!