My Babbling Brain

امروز هفتمین سالگرد بازداشت اکبر گنجی بعد از کنفرانس برلینه و یکی دو روز بود که داشتم فکر می کردم چرا گنجی ها بیرون از زندان و بخصوص خارج از کشور گنجی های سابق نیستن و مردم اخبارشونو با حرارت دنبال نمی کنن.

تصادفا دیروز یه گزارشی خوندم در مورد ژا جیانگو، یکی از رهبران دربند حزب دموکراسی چین که زمانی فدایی مائو و عضو گارد سرخ بوده ولی بعد از کشتار میدان تیانانمن یهو اصلاح طلب می شه و بخاطر تشکیل اولین حزب غیر کمونیست چین به نه سال حبس محکوم می شه.

گزارش نویس، خواهر ناتنی آقای ژا بود که می گفت چندین بار اصرار کردم بخاطر بیماری، طلب عفو کنه و بره خارج کشور، ولی جواب شنیده که ناراضی های چینی وقتی خاک کشور شونو ترک می کنن، “کارآمدی سیاسی” شونو از دست می دن.

فکر می کنم به همین دلیله که اکبر گنجی اصرار داره برگرده و ابراهیم نبوی هم برای دروغ سیزده می نویسه به ایران برگشته، چون آدم هر قدمی که توی کشورش برای آزادی برداره، معادل صد قدم بی دردسر بیرونه.

ولی نباید فراموش کرد که گنجی ها مثل ستاره قطبی می مونن. حتی اگه تابندگی شون کم بشه، همچنان راه رو نشون می دن.

Secrecy flows through you,
a different kind of blood.

You can think of nothing else.
Once you have it, you want more.
What power it gives you!
Power of knowing without being known,
power of the stone door,
power of the iron veil,
power of the crushed fingers,
power of the drowned bones,
crying out from the bottom of the well.

Margaret Atwood

انجمن صنفی روزنامه نگاران (یه دوست می گه اصل گزارش مال رادیو فردا بوده) یه گزارش خوب و جامع زده از وضعیت روزنامه نگاران در سالی که گذشت.

این گزارش می گه دستکم هفت روزنامه نگار از جمله علی فرحبخش سال تحویل رو توی هلفدونی گذروندند. سالی که نکوست، از بهارش پیداست.

این گزارش همچنین اشاره می کنه که خیلی از روزنامه نگارها به اتهام رابطه با بیگانگان افتادند زندان، دم دستی ترین بهانه برای حکومت از هفت سال پیش که آیت الله خامنه ای روزنامه های اصلاح طلب رو “پایگاه دشمن” خوند.

اگه به آزادی بیان علاقه دارین، سیزده بدر سبزه ها رو به امید آزادی روزنامه نگارهای زندانی گره بزنین.

وقتی خانمهای صدر و عباسقلی زاده با وثیقه دویست میلیونی و دویست و پنجاه میلیونی آزاد شدند، به این فکر افتادم که اولین وثیقه یه میلیاردی، واسه فعالان سیاسی و اجتماعی، نصیب کی می شه.

من بریدن وثیقه یه میلیاردی واسه فعالان سیاسی و اجتماعی رو دور از ذهن نمی دونم، مخصوصا این که تورم مرتب بالا می ره و حکومت هم جری تر می شه.

اگه به دستگیریهای بعد از توقیف فله ای مطبوعات هفت سال پیش برگردیم، میانگین وثیقه واسه عزت الله سحابی و محمدرضا جلایی پور، از شرکت کنندگان کنفرانس برلین، بیست میلیون تومن بود.

حالا وثیقه یه وبلاگ نویس توی یه شهر دور افتاده حداقل بیست میلیونه. بیست میلیون واسه جوونی که شاید هیچ وقت علاقه نداشته بدونه این رقم چندتا صفر داره.

با رهایی خانمها صدر و عباسقلی زاده، فهرست امسال سنگین ترین وثیقه ها واسه فعالان سیاسی و اجتماعی که چند روز پیش نوشته بودم، اینجوری اصلاح می شه:

یکم: سید احمد شریعت، پانصد (چهارصد تا داد، خیرشو دید)، فروردین

دوم: احمد باطبی، سیصد، (واسه دو روز هوای تازه)، مهر

دوم: علی اکبر موسوی، صد و پنجاه (با یه کفالت معادل)، مهر

چهارم: محبوبه عباسقلی زاده، دویست و پنجاه، اسفند

پنجم: شادی صدر، دویست، اسفند

ششم: منصور اصانلو، صد و پنجاه، مرداد (برشگردوندن زندان)

هفتم: کیانوش سنجری، صد، مهر (برشگردوندن، باز آزاد شد)

هفتم: یوسف عزیزی بنی طرف، صد، شهریور

نهم: کوروش زعیم، پنجاه، آذر و میثم زمان آبادی و محمدرضا زمردیان، پنجاه، دی

دهم: مهرداد قاسمفر، سی، آبان و الهام فروتن، سی، خرداد

امیدوارم وثیقه یه میلیاردی، غیر از جزایری ها، نصیب کسی نشه، وگرنه مجله فوربز، کنار فهرست میلیاردرها، باید یه لیست تازه بزنه از دموکراسی خواهان وثیقه گذار.

خوندم که از خانواده شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده وثیقه دویست میلیون تومنی خواسته شده و بعد یه ذره خبرها رو جستجو کردم، دیدم امسال، اصلا سال سیاه وثیقه بوده.

بعلاوه دیدم بهای  آزادی، مثل سکه اش، چقدر بالا کشیده.

