My Babbling Brain

اگه واقعا نطق خانوم ننسی پلوسی، رییس دموکرات مجلس نمایندگان آمریکا، باعث شده باشه که طرح نجات اقتصادی رای نیاره و در نتیجه یه تریلیون دلار از کون بورس آمریکا بیوفته، این رسما زیانبارترین سخنرانی یه زن در تاریخ می شه. خانومها، اول مزمزه کنید!

عجیبها! محمود احمدی نژاد فروپاشی امپراتوری آمریکا رو پیشگویی می کنه و می خواد دنیا رو هم استاد کنه، ولی مخالفهاشو فقط دو درصد می دونه و می گه مملکت نه مشکل اقتصادی داره نه کمبود آزادی.

ایستگاه متروی محله ما صب تا شب موسیقی کلاسیک می ذاره و من پیش خودم می گفتم به به عجب محله با کمالاتی داریم! تا این که توی روزنامه خوندم که موسیقی کلاسیک مانع از تجمع لات و لوتها می شه.

این دو تا گردهمایی دموکراتها و جمهوریخواه ها از این جهت برام جالب بود که با همسر اوباما و مک کین بیشتر آشنا شدم، مخصوصا دومی که نمی دونستم نیکوکاره و یه دختر لب شکری جهان سومی رو به فرزندخوندگی قبول کرده.

بچه هاشون هم بودند. نازترین صحنه موقعی بود که دختر خردسال سارا پیلین، معاون مک کین، برادر چهار ماهه شو بغل کرده بود و انگشتهای خودشو با آب دهن خیس می کرد تا موهای برادرشو حالت بده.

دخترک توی اون گیر و دار غریزه خواهرانه اش برای برادری گل کرده بود که سندروم داون داره. انگار نه انگار که مادرش داشت تر می زد به هیکل رقیب تاریخ سازش.

در کل این مزیت دموکراسیه که رای دهنده با همه اعضای خانواده نامزدها آشنا می شه تا بهتر انتخاب کنه. حتی دختری که قبل از ازدواج، شکمش بالا اومده، باید معرفی بشه. همراه با تقه زن.

انتخاب با نامزده: کافیه یه راز خانوادگی رو از مردم پنهون کنه تا از ستون روزنامه ها حلق آویز بشه. و این تفاوت دموکراسی با دیکتاتوریه.

انتخابات امسال آمریکا واقعا تاریخیه، بخصوص بخاطر نقش اینترنت.

در کنار کارهای جدی جمع آوری پول و تبلیغات، اینترنت نمک ماجرا رو هم بیشتر کرده. مثل این سایت که می تونی اسمتو بدی تا برات تیز تبلیغاتی پخش کنه. تیزر حاجی کنزینگتون رو ببینید.

مثل تیوبی که می اندازی توی تشت آب تا هوا از سولاخ پنچری اش پت پت بکنه، مرورگر کروم گوگل رو تست کردم و دیدم تهش اساسی باد می ده.

من نه برنامه نویسم که شیفته اوپن سورس بودنش شده باشم و نه گنگ وب ۲دیده، ولی از روی کنجکاوی داون لودش کردم و یه سر به سایتهای خبری دم دستی زدم. چندتا ایراد اساسی دیدم:

یک-در سایت سی ان ان، ویدئوها اولا که پخش نمی شد. بایستی اول نرم افزار اضافی داون لود می کردم. بعد از داون لود هم ویدئو پخش می شد ولی صدا خش خش داشت. هم اکسپلورر و هم فایرفاکس نه نرم افزار جانبی می خواست و نه صداشون ایرادی داشت.

دو-در سایت بی بی سی، برای پخش صدا می گفت باید ویندوز مدیا پلیر نصب کنی. در حالی که لپ تاپم داشتش و همون صفحه با مرورگرهای دیگه راحت صدا رو پخش می کرد. مگه مخم تاب داره نرم افزاری رو که دارم از نو نصب کنم؟

سه-هر موقع می خواستم برم صفحه اول یاهو یا یاهو نیوز، به عادت گوگل، زرتی می رفت نسخه بریتانیایی اش که ازش بیزارم. به تو چه که برای من تعیین تکلیف می کنی!؟

چهار-هر چی کلیک سمت راست زدم یا بالا و پایین صفحه رو گشتم راهی برای بوک مارک کردن صفحه گیر نیاوردم. احتمالا ایراد از من بوده وگرنه ضعف بزرگیه.

پنج-هر وقت می خواستم فونت متن رو زوم کنم، متن به طول بزرگ می شد نه به عرض و در نتیجه با یه صفحه بدقواره مواجه می شدم.فایرفاکس نوشته ها رو عرضی برجسته می کنه.

شش-مهمتر از همه، این فایرفاکس منو اسیر افزونه هاش کرده. پس مرورگری که می خواد بیاد رقیبش بشه باید فول سیستم بیاد جلو.

هفت…

آقا کندمش انداختم دور. حوصله داریها!

انگار اسم آخوندها بد در رفته که هر حرفی رو به صحرای کربلا می کشونن، ولی الان دیدم یه ستون نویس روزنامه هاآرتص اسراییل، تندباد گوستاو رو خیلی سوزناک به ریش محمود احمدی نژاد بسته.

بردلی برستون، یه نمه شاعرانه، نوشته از دیدن صحنه تخلیه خونه ها توسط ساکنان نیو اورلئان، یاد وحشت دایمی مردم اسراییل از تهدیدات محمود احمدی نژاد افتاده، مردمی که چمدون آلبوم عکسهای خانوادگی شون رو بستند و منتظر آژیر حمله ایران هستند.

این روزنامه نگار نتیجه گرفته که تندباد محمود از “آبهای گرم اسلام رادیکال و بی تفاوتی غرب” قوت می گیره، اون هم اونقدر  سهمگین که شدت این توفان رو نویسنده پنج پیش بینی کرده. (گوستاو چهار بود، ولی چون تهش سوراخ بود، شد دو).

گیریم که مردم اسراییل با داشتن دویست کلاهک اتمی از ترس حکومت ایران خواب و خوراک ندارند، ولی آقای گودرزی چه ربطی به خانم شقایقی داره!؟

در حالی که مدیرهای ورزش ایران از عملکردشون در پکن چهچه می زنند، مدیر دومیدانی انگلیس تنها بخاطر این که یه مدال کمتر از برنامه گرفته، اخراج شد.

انگلیس با کسب بهترین نتایج طی یکصد سال اخیر، در پکن چهارم شد، چیزی که هیچ کسی به خواب هم نمی دید، ولی حالا دیو کالینز تاوان کم مدال گرفتن دونده ها رو داده.