My Babbling Brain

با این که الهام بخش ترین شعر هر ملت تحت اشغال، جانفشانی جلوی اشغالگره، ولی اشعار محمود درویش، شاعر فقید فلسطینی، برای ملتش و بعضی از ما الهام بخش بود.

خودش عقیده داشت نبرد اسراییلی ها و فلسطینی ها، نبرد اندیشه است: ملتی به بهانه برگزیده بودن، سرزمین ملت دیگه ای رو بالا می کشه و اونا رو دور می ریزه و بعد از طریق رسانه ها، خودشو مظلوم و قربانی جلوه می ده. برای همین می گفت: “شکست واقعی یه ملت موقعیه که شاعرهاش مغلوب دشمن بشن.”

در واقع محمود درویش بعد از ادوارد سعید یکی از آخرین صداهای رسای آرمان فلسطین در رسانه های غربی بود و حالا با رفتن او، یکی دیگه از سدهای دفاعی فلسطینی ها مقابل اندیشه های اسراییلی ها فروریخته.

هم در نظر گرفته نشدن درویش برای نوبل ادبیات و هم مرگش در غربت، نمادی از مظلومیت و آوارگی مردمشه.

چینی ها با این افتتاحیه خیره کننده به هر چی المپیک و صاب المپیک بود، سور زدند.

انگار نشسته بودند هر کار ناممکن و بیرون از عقل و بازوی آدمیزاد رو لیست کرده بودند و بعد گفته بودند حالا بیاین انجامش بدیم. دیگه تردیدی نذاشتند که این قرن چینی هاست.

از لحن بهت زده مفسر تلویزیون بی بی سی می شد فهمید که برگزارکنندگان المپیک چهار سال بعد لندن با معیارهای دست نیافتنی مواجه اند.

ایرنا، خبرگزاری رسمی مملکت، خبر ادعای بهایی شدن دختر شیرین عبادی رو “آف” کرده. البته معلوم نیست اگه منبع موثق بوده، چرا بعد از تکذیب خانم عبادی، خبر برداشته شده. (اما توی جستجوی اخبار، تیترش هست)

با این همه، این سوال “آف” نشده که انگیزه ایرنا از این اطلاع رسانی لجن پراکنانه چی بوده؟ فرضا هم پسر نوح، با بدان بنشست. نگاه ما به نبوت نوح عوض می شه؟ مگه وقتی نوه امام خمینی زد جاده خاکی، ایرنا و رفقا به پدربزرگش حمله کردند؟ همینطور پسر محسن رضایی. یا حضراتی که پسرهاشون به جرم “ضدانقلاب” اعدام شدند.

ایرنا و کیهان فهمیدند وصله “برانداز” برای عامه مردم نخ نما شده. ولی اگه بگن طرف یا بچه اش بهایی شده، حتی خون مذهبی های غیرسیاسی هم می جوشه.

ایرنا بجای خبرهای جنجالی بهتره چهارتا خبر درست و حسابی از مشکلات مردم بزنه تا مخاطبهاش بیشتر بشه و لیست خبرهای پرببینده اش اینجوری فلاکت بار نباشه.

دیروز بعد از دو سال با سینما آشتی کردم و رفتم بتمن تازه رو دیدم. یه جمله محوری داشت: آدم یا قهرمان می میره یا اونقدر زنده می مونه که تبهکار شدن خودشو می بینه.

آلکساندر سولژنیتسین، ناراضی سیاسی و نویسنده “مجمع الجزایر گولاگ” و یعقوب مهرنهاد، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر، تصمیم گرفته بودند تبهکار نشن. تصمیم گرفته بودند بی عدالتی در حق آدمهایی رو که بیرون از صفحه رادار رسانه ها نگه داشته می شن، به آگاهی من و شما برسونن، چون به قول سولژنیتسین، مصیبت و درد آدمهای دورافتاده برای ما قابل درک نیست، حتی اگه بزرگتر و جانکاهتر از درد روزمره خودمون باشه.

سولژنیتسین در بخشی از نطق دریافت جایزه نوبل نوشته: “نباید فراموش کنیم که خشونت به تنهایی زنده نمی ماند و نمی تواند زنده بماند. خشونت ذاتا با کتمان حقیقت درهم تنیده شده. بین آنها صمیمی ترین و ژرفترین پیوندهای طبیعی برقرار است. خشونت تنها پناهگاهش را در کتمان حقیقت می یابد و کتمان حقیقت تنها یاورش را در خشونت.”