سنگین ترین وثیقه واسه یه ناراضی سیاسی و اجتماعی رو خانواده سید احمد شریعت، متولی حسینیه دراویش گنابادی قم، پرداخته. چهارصد میلیون برای این درویش هشتاد ساله.

البته جوونها هم آزادی رو به نرخ بازار مکاره خریدند. خانواده احمدباطبی سیصد میلیون وثیقه داده تا دو روز بیاد مرخصی. صد و خورده ای هزار تومن واسه هر دقیقه آزادی.

هرچی گشتم، نتونستم مبلغ وثیقه رامین جهانبگلو رو گیر بیارم. فقط ایسنا توی یه خبر زده “وثیقه سنگین.” مثل دستگیری و آزادی اش، مرموز و مبهمه.

خب، تهیه وثیقه فقط واسه فعالان سیاسی و اجتماعی دردسرسازه، وگرنه اگه تبهکار یا کلاهبردار باشی، مثل شهرام جزایری، می تونی به بهانه تعیین وثیقه از زندان بری بیرون و دیگه برنگردی.

یه جدول درست کردم از ده وثیقه سنگین امسال. البته نمی شد همه اسمها رو آورد و پیشاپیش ازشون پوزش می خوام. (اعداد به میلیون تومنه و ماه به زمان پرداخت و آزادی اشاره داره).

• یکم: سید احمد شریعت، پانصد (چهارصد تا داد، خیرشو دید)، فروردین

• دوم: احمد باطبی، سیصد، (واسه دو روز هوای تازه)، مهر

• دوم: علی اکبر موسوی، صد و پنجاه (با یه کفالت معادل)، مهر

• چهارم: منصور اصانلو، صد و پنجاه، مرداد (برشگردوندن زندان)

• پنجم: کیانوش سنجری، صد، مهر (برشگردوندن، باز آزاد شد)

• پنجم: یوسف عزیزی بنی طرف، صد، شهریور

• هفتم: کوروش زعیم، پنجاه، آذر

• هفتم: میثم زمان آبادی و محمدرضا زمردیان، پنجاه، دی

• نهم: مهرداد قاسمفر، سی، آبان

• نهم: الهام فروتن، سی، خرداد

راستی، قیمت آزادی شما چنده؟

“اگر در مقابل تبعیض سکوت کنیم و رضا دهیم، ما نیز مسئولیت آن را بر عهده می گیریم. بنابراین باید با صراحت علیه هر چیزی که بوی تبعیض و افترا می دهد، اعتراض کنیم.”

اکثر بازداشت شدگان معترض به تبعیض علیه زنان کسانی بودند که این چند روزه هشدار می دادند با تشدید تهدید آمریکا، سرکوبها بی رحمانه تر می شه.

البته منظورشون رابطه علت و معلولی نبود. همون بحث آتو گرفتن بود.

پس با این حساب هر روز اوضاع بدتر می شه.

این وسط من فقط غبطه می خورم به شهامت آدمهایی که اعتراض رو حق مسلم خودشون می دونند و تاوان این حقو هم می دند.

روزنامه ایندیپندنت شروع به توزیع بیست و پنج رمانی کرده که قیچی سانسورچی های قرن بیستم چند شقه شون کرده بوده.

اولین کتاب، پرتغال کوکی، مجانی لای روزنامه شنبه بود، ولی ۲۴ تای دیگه، مثل لولیتا، وداع با اسلحه و فارنهایت ۴۵۱، رو باید هفته به هفته با کندن کوپن مخصوص از روزنامه همراه سه و نیم پوند از کتابفروشی خرید.

حتی با اضافه کردن قیمت روزنامه، باز فقط نصف قیمت عادی کتابو می دین.

مسلمه که این یه دوپینگ واسه تک فروشی روزنامه توی این بازار کساد مطبوعاته، ولی ایندیپندنت می گه دنبال هدفی متعالیه.

یادآوری این که “شنهای تابو و تخطی، ارتداد و تکفیر، تا ابد زیر پامون جابجا می شه.”

و یادآوری این جمله جان میلتون شاعر که “سانسور کتاب اندازه قتل، شنیعه: چون قتل کشتن انسان باخرده و سانسور، کشتن خرد.”

و یادآوری این جمله برنارد شاو نمایشنامه نویس که “اولین شرط پیشرفت، حذف سانسوره.”

مصر هم صاحب وبلاگ نویس زندانی شد.

دادگاه عبدالکریم سلیمان رو متهم کرده به اسلام و حسنی مبارک توهین کرده، هرچند می گن اون گفته بوده دانشگاه الازهر، تروریست پرورش می ده.

صرفنظر از اتهامش، این محکومیت نشون می ده وبلاگ نویسی داره توی جهان عرب یه قدرت جدی می شه.

البته نه قدرتی توانا علیه حکومت مبارک و نامبارک، بلکه قدرتی واسه بیداری ملت. مصر حدود شیش هزار بلاگر داره که فقط بعضی هاشون در مورد سیاست و اجتماع می نویسن.

اخیرا همین ها یه ویدئو کلیپ پخش کردن که نشون می داد مامورهای پلیس دارن به مفهوم واقعی کلمه، چوب می کنن اونجای یه بازداشتی. همین یه جنجال شد و دو مامور اخراج شدن.

البته شاید بگین ما خیلی زودتر صاحب بلاگر زندانی شدیم، ولی کو فایده اش؟

فایده اش اینه که اولا اگه کسی زندان نمی افتاد وبلاگ نویسی انقدر برامون حساس نمی شد و در ثانی از وقتی وبلاگ می نویسین و می خونین، دیگه همون آدم سابق نیستین.