My Babbling Brain

مهر گزارش داده ایلنا توقیف شده. (صبح فیلتر شده بود).

آقای احمدی نژاد بجای توقیف رسانه های مخالف، یه سروسامانی به وضع کارگرها، معلمها و دانشجوها بده تا اونا بهانه ای برای اعتصاب نداشته باشن.

البته برخورد با ایلنا بیشتر از اونی که انتقامگیری باشه، پیشگیری از انتشار اخباره.

پیش بینی می شه امسال دهها کارخونه ورشکسته بشن. چه بهتر کسی نباشه صدای کارگرهای بیکار رو پخش کنه.

فرانسیس هریسون خبرنگار بی بی سی بعد از سه سال داره از ایران می ره و در مطلبی از موج تازه سرکوب گلایه کرده.

به نوشته او، مقامات وزارت ارشاد به مهمانی خداحافظی اش نرفتند ولی دلگیر نشده چون می دونه فضا چطوریه.

یه مشت جوون قد و نیم قد وارد یه کافی شاپ استارباکس می شن. پیشبندهای سبزرنگ بروبچ استارباکس رو از کیفشون درمی آرن و دور گردن می اندازن.

یکی شون با یکی از قهوه چی ها حرف می زنه و بعد با دوستاش می زنه زیر آواز ضد استارباکس (چرا قهوه رو از آفریقایی ها ارزون می خره؟)

بعد از چند دقیقه بهشون گفته می شه که وقتشون تمومه. تعظیم می کنن و می رن.

من و مهمان حاجی متعجبیم چرا استارباکس دوست داره مشتریها ببینن که منتقداش می تونن آزادانه اعتراض کنن؟

این روزها خبر به زندان افتادن اولین بلاگر انگلیس لای اخبار حملات تروریستی اینجا گم شد، هرچند به تروریسم مربوط می شد.

فلسیتی لود به جرم اذیت و آزار و بدنام کردن یکی از قربانیان بمبگذاری هفتم ژوئیه سال دو هزار و پنج، هفته پیش به شش ماه حبس محکوم شذ.

خانم لود متهم بود که نوشته ریچل نورث (فامیلی مستعار و صاحب عکس) با تشکیل گروهی از بازماندگان و خانواده های قربانیان و درخواست برای تحقیق مستقل در مورد اون حملات در واقع داره از کنار اون مرده ها، کاسبی می کنه.

استدلال خانم لود که یه پژوهشگر اهل آکسفورده، این بود که تحقیق مستقل در شرایطی که پلیس داره تحقیق می کنه، ناممکنه و حتی به حرف وزیر کشور وقت استناد کرده بود.

بنا به ادعای اون، خانم نورث با راه اندازی وبلاگ “ریچل اهل شمال لندن” فقط دنبال بازارگرمی برای فروش حق مصاحبه به رسانه ها و تبلیغ برای کتابیه که در مورد هفتم ژوئیه نوشته و همین روزها چاپ می شه. اما خانم نورث می گه اگه این تلاشهاش نبود، دولت حق این قربانی ها رو خورده بود. (این روزها در مورد ریشه های تروریسم و سایر بحثهای سیاسی هم می نویسه.)

خانم نورث قبلا گویا قربانی تجاوز جنسی شده بوده و با وجود انتشار تصاویرش، کسی قانونا اجازه نداشته نام واقعی شو منتشر کنه تا آبروی خانواده اش حفظ بشه. ولی خانم لود این نامردی رو می کنه و به گفته شاکی، شوک حملات رو براش تشدید می کنه.

تهدیدات خانم نورث بی اثر می مونه و کار به دادگاه کشیده می شه. خانم لود بازداشت و با قرار وثیقه آزاد می شه ولی دست از، به قول خودش، افشاگری و به قول خانم نورث، افترا زدن برنمی داره.

دادگاه بطور غیابی خانم لود رو محاکمه می کنه و خیلی از بلاگرها توی وبلاگهاشون اعلامیه تحت تعقیب بودنشو منتشر می کنن. بالاخره توی یکی از کافی نتهای شرق لندن، موقع آپ کردن بلاگش، بازداشت و بعد محاکمه می شه.

من یکی دو ساعت وبلاگ هر دو طرف رو خوندم و واقعا دشوار می تونم قضاوت کنم حق با کیه یا کی دعوا رو شروع کرده. زنجیره ای از اتهام و ضد اتهام ردیف شده و هر دو طرف، قد یک اروگاه نسبتا بزرگ، حامی دور خودشون جمع کردند، هرچند شمار طرفدارهای خانم نورث بیشتره.

پوشش رسانه ای هم آشکارا به نفع شاکیه، شاید به این خاطر که خودش ارتباطات خونده. البته محکوم هنوز مجال فرجامخواهی داره، ولی به نظرم محکومیتش با توجه به فضای جاری و فرا رسیدن سالگرد هفتم ژوئیه شکسته نمی شه.

بخش دیگه ای از حکم اینه که خانم لود بعد از آزادی هم حق نداره مستقیم یا غیر مستقیم درباره شاکی و سایر بازماندگان چیزی بنویسه یا باهاشون تماس بگیره.

