My Babbling Brain

کاندولیزا رایس گفته توافق اتمی با کره شمالی به ایران پیام می ده.

ولی به نظرم نه اون پیامی که آمریکا دنبالشه، چون:

اول، ایران از برنامه اتمی، مثل دشمنی با آمریکا، بیشتر از کره شمالی بهره برداری ایدئولوژیک می کنه، و واسه همین دست کشیدن از اون، آبرو ریزی بزرگتریه.

دوم، ایران نفت و نفوذ داره و با وجود تحریمها و انصرافها، هنوز اندازه کره شمالی منزوی نشده و مردمش از گرسنگی نمی میرن.

سوم، ایران (چهار ماه بعد از آزمایش اتمی کره) درس می گیره که سمبه یاغی هرچی پرزورتر باشه، باج دندون گیرتری می گیره.

پس ایران بوشهر، نطنز و اراک رو بخاطر چند تن برنج و سوخت، پلمپ نمی کنه، بلکه تضمین بقاء می خواد و اگه آمریکا تن بده، مثل این می مونه که شیطان بزرگ روحشو به شیطان کوچیک بفروشه.

می گن لحن جورج بوش نسبت به ایران، مثل لحن محمود احمدی نژاد، نرم شده.

یه زن بیمار انگلیسی می خواد تسلیم مرگ بشه و همین، آتیش بحث قتل از روی ترحم یا کمک به خودکشی رو تیز کرده.

استدلال اصلی مخالفها اینه که خود خدا جوون داده و خودش باید بستونه. ولی سوالم اینه: مگه همیشه چاکر خداهستیم؟ مگه اصلا همه تون به طراحی هوشمند (آفرینش خودمون) اعتقاد دارین؟

من قبول دارم تشخیص پزشکها می تونه غلط باشه، ولی وقتی به یکی می گن چند ماه بیشتر زنده نمی مونی یا طرف چند سال زور زورکی خوابیده، به چه امیدی می تونه زنده بمونه؟

بعدش ما همه حق داریم آبرومند زندگی کنیم و اگه اختیار فرد اهمیت داره، به حکومت چه؟

این بحث با خودکشی یا سقط جنین فرق داره که مثلا پرتغال بگه حله، آمریکا بگه ابدا.

به نظرم بهترین انتخاب اینه که انتخاب رو از بیمار نگیریم.

ادعای آمریکا در مورد دخالت عالیترین سطح رهبری ایران توی قاچاق مهمات به عراق افشاگری کم نظیریه.

فقط اطلاعاتی های کاربلد آمریکا می تونن بعد از سه سال شنود و گروگانگیری و مرگ ۱۷۰ سرباز بفهمند عالیترین سطح رهبری ایران توی عراق چکارها که نمی کنه.

چون ما عوام حالی مون نیست اگه لاریجانی دچار کسالت می شه، بخاطر صلاحدید عالیترین سطح رهبری ایرانه. رفع کسالتش هم.

چون عقل ما قد نمی ده که اگه احمدی نژاد جشن اتمی رو با جشن بهار یکی می کنه و چوپون دروغگو می شه، باز صلاحدید عالیترین سطح رهبری ایرانه.

برادران آمریکایی فقط رفتن یه اسم دهن پرکن گذاشتن روی یه بمب ساده و به خبرنگارها هم گفتن دوربینها خاموش که مثل کالین پاول فریب خورده سکه یه پول نشن.

به قول بچه محله ها: “گیو می اِ بریک!”

مرکز اسناد انقلاب اسلامی یه سری عکس از بهمن ۱۳۵۷ منتشر کرده که بعضی هاشو تاحالا ندیده بودم. گزیده اش اینجاست.

بین اونا این عکس خیلی تکان دهنده بود ولی دیدم یه نمه ساختگی و چیدمانیه.

داستان اینه که جوونی موقع شعارنویسی کشته شده یا داره جون می ده. انگار آخرین دیوارنوشته اش، کلمه خمینی بوده که از آخر حرف ی، یه خط اوریب قرمز رو به پایین سر خورده.

