پدر علی فرحبخش، اقتصادی نویس بازداشتی، نامه ای به رییس قوه قضاییه نوشته و خواستار رسیدگی به این بازداشت غیرقانونی ۵۰ روزه شده.
پدر علی، گویا خودش قاضی بازنشسته است و توی این نامه به اصول مرتبط قانون اساسی استناد کرده و نوشته پسرش ۴۴ روز انفرادی بوده.
متاسفانه توی این چند روز بجز چهار پنج نفر از دوستان، کسی توی وبلاگستان خواهان آزادی علی نشده.
بابا، طفلی چه گناهی کرده که مثل بعضی از بازداشتی ها، کیش شخصیت نداره؟
آپ دیت: متتی هم می گه قلب دیدن پرنده های توی قفسو نداره.
یه نرم افزار واسه مرورگر فایرفاکس دراومده که شمارش معکوس ریاست جمهوری محمود احمدی نژاده.
از حالا ۹۳۱ روز مونده، (آره، خیلیه) ولی به نظرم احمدی نژاد باز انتخاب می شه، پس بایستی چهار تا ۳۶۵ روز دیگه و یه کبیسه بهش اضافه کرد.
درسته که خبر تلاش واسه استیضاحش تا کیوسکهای لندن هم رسیده و آق بهمن نوشته سخنگوی شواری امنیت ملی گفته هرچی لاریجانی رشته کرده بود، احمدی نژاد پنبه کرده.
ولی احمدی نژاد بدون هوادار نیست (یا ۱۷ میلیون یا به قول پلی تکنیکی ها ۵ میلیون). هنوز هم نشونه ای نداریم که از چشم رهبر افتاده.
به نظرم چون رای دهنده های ضد احمدی نژاد، نه به وعده تحقق مردم سالاری ایمان دارند نه از بین رفتن گرونی، پس برگ برنده رقیب احمدی نژاد، سیاست خارجی و مشخصا رابطه با آمریکا می تونه باشه.
ولی مگه شورای نگهبان، بجز حالت اضطرار، می ذاره چنین نامزدی از فیلترش رد شه؟
یه منبع شورای عالی امنیت ملی خبر ارسال پیام رهبر ایران به پادشاه عربستانو تکذیب کرده.
گفته بودند علی لاریجانی دست خطی از آیت الله خامنه ای واسه ملک عبدالله ریاض برده که دستم به دشداشه ات، به آمریکایی ها بگو بی خیال ما شن.
گیریم این خبر منبعش سوراخ بوده، ولی عباس عبدی می گه سکوت معنادار ایران در قبال گروگانگیری اربیل نشانه عجز حکومتیه که همیشه هارت و پورتش گوش فلکو کر می کرد. محسن سازگارا هم نظره.
بی تعارف، ایران داره سر عراق، آچمز می شه. وزیر دفاع جدید آمریکا صراحتا گفته قشون کشی تازه به خلیج فارس، پاسخ به رفتار منفی ایرانه.
بعضی ها می گن آمریکا فقط می خواد از ایران زهره چشم بگیره، ولی سفر رییس پنتاگون به اروپا نشون می ده آمریکا داره مخ اروپایی ها رو هم می زنه و می گه بابا گور پدر روابط تجاری، خطر اتمی شدن ایران جدیه.
البته اروپا شاید نخواهد هزینه نظامی بده، ولی مسلما این روزها دلخوشی از دولت ایران نداره، مخصوصا این که اشپیگل گزارش داده ایران به آلمان گفته بیا ماهیگیر اسیرتو با آدمکش ما تاخت بزن.
می گن رمز بازاریابی، گفتن یه قصه ساده است که روی زندگی مخاطب تاثیر می ذاره.
الان هم دیک چنی، مدیر سابق هالیبرتون، با لحن بی تکلف و عامه پسندش داره واسه جنگ با ایران بازاریابی می کنه.
“ایران آدمهاشو توی کشورش نگه داره”، “ایران از آب گل آلود ماهی نگیره.”
قصه اش هم واسه مخاطب آمریکایی تکان دهنده و مخوفه: “اگه چند سال جلوتر رو ببینید و حدس بزنید ایران بمب اتمی گیر آورده و روی ذخایر نفت نشسته و قادره به اقتصاد جهان لطمه بزنه و آماده است از شبکه های تروریستی و یا تسلیحات اتمی اش برای تهدید همسایه ها یا بقیه استفاده کنه، می بینید که چشم اندازه وخیمیه.”
ابوی از بچگی توی گوشم می خوند با اگه و کاشکی، نمی تونی شکمتو سیر کنی، ولی انگار باهاش می شه جنگ کرد.
به نظرم این بازاریابی مهلک حداقل تا بهار کش می آد تا هم سایه قطعنامه جنگ افروزتری روی سرمون بیوفته و هم قیمت نفت حسابی بیاد زیر مرز ۵۰ دلار.
البته توی ایران با نزدیک شدن محرم، بچه های بسیجی دارند آماده شهادت می شن.
