My Babbling Brain

با وجود تضادهای تابلو بین حکومت و جامعه ایران و آمریکا، از مبارزه انتخاباتی اوباما می شه درسهایی برای انتخابات سال آینده ایران گرفت.

این پیشنهادها برای رقیب احتمالی احمدی نژاد به ذهنم می رسه و شما هم می تونین بهش اضافه کنید:

یک-پای درددل مردم بشین

اوباما می گه وقتی می خواست وارد سنای ایالتی بشه، به دور افتاده ترین مناطق ایلینویز می رفت تا از نزدیک با مردم حرف بزنه و یادداشت برداره. اما یادت باشه که برخلاف جمله معروف ستاد بیل کلینتون، مشکل ایران فقط اقتصاد نیست، احمق! برای بعضی ها مثلا یادگرفتن زبون مادری در مدارس اندازه نون شب مهمه. اگه می خوای هر روز صدای جدا شدن یه تیکه از خاک مملکتو نشنویی، پاشو برو ببین چی می گن.

دو-پیام انتخاباتی ات باید قوی باشه و برنامه ات روشن و مفصل

رمز موفقیت اوباما رای دادن جوونا و اقلیتهای سیاست زده ای بود که از  بی حاصل بودن رای شون خسته شده بودند. اما شعار “بله ما می توانیم” بدرد ایران امروز نمی خوره. تاریخ مصرف شعارهای انتزاعی-روشنفکری هشت سال پیش گذشته. یا این که صرفا بگی احمدی نژاد اخه، کسی ضرورتا بهت رای نمی ده. باید بگی علاجت برای بیکاری یا جلب سرمایه خارجی چیه و به مردم چند سانتی متر آزادی می دی. اصلا خط قرمزتو کی برات می کشه؟

سه-ستادهای مردمی دایر کن

به احتمال زیاد برای تبلیغات نه پول داری نه روزنامه پرتیراژ (یا حداقل حریف صاحب خزانه و رسانه نمی شی)، پس کاری کن تا مردم تبلیغاتچی ات بشن و موج راه بندازند.

با همه اینها، شانست بیست به هشتاده. به خدا هم توکل کن!

اصولا دلخوشی از سیاهپوستها ندارم، چون با وجود اعتقاد به همه حرفهای مربوط به تبعیض و بالا بودن بیکاری بین اونا در کشورهای غربی، معتقدم خودشون خیلی لش بازی درمی آرند.

حتی وقتی باراک اوباما هم  گفت باباهای سیاهپوست باید واسه مراقبت از بچه هاشون بیشتر وقت بذارند، همرنگهاش الم شنگه ای راه انداختند و جسی جکسون (به خیال بسته بودن میکروفون) گفت “تخمهاشو می برم.”

اما امروز خیلی خوشحالم یه سیاهپوست بالاخره رییس جمهور آمریکاشد. شاید رییس جمهور خوبی از کار درنیاد، ولی هم مایه دلگرمی اقلیت برابری طلبه مقابل اکثریت و هم امیدی برای همه سیاها که اگه همت کنن، می تونن به هر رویایی برسند.

در نهایت هم کمک می کنه آدمهایی مثل من تدریجا “کوررنگ” بشن. برای همین، من امروز سیاهپوستم.

بزرگترین توقعم از اوباما در مقام رییس جمهور آمریکا اینه که از شمار فقرای دنیا کم کنه.

بحران اقتصادی خیلی ها رو نه فقط در آمریکا بلکه حتی در ایران خودمون به زیر خط فقر هل می ده. اگه همت کنه توی چهار سال اول، راحت این افتضاح رو ردیف می کنه و توی چهار سال دوم، باز رشد اقتصادی دنیا جهنده می شه.

توقع بعدیم اینه که حتما به وعده اش برای سرمایه گذاری روی انرژیهای سبز عمل کنه. اونوقت می شه به نجات زمین امیدوار شد.