توی دست بی جان شعارنویس، یه قوطی اسپری هست ولی خط اوریب بعیده اثر اسپری ای باشه که صاحبش تیر خورده، چون کلفته و لجوجانه تا بیخ دیوار ادامه داره. انگار رنگ (شاید با قلم مو) چند بار روی خط که بطرز عجیبی صافه، رفته و برگشته.

بعلاوه خط اوریب بعیده رد خون شعارنویس باشه، مگه این که نیروی جاذبه بخاطر شور انقلابی اون روزها، تغییر جهت داده باشه.

معمای دیگه عکس اینه که شعارنویس چطور تونسته تن زخمی شو از زیر خط اوریب (به فرض اصیل بودن) بکشونه و به سه کنج دیوار تکیه بده، بدون این که دیوار خونی بشه؟

خدا وکیلی شیطون گول زدم که مثل کیهان لجن نویسی کنم وگرنه دعا می کنم این عکس، سندی واقعی از ستم ستیزی ما ایرانی ها باشه و این مبارز راه آزادی و استقلال، حالا تو بغل حوریهای بهشت خوابیده باشه.

این طرح گرافیکی، سردر خزانه بین المللی بذره، پناهگاه آخرین امید ما آدمها که قراره هزاران نمونه بذر گندم و برنج و… رو توی دل کوهی نزدیک قطب شمال جا بده، واسه روز مبادا.

روزی که شاید بخاطر برخورد یه شهاب، انفجار اتمی یا زیرآب رفتن زمین، طبیعت ویران شه و نجات یافته ها بتونن تخم یه آینده تازه رو از این ‘کشتی نوح’ بردارند.

ولی وقتی خبرشو خوندم، بجای تحسین این دوراندیشی، ترس برم داشت. طبیعت هیچ وقت انقدر از خودخواهی ما صدمه ندیده و حالا هم باز به بقای خودمون فکر می کنیم.

اگه بدترین سناریو اتفاق بیوفته و بعد این خزانه، ما رو نجات بده، تک و تنها، بدون آواز بلبل و زوزه گرگ، زندگی چه حالی داره؟

نوح هم تنها سوار کشتی نشد.

یه خاخام، اولین یهودی کله گنده شده که ادعا می کنه حملات یازده سپتامبر شاید صحنه سازی بوده.

مایکل لرنر، سردبیر مجله تیکون، توی مقاله ای در کتاب “یازدهم سپتامبر و امپراتوری آمریکا” نوشته اگه یه روز گندش دربیاد که سیا، اف بی آی یا تشکیلات دیگه ای این علم شنگه رو به پا کرد تا جنگ کبریت بخوره، اون روز من شاخ درنمی آرم.

ولی برخلاف خیلی از اسلامگراها که می گن یازده سپتامبر کار موساد و لابی اسراییلی ها بوده، خاخام لرنر عقیده داره: “اسراییل هیچ نفعی از بروز این حملات نمی برده.”

انصافا اسکادهای صدام واسه اسراییلی ها یه جور اسباب بازی هالووین بود. با حذف اون، دشمن واقعی اسراییل قدرت گرفت. فقط یازده سپتامبر کمک کرد اسراییل انتفاضه دوم رو با آبروریزی کمتری خفه کنه.

من هم سخت باورم می شه یه مشت آدم با تیغ موکت بری چهارتا طیاره رو تقریبا همزمان بدزدن، ولی یقیین دارم بوش و چنی تونستند یه بحران کمرشکن رو با شارلاتان بازی به یه فرصت طلایی کشورگشایی تبدیل کنن.

وزیر خارجه سعودی با اشپیگل مصاحبه کرده و راست یا دروغ گفته ایران قول داده دست و پاشو جمع کنه.

“اونا منزوی شدند و حس می کنن نمی تونن نقشی رو که حقشونه، ایفا کنن. ما به اونا می گیم: اگه می خواین قدرت بزرگی باشین، نباید به منافع دیگران بی احترامی کنین و فقط دنبال استراتژی خودتون باشین. حالا اونا سراغ ما اومدن و برای پرهیز از تشدید تنش ابراز تمایل کردن.”

اگه چشمتون انقدر ترسیده که دست به دامن عربها می شین، لااقل بگین چفت دهن شونو بزنن تا حرفهای محرمانه، محرمانه بمونه.