My Babbling Brain

چند روزه که نزاع حقوقی یه دختر شونزده ساله با مسئولهای مدرسه اش بر سر یه انگشتر مذهبی خبرساز شده.

“لیدیا پلی فوت” عضو فرقه ای از مسیحیته که روابط جنسی قبل از ازدواج رو منع می کنه و پیروانش یه حلقه نقره ای دست می کنن که روش آیه ای از کتاب مقدس در مورد پاکدامنی حک شده.

مدرسه گفته باید اینو دربیاری چون هم مقررات اونیفورم و جواهرآلات رو نقض می کنه و هم این که داشتن این حلقه، از فرایض مسیحیت نیست.

لیدیا هم به دادگاه شکایت کرده و گفته چرا دخترهای مسلمون می تونن با حجاب بیان مدرسه!؟ بعد شما کی باشین که بخواین “حقیقت دین” رو تعیین کنین؟

واکنش ما به آیه هاى شیطانى مثل توهین سلمان رشدی به پیامبر قابل دفاع نیست، چون یه نویسنده متوسط رو سید شهدای اهل قلم کردیم، غافل از این که “شهدا، شمع تاریخند”.

پس خودمون، نه ملکه، شوالیه اش کردیم. این وسط کاخ باکینگام به عنوان تولیت آستان کلیسای انگلستان خواست این پیام رو بده که ارزشهای مسیحیت مقابل بنیادگرایی اسلامی جا نمی زنه.

بعلاوه تجلیل از رشدی بعد از دو دهه نشون می ده که رهبران مسیحی شتابزده تصمیم نمی گیرند چون می دونن با شور اهورایی نمی شه توی دنیایی زندگی کرد که ناچارت می کنه برای بقا مصالحه کنی، حتی سر توپ ترین فتوای تاریخ! 

تونی بلر از برخورد رسانه ها توی این ده سال نخست وزیری اش انتقاد کرده و گفته ما خیال می کردیم اوضاع با اومدن رسانه های نو مثل وبلاگ بهتر می شه، ولی بدتر شد.

روشنه که بلر نمی تونه بلاگرها رو مثل خبرنگارها بپیچونه و واسه همین شاکیه.

سر رسوایی پرونده اطلاعاتی عراق، مدیران ارشد بی بی سی ناچار به استعفا شدند، در حالی که خبرشون درست بود و بعد همه دیدند عراق سلاح کشتار جمعی نداره.

مشکل همه سیاستمدارها با وبلاگ اینه که به همه قدرت داده تا صداشونو به گوش بقیه برسونن، ولو اون صدا، قارقارک باشه.  

قلم طلایی آزادی، جایزه سالانه انجمن جهانی روزنامه ها، به شی تائو، روزنامه نگار زندانی چینی، اعطا شد. (پارسال اکبر گنجی این جایزه رو گرفته بود).

آقای شی بخاطر افشای فرمان دولت چین به رسانه ها برای سانسور اخبار کشتار میدان تیانانمن به ده سال حبس محکوم شده. جالب این که ماموران امنیتی به کمک اطلاعاتی که شرکت یاهو در اختیارشون گذاشته، موفق به دستگیری اش شدند.

با وجود گذشت نزدیک به دو دهه، دولت چین همچنان تلاش می کنه اون کشتار به فراموشی سپرده شه.

وقتی محمود احمدی نژاد می گه قطار اتمی نه فرمون داره و نه ترمز، می شه حرفشو نشنیده گرفت و پای لجبازی و یه دندگی گذاشت، ولی وقتی می گه احدی در ایران حق نداره حتی برای یه ثانیه بگه تعلیق، باید ترسید.

باید ترسید از تکامل یه رییس جمهور منتخب مردم به دیکتاتور. باید ترسید از قداست بخشیدن به خفقان تحت عنوان اشاعه آرمانی ملی گرایانه.

مساله غنی کردن و غنی نکردن نیست. مساله سرکوب حق مسلم آزادی بیان و مباحثه است.

