My Babbling Brain

سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی امروز خواسته یه مقدار به ملکه انگلیس فحش بده، ولی یه گاف داده قد اتوبوس و یکی دوتا هم اندازه خاور. خط اول سرمقاله ای که با پول بیت المال نوشته شده اینه:

“ملکه فرتوت انگلیس در یک اقدام نمادین، روز جمعه گذشته لقب “شوالیه” را به سلمان رشدی داد. پیش از این هم نامبرده در سالهای گذشته، لقب “سر” را به رشدی داده بود.”

خط اول خبر  فرانس پرس از ماجرا:

“ملکه الیزابت دوم، روز چهارشنبه (گذشته)، به سلمان رشدی نویسنده، نشان شوالیه ای را که سال پیش اعلام خبرش اعتراض جهان اسلام را برانگیخت، اعطا کرد.”

پس مجید جان:

اول-افتخار تازه ای به رشدی داده نشده. چیزی رو که پارسال وعده داده بودند، امسال به طرف دادند.

دوم-وقتی یکی سپه سالار یا به قول ما ایرونی ها شوالیه پادشاهی بریتانیا می شه، عنوان تشریفاتی “سر” رو به اول اسمش اضافه می کنن. مثل سر الکس فرگوسن. پس اساسا شوالیه همان سر بید.

سوم-واقعه چهارشنبه اتفاق افتاده، نه جمعه. پس سرمقاله تو بجای یه هفته بعد، سروقت بنویس تا مجبور به تحریف تاریخ نشی.

واشنگتن پست امروز یه گزارش نوشته از یه مامور سابق سیا که می گه وقتی به مدیرانش می گفته ایران ساخت بمب اتمی را تعلیق کرده، اونا یا نشنیده می گرفتند یا می گفتند شتر دیدی، ندیدی.

این مامورمخفی که فارسی و عربی بلده، از یه خبرچین می شنوه که ایران دست از بمب کشیده، ولی سیا همچنان اصرار داشته که برنامه تسلیحاتی اتمی ایران ادامه داره. آخر سر بعد از بیست و دو سال خدمت اخراج می شه و چهار سال پیش، برای اولین بار به دادگاه شکایت می کنه.

عوضش اتهام فساد اخلافی و مالی بهش می بندند ولی طرف می گه هیچکدوم اثبات نشد. حالا باز رفته دادگاه.

ولی معلوم نیست تشکیلاتی که این همه به بمب سازی ایران اصرار داشته، چرا شیش ماه پیش، با وجود مخالفت دفتر دیک چنی و اسراییل، اعتراف کرد ایران پنج سال پیش ساخت بمب رو متوقف کرده.

اگه مایلید بدونید الک پارتیهاتون با چه خون دل و مشقتی تهیه می شه، این گزارش وبلاگ لس آنجلس تایمز از قاچاقچی های کرد رو بخونید.

هر بار قاچاق شش روز طول می کشه و هفتاد، هشتاد دلار نصیب قاچاقچی می شه. ولی “در ده روز گذشته، مرزبانها حداقل یک قاچاقچی و ده تا اسب رو کشتند.”

این فیلم یه ذره قدیمی هم ماجرای قاچاق مشروبات غیر اسلامی رو نشون می ده.

بعد از مسابقه یه سر رفتم مرکز لندن. حدود پونصد، شیشصد اسپانیایی که بعضی هاشون پرچم روی شونه داشتند و بعضی ها روی گونه، میدون پیکادلی رو قرق کرده بودند. (البته یه پرچم اسراییل هم اون وسط می رقصید که نفهیدم سر پیاز بود یا ته پیاز.)

اسپانیایی ها تا خود مجسمه بالا رفته بودند و یکصدا آواز می خوندند: کامپونیا، کامپونیا (قهرمان). رهگذرهای غیراسپانیایی هم از این جشن عکس می گرفتند. پیرمردی خوش فکر هم یه کارتون شیپور آورده بود و به جماعت خوشحال می فروخت.

از پیکادلی راهمو کج کردم به طرف میدون ترافالگار. در راه اسپانیایی ها از پنجره ماشینها، پرچم و لیوان آبجو درمی آوردند و بوق زنان می رفتند. حدود دو هزار نفرشون پشت سر مجسمه نلسون اسپانیایی ستیز، دور یه حوض حلقه زده بودند.

همون شور و شوق پیکادلی هم اونجا موج می زد، با این تفاوت که بعضی از دختر و پسرها پاچه ها رو بالا زده بودند و ساعت ده و نیم یه شب خنک تابستونی رفته بودند توی آب. چند نفری هم از فواره بی آب بالا رفته بودند. معلوم بود از قبل برنامه داشتند، چون جماعت اسپانیایی بی وقفه به ترافالگار سرازیر می شد.

یادم افتاد که ده سال پیش، توی یه همچین شبهایی، ماها هم ریخته بودیم توی خیابون و اولین و آخرین پیروزی تیم ایران در یه تورنمنت بزرگ فوتبال را جشن گرفتیم. همچنان به گذشته خوشیم.

