My Babbling Brain

امسال قراره دستمایه طنز کارناوالهای آلمان، اسلام باشه.

پارسال بخاطر خون و خونریزی کاریکاتورهای پیامبر، یه نمه شوخی ها مراعات شد و بیشتر به احمدی نژاد و برنامه اتمی ایران گیر دادن، ولی این دفعه به قول این تیتر اشپیگل، “اسلام دیگه تابو نیست.”

البته مضمون رژه هر شهر آلمان با شهر دیگه فرق می کنه و مثلا دوسلدورفی ها نعناع داغشو بیشتر از کلنی ها می کنن، تا تماشاچی بیشتری بره.

من فکر می کنم انتقاد طنزآمیز از باورهای دینی ایرادی نداره، ولی به شرط این که به نیت توهین نباشه و با همه ادیان متناسب با جنجال آفرینی شون برخورد بشه.

وگرنه مثل مضمون رژه امسال دوسلدورف، “صلح بین ادیان – بزرگترین توهمه.”

مجله اشپیگل گزارش مفصلی از جشنواره اخیر تئاتر فجر ایران نوشته که محور اصلی اش بحث سانسور و نقش تئاتر در آزادیخواهی ”کودکان دیکتاتوریه”. 

رالف هوپ، نویسنده گزارش، موقع جشنواره چندتا کار رو از نزدیک دیده و می گه بعضی از این نمایشها، طغیانهای روی صحنه است.

 یه پروفایل مفصل از حسین پاکدل هم ترسیم کرده.

شنیدید یه روزنامه روسی به محمود احمدی نژاد بخاطر ارسال نامه به جورج بوش جایزه داده؟

ایرنا می گه روزنامه “ساویتسگایا راسیا” جایزه “سخن با مردم” را از ۱۵ سال پیش می ده و تا حالا شخصیتهایی مثل فیدل کاسترو و آلکساندر لوکاشنکو این افتخار نصیب شون شده.

چقدر ما بلاگرها اون نامه ۱۸ صفحه ای رو مسخره کردیم و سرخود جوابشو دادیم! غافل از این که بیرون کشور، کسانی هم هستند از این اقدامات عوامفریبانه ذوق زده بشن.

مخصوصا یه روزنامه “معتبر” روسیه، کشوری که از زمان انتخاب ولادیمیر پوتین، ۱۳ خبرنگارش تیر خلاص خوردند و می گن ماشه رو کرملین می چکونده، کشوری که آزادی مطبوعاتش از افغانستان و زیمبابوه بدتره. البته ایران آبروشو خریده.

آقای احمدی نژاد، ما بخیل جایزه گرفتن شما نیستیم.

ولی هر وقت از یه جای بیطرف مثل “خبرنگاران بدون مرز” جایزه گرفتی، یه ملت برات هورا می کشه. یه بشریت.

وکیل علی فرحبخش به ایسنا گفته اتهام این اقتصادی نویس بازداشتی، جاسوسی اعلام شده.

وکیل نگفته جاسوسی واسه کدوم کشور، ولی افزوده چهارشنبه معلوم می شه کدوم شعبه دادگاه (انقلاب) به پرونده رسیدگی می کنه.

اگه فیلم اعترافات علی رو هم پخش کنن، من که باور نمی کنم و مطمئنم برای بنده خدا پاپوش درست کردند.

مگه توی این چند سال کم از این اتهامات زدند!؟

من هولوکاست رو انکار نمی کنم، ولی خوش ندارم توی یه جامعه آزاد که مردم می تونن بزن زیر خدا و پیغمبر، دور تا دور فکرم سیم خاردار بکشند.

مگه پز نمی دید که نظام فکری تون روی “شک دکارتی” و پرسشگری استوار شده؟

نسل کشی یهودیها با گلوله و گاز نازیها منفوره و محکوم، ولی اون جنایت، میوه تحمیل تفکری سلطه جو و سرکش بود.

حالا هم شما می گید حقیقت همینه که ما می گیم. شک نکن و به میلان کوندرا گوش نده که گفته: “حقیقت تمامیت خواه، نافی نسبیت، تردید و پرسشگری است.”

تلاش اروپایی ها واسه منع انکار هولوکاست داره به این واقعه قداست بی سابقه ای می بخشه، مقدس تر از خدا.

اگه خیال می کنین هولوکاست می شه خدای تازه من، زرشک!

چند وقتیه بلاگرهای حزب اللهی دارند “مجمع وبلاگ نویسان مسلمان” رو علم می کنند و من با وجود اعتراضم به این اسم، از اقدامشون استقبال می کنم.

اعضای موسس (از جمله محمد مسیح و ابوذر منتظرقائم) می گن هدفشون تبلیغ اسلام و مبارزه با استکبار و جنود شیطانه (من و شما).

البته مسعود ده نمکی و حمید داودآبادی، دوتا از مهمونای جلسه پنجشنبه گذشته مجمع، به کشوندن مرزبندی خودی و غیرخودی یا مسلمان و نامسلمان به وبلاگستان اعتراض کردند.
طبیعیه اگه خودی باشی، ارشاد در خونه اینترنتی تو تخته نمی کنه و هکرهای حزبل هم روی دیوارش شعار نمی نویسن.

ولی چرا من استقبال می کنم؟

یک، وبلاگستان چندصدایی تر می شه. دو، تندروها خشم کورشونو توی تن کلمات می ریزند، نه دسته چماق.

ترور یه روزنامه نگار ترک ارمنی تبار، صرفا ترور ارمنی بدست ترک نیست، ترور دگراندیش بدست دُگمه.

هراند دینک اکتبر ۲۰۰۵ بخاطر “توهین به ترک بودن” توی مقاله ای علیه نسل کشی ارامنه شش ماه حبس تعلیقی گرفت، درست موقعی که ترکیه می خواست واسه پیوستن به اتحادیه اروپا، مقررات جزایی شو اصلاح کنه.

حالا قتل آقای دینک این چشم انداز رو تیره تر کرده و باعث شده شاخص بورس استانبول افت کنه و نخست وزیر بگه این حمله ای به آزادی بیان و ثبات ترکیه است.

علت همه این نگرانی ها، محبوبیت فزاینده افراطیون ملی گرای ترکیه است. با ترکهای لندن هم که حرف می زنم، می بینم بشدت به اروپایی ها و چپاول هویت شون بدبین اند.

جالبه چند ماه پیش اورهان پاموک، یه دگراندیش ترک دیگه، برنده جایزه ادبی نوبل شد و احتمالا ترکهای افراطی حالا می گن بیر-بیر، برابر.

انگار ۲۰۰۷ هم واسه آزادی بیان و اندیشه، سال زجرآوریه، ولی با “مسطح شدن جهان”، من به رنگ باختن جذابیت نیروهای مرتجع نزد توده ها خوش بینم.

پدر علی فرحبخش، اقتصادی نویس بازداشتی، نامه ای به رییس قوه قضاییه نوشته و خواستار رسیدگی به این بازداشت غیرقانونی ۵۰ روزه شده.

پدر علی، گویا خودش قاضی بازنشسته است و توی این نامه به اصول مرتبط قانون اساسی استناد کرده و نوشته پسرش ۴۴ روز انفرادی بوده.

متاسفانه توی این چند روز بجز چهار پنج نفر از دوستان، کسی توی وبلاگستان خواهان آزادی علی نشده.

بابا، طفلی چه گناهی کرده که مثل بعضی از بازداشتی ها، کیش شخصیت نداره؟

آپ دیت: متتی هم می گه قلب دیدن پرنده های توی قفسو نداره.