در بحبوحه جنگ تحمیلی، آیت الله خمینی به ملت نگفت احدی حق نداره برای یه ثانیه بگه صلح و سازش، چون مطمئن بود همه قبول دارند که بیرون انداختن دشمن آرمان شرافتمندیه، ولی درباره راهش می شه بحث کرد.

اتمی کردن ایران هم می تونه افتخارآفرین باشه، ولی تصمیم ساز مملکت، اون هم مملکتی که دینش به شورا خیلی تاکید کرده، باید ببینه خلق الله چی می گن و چی می خوان.

آقای احمدی نژاد، حتی اگه صد در صد ایرانی ها در مورد ادامه غنی سازی به اجماع نظر برسند (روندی که مستلزم آزادی بیان برای همه است)، باز باید مردم حق تغییر، و ابراز، نظر داشته باشند.

برادر، مملکت رو نمی شه بهمون شیوه پادگان اداره کرد، مگر این که کل مملکت رو پادگان کنی.

امروز روز جهانی آزادی مطبوعاته، با مضمون ایمنی و مصونیت خبرنگاران. بیاین چندتا جمله نغز بخونیم:

“آزادی مطبوعات نه یک هدف، بلکه وسیله ای برای رسیدن به جامعه ای آزاد است.” (فلیکس فرانکفورتر)

“اگر قرار بود بین دولت بی روزنامه و روزنامه بی دولت، یکی را انتخاب کنم، بدون لحظه ای تردید دومی را برمی گزیدم.” (توماس جفرسون)

“آزادی مطبوعات، نگهبان تمامی آزادیهای مدنی، سیاسی و مذهبی است.” (جونیوس)

“مطبوعات نه تنها آزاد، بلکه قدرتمند است. قدرت آن متعلق به ماست و غرورانگیزترین قدرتی است که انسان می تواند داشته باشد.” (بنجامین دزرایلی)

ماجرای کاریکاتور دانشگاه امیرکبیر (حالا می خواهد کار هر کی باشه) یه بار دیگه نشون می ده چقدر ما خاورمیانه ایها مقابل نیش کاریکاتور شدیدا آسیب پذیریم و چقدر واکنش نامتناسبی نشون می دیم.

روزنامه های انگلیس دهها بار کاریکاتور تونی بلر رو در مقام سگ دست آموز جورج بوش چاپ کردند، ولی طرفدارهای حزب کارگر هیچ وقت به خیابون نریختند یا روزنامه ای رو آتیش نزدند.

توهین، هیچ جا قابل قبول و دفاع نیست، ولی مخصوصا ماجرای کاریکاتورهای پیامبر به ادعای بعضی ها قوت داد که می گن ما خاورمیانه ایها قدرت پایینی واسه درک مفاهیم انتزاعی داریم و فکر می کنیم اگه بلر توی یه کاریکاتور به شکل سگ ترسیم شد، پس واقعا سگ شده.

البته غربیها هم مقابل کاریکاتور آسیب پذیرتر از حالا بودند، بخصوص طبقه حاکم، ولی حکومت قانون از یه طرف و آزادی بیان و مطبوعات از طرف دیگه بهشون یاد داد که کاریکاتور واسه جرقه انداختن توی کله مخاطبه، نه توی دفتر نشریه.

شاید بدونین که وقتی ناپلئون در سال هزار هفتصد و نود و نه به قدرت رسید، دستور توقیف کلیه نشریات طنز پاریس رو داد و به رییس پلیس، ژوزف فوشه، گفت هر کاریکاتوریستی رو که قیافه ناپلئون رو به تمسخر می کشه، گوشمالی بده.

موقع مذاکره بر سر معاهده “انین” با انگلیس هم تلاش کرد یه بندی رو بگنجونه که همه کاریکاتوریستهای انگلیسی رو که تصویرشو می کشیدند، همردیف قاتلها می دونست و خواستار استردادشون می شد. خوشبختانه برادران انگلیسی زیربار نرفتند.

For Ali Farahbakhsh:

Yoke of years that we lived in a prison
Grants no rights: we’re entitled to naught
An illumined interior suffering core:
May, for everything, this be our one recompense.
It’s loftiest gem of all earthly gemstones.

Aleksandr Solzhenitsyn