همه می گن بعد از حمله، ایران با بستن تنگه هرمز از نفت یه سلاح دفاعی می سازه. ولی به نظر می آد مقامات ایران می خوان از نفت یه سلاح بازدارنده بسازند.

دلال نفتی کاری نداره که حمله به ایران هیچ وقت زمینی نخواهد بود، پس “حفر گور جمعی برای متجاوزان” یه جوکه، ولی با شنیدن این حرف، قیمت هر بشکه رو بالاتر می بره.

در نتیجه نه تنها درآمد نفتی ایران می رسه به فلک، بلکه فشار به مصرف کنندگان آمریکا و متحدانش بالا می ره. دیروز می خوندم که هر سنت گرون تر شدن بنزین، سالانه یک میلیارد دلار به آمریکایی ها زیان می زنه.

حالا تصور کنین جنگ بشه. یه مفسر نوشته بود پارسال جنگ ایران رو شبیه سازی کردند و دیدند اگه هرمز بسته بمونه، قیمت نفت دو برابر می شه و یه میلیون آمریکایی بیکار می شن و درآمد آمریکایی ها دویست و شصت میلیارد می افته پایین.

بعلاوه بخش عمده نفت چین و ژاپن، از شرکای بزرگ تجاری آمریکا، از هرمز رد می شه. رکود اقتصادی اونا هم اثرات منفی شبه رکود فعلی رو وخیم تر می کنه و بیشتر می خوره سر دلار. من حتی بعید نمی دونم این ملت ساکت و آروم انگلیس، بخاطر گرونی سوخت و مواد غذایی بریزن توی خیابونها.

من فکر می کنم پارسال که نفت ارزون بود، احتمال جنگ بیشتر از الان بود، ولی کمتر سیاستمداری رو می شه گیر آورد که عاقلانه تصمیم می گیره.

لس آنجلس تایمز مصاحبه کرده با سخنگوی وزارت خارجه ایران. مصاحبه هیچ چیز تازه ای نداره.

فقط آخرش بامزه است که خبرنگار به کنایه می پرسه اگه این دفتر حفاظت منافع آمریکا در تهران دایر بشه، فکر می کنید صف متقاضیان ویزا تا کجا بکشه؟

نه بابا، شکنجه رو می گم.

یه نظرسنجی بین المللی، به مناسبت روز بین المللی قربانیان شکنجه، نشون می ده فقط چهل و سه درصد پرسش شوندگان ایرونی اعمال شکنجه رو سفت و سخت رد می کنن و عوضش بیست و هشت درصد می گن بعضی وقتها “نو پورابلم”.(هشت درصد هم بی خیالند.)

در اسپانیا، فرانسه و بریتانیا، هشتاد و دو درصد بی بروبرگرد مخالفن. در آمریکا پنجاه و سه درصد. فقط نیجریه، ترکیه، تایلند و هند کمتر از ایران رای دادند.

موافقان اعمال شکنجه استثنایی به نظریه “تروریست مطلع” متوسل می شن. یه مثال روز: یه عضو جندالله رو گرفتیم که از محل نگهداری سربازهای گروگان خبر داره ولی با زبون خوش موقر نمی آد. شکنجه اش بکنیم یا نکنیم؟

اگه پاسخ مثبت بدیم، پس دیگه حق نداریم از جورج بوش بخاطر شکنجه زندانیهای گوانتانامو انتقاد کنیم، چون همین استدلال دفاع از امنیت ملی و حفاظت از جون شهروندها رو داره.

ولی اگه پاسخ منفی بدیم، چندتا خاصیت داره: از جورج بوش و امثالهم متفاوت می شیم، برای کرامت انسانی همه آدمها، حتی تروریستها، احترام قائل می شیم، دیگه به حکومتهای استبدادی برای شکنجه آزادیخواهان و فعالان حقوق بشر مفر قانونی و اخلاقی نمی دیم.

شما چه نظری دارین؟ بکنیم یا نکنیم، بدیم یا ندیم؟

یه بازی وبلاگی راه افتاده درباره این که اگه جای شخصیتهای اصلی ماجرای زنجان بودید، چه کار می کردید. (یکی پیشنهاد داده معاونه باید می رفته تایلند یا ترکیه، بازار آزاد.)

خدا رو شکر که نه جای متهم هستم که رسوای زمونه بشم و نه جای شاکی که گوشه زندون بیوفتم. ولی اگه جای بعضی از خبرنگار و سردبیرها بودم، اسم معاون دانشگاه رو تا وقتی اتهامش اثبات نشده، چاپ نمی کردم.

دانشجوها چون عصبانی بودند، براشون طبیعی بود که اسم طرف رو بگن، ولی رسانه ها می تونستند بدون اسم، داستان رو تعریف کنند. بهر حال مشکل دانشجوها، اون فرد خاص نیست، مشکل، استادها و مدیرهای حشری دانشگاه هاست که خیال می کنن نمره، کلید هر دریه.

درسته که طرف مقابل نه به اخلاق اعتقاد داره و نه حکومت قانون، ولی اگه ما می گیم به این اصول پایبندیم، حداقل بعضی وقتها باید مراعات کنیم.