یه چند وقته با فوتوبلاگ رضا مسعودی آشنا شدم که هر روز یه عکس زیبا از مشاهداتش توی بریتانیا، بخصوص لندنو، منتشر می کنه.
این آقا رضا یه پا آرشیتکته و الان داره اینجا دکترا می گیره. “تحقیقش هم عمدتا درباره تعامل جامعه شهری و فضاهاست.”
به نظرم آقا رضا اونقدر توی عکاسی چیره دست شده که حالا یه نگاه امضاء گونه داره، طوری که بعضی از عکسهاش از ساختمونهای لندن بقدری منحصر به فرده که من هاج و واج می مونم چرا خودم اونجا رو مثل اون ندیدم.
نمونه اش همین عکسه که از کتابخونه دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی (سواز) وابسته به دانشگاه لندن گرفته. حتما یه سری بزنید.
این روزها تعطیلی صفحه محیط زیست روزنامه آینده نو، محفل کم شمار ولی بیدار روزنامه نگارها و بلاگرهای این حوزه رو سوگوار کرده.
این تعطیلی نمونه تازه ایه از نبرد داوود و جالوت مطبوعاتمون که اولی، برخلاف مثل تاریخی، فقط می تونه طعم یه شکست اخلاقی رو به دومی بچشونه و بزرگترین بازنده، حقیقته.
داوود آینده نو، مژگان جمشیدی بوده و جالوت، عبدالرسول وصال. اولی رو از نوشتارش می شناسم، دومی رو از گفتار و کردارش. اولی ثابت قدمه و دومی یکدنده. اولی یکی از جسورترین خبرنگاران ایرانه، دومی یکی از جسورترین مدیران تجاری کشور.
اما حیف که آقای وصال مدیر رسانه ای خوبی نیست.
نمی شه انکار کرد که ایشون واسه یه روزنامه ثبات مالی می آره، بدنبال توسعه است و از ایده های جالب (صفحه مهرگان ایران یا محیط زیست آینده نو) استقبال می کنه، ولی چون مثل خیلی از مدیر مسئولهای دیگه کشور، پله های مطبوعاتو یکی یکی بالا نیومده، ناچاره: یک-به تاجگذار(ها) حال بده، دو-دهن بین باشه، سه-ریسک نکنه.
در نتیجه در وانفسای آلودگی هوا و تخریب طبیعت، یکی از معدود دیده بانهای رسانه ای محیط زیست صداش خفه می شه.
این روزها نبرد مدیران روزنامه و خبرنگارها شده موضوع داغ وبلاگ محمد آقازاده (یکی از قربانیان دیگه آقای وصال). اگه به دنیای رسانه های مکتوب ایران علاقه دارید، حتما یه سری بزنید.
ولی من فکر می کنم مطبوعات ایران چندتا روپرت مرداک می خواد، مردی جسور، خوش فکر و مخاطره جو که از مدیر یه روزنامه کوچیک می شه امپراتور.
بغض آمریکا از ایران کم مونده بترکه، ولی نمی شه به هیچ تحلیلی اعتماد کرد و همین آدمو نگران تر می کنه.
آمریکایی ها می گن فعلا قصد حمله ندارند، ولی خب تجربه جنگ عراق هنوز یادمونه.
یه بلاگر آمریکایی که خودش توی عراق جنگیده، می پرسه انتقال واحد موشکهای پاتریوت به خلیج فارس، بعد از ناو هواپیمابر و زیردریایی ها، برای شکار شورشی هاست یا موشکهای احتمالی ایران؟
یه تحلیلگر دیگه هم عقیده داره ماجرای اربیل نشون داد آقای بوش حاضره مناقشه با ایرانو تشدید کنه.
بعضی ها هم می گن سفر امروز خانم رایس به خاورمیانه واسه مقدمه چینی علیه ایرانه. برادران عرب این روزها نشون دادند بیشتر از هر موقع دیگه ای دوست دارند پروبال ایران چیده بشه.
نمی دونم توی این گیرودار، دفاع تونی بلر از سیاست مداخله نظامی چی می گه؟
می گن انتقام میوه آبداریه که باید بذاری حسابی برسه. حالا برادران آمریکایی انتقام گروگانگیری ۲۸ سال پیش تهرانو توی اربیل گرفتند.
حجره حاجی کنزینگتون این اقدام تحریک آمیز و غیرقانونی رو محکوم می کنه ولی خدا وکیلی، از ماست که بر ماست.
خانم رایس که کلی خط و نشون کشیده. وه چقدر این زن زشته!
| د | س | چ | پ | ج | ش | ی |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « آبان | ||||||
| ۱ | ۲ | ۳ | ||||
| ۴ | ۵ | ۶ | ۷ | ۸ | ۹ | ۱۰ |
| ۱۱ | ۱۲ | ۱۳ | ۱۴ | ۱۵ | ۱۶ | ۱۷ |
| ۱۸ | ۱۹ | ۲۰ | ۲۱ | ۲۲ | ۲۳ | ۲۴ |
| ۲۵ | ۲۶ | ۲۷ | ۲۸ | ۲۹ | ۳۰ | |
Comments(2)
Loading ...