تنها نکته جالب این بود که با وجود محکومیت خانم لود، هنوز وبلاگش سرجاشه. نه قوه قضاییه انگلیس فیلترش کرده و نه بلاگ اسپات زیرآبشو زده. شاید هم فعلا اینطوره!

وقتی بچه پا منبری باشی، یکی از شیرین ترین چیزهایی که می شنویی، شرح حال آدمهاییه که معصومان رو به خواب دیدند.

حالا ممکنه طرف شیخ وارسته ای بوده باشه که کتابی نوشته و خواب دیده یکی از امامها بهش مهر تایید زده. یا برعکس یه لات بی سرپا بوده که مثلا خواب امام حسین رو دیده و توبه کرده.

توجیه اش هم اینه که مهمترین مجرای ارتباط ما خاکی های خطاپذیر با یه روح مقدس ساکن عالم غیب، رسانه خوابه. شیرینه چون بهت می گن اگه بچه خوبی باشی، شاید به خواب تو هم بیاد. و چه چیز از خواب شیرین تر!

یقینا باورپذیری این جور حکایتها به اعتقاد آدمها به ماوراء الطبیعه بستگی داره. پس ممکنه یکی باور کنه مادر یه راننده تاکسی به خوابش بیاد و بگه به احمدی نژاد رای بده، و یکی هم به این روایت و راوی اون بخنده.

این وسط چیزی که قابل انکار نیست، بهره برداری سیاسی احمد جنتی به نفع سوگلی محافظه کارها از اون بخش از ضمیر مخاطبهاشه که مخزن بیاد ماندنی ترین خاطرات مذهبی شونه. (فایل صوتی حرفهای جنتی)

آقای جنتی در واقع با اشاره تلویحی به بی غل و غش بودن رسانه خواب در مورد معصومین (در مقایسه با رسانه های دنیای بیداری مثل هم میهن) و تعمیم دادن اصالت پیامهای اون رسانه به احمدی نژاد می خواد هیپنوتیزم حامیان جناح راست رو عمیق تر کنه.

مساله: روندی که با “هاله نور” آغاز شد و با “معجزه قرن” ادامه یافت و حالا به “خواب راننده تاکسی” رسیده، به دنبال چه هدفیه؟

محافظه کاران به این نتیجه رسیدند که اصل خودی و غیر خودی، با وجود اعمال خشونت آمیزش، جواب مورد انتظار رو نداده و باید دنبال فرقان یا مرز تازه ای بود: مقدس و نامقدس.

پس لیست نامزدهای انتخابات مجلس که مورد تایید احمدی نژاد و بزرگترهاش باشه، مقدسه و بقیه لیستهای دیگه، نامقدس.

این جور تردستی های کلامی مسلما برای بخشی از مردم موثره، ولی من فعلا قصد ندارم به خواب بزرگ فروبرم.

چند روزه که نزاع حقوقی یه دختر شونزده ساله با مسئولهای مدرسه اش بر سر یه انگشتر مذهبی خبرساز شده.

“لیدیا پلی فوت” عضو فرقه ای از مسیحیته که روابط جنسی قبل از ازدواج رو منع می کنه و پیروانش یه حلقه نقره ای دست می کنن که روش آیه ای از کتاب مقدس در مورد پاکدامنی حک شده.

مدرسه گفته باید اینو دربیاری چون هم مقررات اونیفورم و جواهرآلات رو نقض می کنه و هم این که داشتن این حلقه، از فرایض مسیحیت نیست.

لیدیا هم به دادگاه شکایت کرده و گفته چرا دخترهای مسلمون می تونن با حجاب بیان مدرسه!؟ بعد شما کی باشین که بخواین “حقیقت دین” رو تعیین کنین؟

واكنش ما به آيه هاى شيطانى مثل توهين سلمان رشدی به پیامبر قابل دفاع نیست، چون یه نویسنده متوسط رو سید شهدای اهل قلم کردیم، غافل از این که “شهدا، شمع تاریخند”.

پس خودمون، نه ملکه، شوالیه اش کردیم. این وسط کاخ باکینگام به عنوان تولیت آستان کلیسای انگلستان خواست این پیام رو بده که ارزشهای مسیحیت مقابل بنیادگرایی اسلامی جا نمی زنه.

بعلاوه تجلیل از رشدی بعد از دو دهه نشون می ده که رهبران مسیحی شتابزده تصمیم نمی گیرند چون می دونن با شور اهورایی نمی شه توی دنیایی زندگی کرد که ناچارت می کنه برای بقا مصالحه کنی، حتی سر توپ ترین فتوای تاریخ! 

تونی بلر از برخورد رسانه ها توی این ده سال نخست وزیری اش انتقاد کرده و گفته ما خیال می کردیم اوضاع با اومدن رسانه های نو مثل وبلاگ بهتر می شه، ولی بدتر شد.

روشنه که بلر نمی تونه بلاگرها رو مثل خبرنگارها بپیچونه و واسه همین شاکیه.

سر رسوایی پرونده اطلاعاتی عراق، مدیران ارشد بی بی سی ناچار به استعفا شدند، در حالی که خبرشون درست بود و بعد همه دیدند عراق سلاح کشتار جمعی نداره.

مشکل همه سیاستمدارها با وبلاگ اینه که به همه قدرت داده تا صداشونو به گوش بقیه برسونن، ولو اون صدا، قارقارک باشه.