My Babbling Brain

در حالی که مدیرهای ورزش ایران از عملکردشون در پکن چهچه می زنند، مدیر دومیدانی انگلیس تنها بخاطر این که یه مدال کمتر از برنامه گرفته، اخراج شد.

انگلیس با کسب بهترین نتایج طی یکصد سال اخیر، در پکن چهارم شد، چیزی که هیچ کسی به خواب هم نمی دید، ولی حالا دیو کالینز تاوان کم مدال گرفتن دونده ها رو داده.

یه پرسپکتیو المپیکی: مایکل فلپس شناگر آمریکایی با گرفتن دو مدال دیگه پرافتخارترین ورزشکار در تاریخ المپیک شده.

در واقع یازده مدال طلای اون از کل طلاهای ایران در المپیک بیشتره. بعلاوه پنج طلایی که فعلا در پکن گرفته، اندازه مدالهاییه که در آتن و سیدنی گرفتیم.

چینی ها با این افتتاحیه خیره کننده به هر چی المپیک و صاب المپیک بود، سور زدند.

انگار نشسته بودند هر کار ناممکن و بیرون از عقل و بازوی آدمیزاد رو لیست کرده بودند و بعد گفته بودند حالا بیاین انجامش بدیم. دیگه تردیدی نذاشتند که این قرن چینی هاست.

از لحن بهت زده مفسر تلویزیون بی بی سی می شد فهمید که برگزارکنندگان المپیک چهار سال بعد لندن با معیارهای دست نیافتنی مواجه اند.

دیروز آبکش شدن تیم فوتبال ساحلی ایران جلوی اروگوئه رو دیدم و یه مساله شرعی از حاشیه این ورزش زیبا در ذهنم شکل گرفت: نگاه اسلام به زنان بیکینی پوش.

فوتبال ساحلی از سه ثلث دوازده دقیقه ای تشکیل شده و بین هر ثلث که بازیکنها استراحت می کنن، هفت هشت دختر برنزه بیکینی پوش می آن وسط می رقصند تا تماشاگرها سرگرم بشن.

حالا سوال شرعی من اینه: چرا تماشای اون صحنه زنده برای مرد مسلمون ایرادی نداره ولی اگه همون مرد مسلمون بخواد در خونه اش تصاویر مشابهی رو از ماهواره تماشا کنه، مرتکب گناه می شه و اگه پلیس هم از راه برسه، دهنش گچیه؟

(فیلم صحنه های گل و رقص روی شن)

این روزها اسپانیایی دست به خاکستر می زنن، طلا می شه. بعد از فوتبال، این بار نوبت رافائل نادال بود که قهرمان تنیس ویمبلدون بشه.

البته با این که دو ست اول رو از فدرر راحت گرفت، ولی بعد قربونی بی تجربگی و سرویسهای ضعیفش شد. حتی ست چهارم می تونست امتیاز قهرمانی رو بگیره ولی باز فدرر بود که امیدهاشو برای قهرمانی ششم زنده نگه داشت.بارون هم قوز بالا قوزه بود.

بعد از وادادان ست چهارم، خیال می کردم نادال از نظر روانی گیرپاچ می کنه، ولی این بچه بیست و دو ساله خوب حریف استاد شد.

انصافا این مسابقه تقریبا پنج ساعته، یه بازی کلاسیک و حماسی بود. گاهی فکر می کنم یه همچین مسابقه ای از خیلی از فیلمهای سینمایی درپیت بهتره، مخصوصا اونایی که با جلوه ویژه می خوان گولت بزنند.

بعضی از ضربه های امروز نادال و فدرر از تخیل هر تماشاگری خارج بود. بازی شون هم تعلیق داشت، هم خنده و هم اشک و هم صحنه های غیرعادی و بدون اسکریپت. کی فکر می کرد نادال در اون حالت با ولیعهد مملکتش خوش و بش کنه. (فیلمش)

فردا فینال تنیس مردان ویمبلدونه و با وجودی که طرفدار رافائل نادال هستم، دوست دارم راجر فدرر برنده شه تا رکورد پنج قهرمانی متوالی بیورن بورگ رو بشکنه.

حیفه این همه راه رو اومده ولی نتونه گام آخر رو برداره.

نادال هنوز بیست و دو سالشه و فرصت داره سال دیگه اوپن فرانسه برای خودش رکورد بزنه.

تیم هنمن، تنیسور بازنشسته انگلیسی، تحلیل خوبی از بازی این دو فینالیست داده.

بعد از مسابقه یه سر رفتم مرکز لندن. حدود پونصد، شیشصد اسپانیایی که بعضی هاشون پرچم روی شونه داشتند و بعضی ها روی گونه، میدون پیکادلی رو قرق کرده بودند. (البته یه پرچم اسراییل هم اون وسط می رقصید که نفهیدم سر پیاز بود یا ته پیاز.)

اسپانیایی ها تا خود مجسمه بالا رفته بودند و یکصدا آواز می خوندند: کامپونیا، کامپونیا (قهرمان). رهگذرهای غیراسپانیایی هم از این جشن عکس می گرفتند. پیرمردی خوش فکر هم یه کارتون شیپور آورده بود و به جماعت خوشحال می فروخت.

از پیکادلی راهمو کج کردم به طرف میدون ترافالگار. در راه اسپانیایی ها از پنجره ماشینها، پرچم و لیوان آبجو درمی آوردند و بوق زنان می رفتند. حدود دو هزار نفرشون پشت سر مجسمه نلسون اسپانیایی ستیز، دور یه حوض حلقه زده بودند.

همون شور و شوق پیکادلی هم اونجا موج می زد، با این تفاوت که بعضی از دختر و پسرها پاچه ها رو بالا زده بودند و ساعت ده و نیم یه شب خنک تابستونی رفته بودند توی آب. چند نفری هم از فواره بی آب بالا رفته بودند. معلوم بود از قبل برنامه داشتند، چون جماعت اسپانیایی بی وقفه به ترافالگار سرازیر می شد.

یادم افتاد که ده سال پیش، توی یه همچین شبهایی، ماها هم ریخته بودیم توی خیابون و اولین و آخرین پیروزی تیم ایران در یه تورنمنت بزرگ فوتبال را جشن گرفتیم. همچنان به گذشته خوشیم.

ماریا شاراپووا از ویمبلدون حذف شد، مثل آب خوردن، جلوی یه تنیسور گمنام که رتبه جهانی اش صد و پنجاه تا پایین تر بود.

مساله، پوشیدن شورت یا دامن و لباس توری نبود. مثل اوپن فرانسه، شارپووا نمی تونست خوب سرو بزنه و اگه اینجوری بره جلو، بعیده اوپن آمریکا هم شانسی داشته باشه.

رافائل نادال هم حریف سختی داشت و ست اول رو واداد، ولی سه بر یک برد. مطمئن نیستم بتونه قهرمان بشه، چون بازیش قابل پیش بینی شده.

اگه حریف نذاره کار بکشه به رالی طولانی و ناگهانی جریان بازی رو عوض کنه، آقا رافای ما کم می آره.