سولژنیتسین معتقد بود که “نویسندگان و هنرمندان می توانند بر کتمان حقیقت غلبه کنند.” فقط ما نباید امثال اون و مهرنهاد و آرمانهاشونو فراموش کنیم.

روزنامه های انگلیس و طرفدارهای محیط زیست کف کردند از یه شیخ قطری که چهل و پنج هزار دلار هزینه کرده تا لامبورگینی سیصد و هشتاد هزار دلاری شو با طیاره بفرسته لندن فقط واسه تعویض روغن.

اگه ساکن لندن باشین، دستکم سالی دو سه بار توی مترو از بلندگو می شنوین که فلان خط تاخیر شدید داره چون یکی خودشو انداخته زیر قطار. (خودکشی در مترو لندن دو برابر نیویورک و پاریسه).

من هیچ وقت از نزدیک اون لحظه رو ندیدم ولی یکی از خبرنگارهای تایم که سوار مترو خط سنترال بوده، این برخورد رو تجربه کرده و چون خودکشی هم موضوع پیچیده ایه، نگاه عمیقی به این نوع خودکشی و آسیبهای جانبی اش انداخته.

بخصوص توجه کرده به تاثیر روانی این برخورد روی راننده که تازه از تونل تاریک دراومده و داره وارد سکو می شه که یه آخرخط رسیده می پره جلوی لکوموتیوش.

حالا برای منم سوال شده چرا طرف مترو رو انتخاب می کنه که ضرورتا مرگ بی درد و سریعی نیست؟ می خواد پیام بده؟ می خواد مطمئن بشه جنازه اش نمی گنده؟ ولی مگه برای اون آدم این حساب کتابها مهمه؟

واشنگتن پست یه مجموعه خوب درباره تاثیر گرونی جهانی مواد غذایی بر زندگی مردم درست کرده. یه گزارش درباره تاثیرش بر زنهای آفریقاییه که ناچارند آخر از همه اعضای خانواده غذا بخورند، البته اگه چیزی مونده باشه. یاد سالهای جنگ افتادم که مادرم هم از غذای خودش می زد تا ما سیر شیم.

اول-بازداشت رادوان کارادزیچ (یا کاراجیچ) بهمون اطمینان داد هیچ دیکتاتوری نمی تونه از عدالت فرار کنه. یکی مثل صدام زود گیر می افته، یکی هم مثل این بعد از سیزده سال نحس.

دوم-هیچ خوشم نمی داد عرب جماعت توکارمون بذاره ولی این یکی دو برخورد محکم مصر در جواب فیلم “اعدام فرعون” عبرت آموزه. وقتی همسایه از شیطونیت کلافه شده و تو هم از قصد می ری دم درش توپ بازی، باید منتظر جر خوردن توپت باشی. هم ادب می شی و هم یاد می گیری با مردم چه جوری رفتار کنی.

سوم-حکم حکومتی اخیر رو تنفیذ دوره دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد می دونم. احمدی نژاد به نماینده های منتقد پیام داد شما اگه قانون به رخم می کشید، من با یه نامه ترکمون می زنم به قانونتون، چون اونی که بالاتر از قانونه، پشت منه.

چهارم-این احمد مسجد جامعی، وزیر سابق ارشاد و عضو فعلی شورای شهر، چرا مخالف نامگذاری یه خیابون رم به نام هیجده تیره؟ دانشجوها حق داشتند از این جماعت بی خاصیت قطع امید کنند.

پنجم-این روزها اکثر کتابفروشی های اینجا به مناسبت المپیک چند قفسه به معرفی کتابهای مربوط به چین اختصاص دادند. منم یه کتاب جالب معرفی می کنم: پیاده روی با جنازه، تاریخ شفاهی چین معاصر به نقل از بیست و هفت آدم یه لا قبا (گورکن، جنازه دزد، قصاب..). وقتی می خونی می بینی تاریخی که تک تک آدمها توی سینه دارند چقدر با تاریخ رسمی متفاوته. مثل یه قبرکن می گه یه روز گاردهای سرخ ریختند قبرستون و گفتند به دستور مائو، از حالا بجای جنازه، باید آهن قراضه بسوزونید تا فولاد صنایع کشور تامین بشه. گفتیم بابا این کوره ما با کوره فولاد تفاوت داره! یه فصل کتکمون زدند و دست آخر با وساطت فرماندار، مهلت دادند یه کوره جدید بسازیم، و دیگه نفر نداشتیم که جنازه های بجا مونده از دیکتاتوری مائو رو بسوزونه.