بعدش انتظار دارم شجاعت داشته باشه و حداقل کمتر قربون صدقه اسراییل بره. داشتن کشور مستقل حق فلسطینی هاست، حتی اگه اندازه یه کف دستی باشه که از وسط دوتا شده.

دیگه بسه، چون تا همین جاش هم چشمم آب نمی خوره. یه اقتصاددان می گفت این همه پول کلان که به اوباما داده می شه، یه نوع سرمایه گذاریه. سرمایه گذارها (که می تونیم ماهیتشونو حدس بزنیم) از اوباما توقعات زیادی دارند.

هنوز یادمونه که به واهی ترین بهانه ها و به نامنصفانه ترین شکل، وزرای خاتمی رو استیضاح می کردند، ولی اصلا به مجلس محافظه کارها دهن کجی نکرد چون بهرحال خونه ملت می دونستش.

حالا رفقای محمود احمدی نژاد دارند یه وزیر رو بخاطر دروغگویی (در بدترین حالت) و بلاهت (در بهترین حالت) استیضاح می کنند، ولی رییس جمهور می گه به جلسه استیضاح نمی ره اما بهر تصمیم مجلس احترام می ذاره.

مفهوم احترام در قاموسش چیه؟ یعنی تصمیم نماینده هایی که عمدتا با رای، نه منتقدها و مخالفهاش، بلکه همون هوادارهای خودش انتخاب شدند، براش کشکه.

آقای احمدی نژاد داره در مسیر خطرناکی قدم برمی داره، همون مسیری که مقصدش رو رییس دانشگاه کلمبیا پارسال توصیف کرد.

امروز از اون روزهایی بود که بخوبی نشون داد ما مسلمونا دوروترین آدمهای روی زمین هستیم.

از یه طرف، طالبان یه امدادگر زن خارجی رو کشته و از طرف دیگه، شرکت سونی از ترس خراش برداشتن احساسات نازک ما مسلمونا، توزیع یه بازی ویدئویی رو به تعویق انداخت.

دورویی مون در اینه که با شنیدن خبر قتل این زن یا هر خارجی غیرنظامی بی گناه، بی خیالی طی می کنیم یا بهانه می تراشیم که یارو جاسوس بوده یا مبلغ مسیحیت، ولی انتظار داریم زمین و زمان به همه باورهامون احترام بذارند و ما رو صلح طلب بدونند.

با این وجدان جمعی حق به جانب حالا حالاها با دنیا مشکل خواهیم داشت.

این روزها روزهای سیاهیه برای سرمایه داری و بازار آزاد. از یه طرف سقوط سهام و از طرف دیگه مداخله دولتها و رشد خزنده سوسیالیسم.

ولی نباید فراموش کرد که: اول، این بحران محصول حرصه و ربطی به ذات سرمایه داری نداره. اگه شما فقط می تونی توی استخری به عمق یه متر شنا کنی، یهو شیرجه بزنی توی استخر هشت متری و خفه بشی، آیا آب مقصره و بد؟

دوم، مقررات و نظارت لازمه ولی فقط تا حدی. متصدی استخر باید مطمئن بشه شما شنا بلدی تا وقتی شیرجه می زنی تو آب، احتمال بالا اومدنت زیاده. ولی نباید بخواد که مدال المپیک داشته باشی یا شیش تا شناگر تضمین بدند شنا بلدی.

بدترین حالت برای نوآوری و کارآفرینی اینه که ترس زیاد به مقررات خفه کننده بازار منجر بشه. اون وقت دیگه کسی به دانشجوهای گمنامی مثل بیل گیتس و سرگئی براین وام نمی ده و ما مایکروسافت و گوگل و غیره نخواهیم داشت. مطمئن باشید اگه جاذبه و امکانات سرمایه داری نبود، یه دختر مهاجری مثل انوشه انصاری نمی تونست به فضا بره.

شاید بگین فقط یه مشت آدم از سرمایه داری بهره می برند و میلیاردها نفر در فقرند. اون هم باز بخاطر حرص شرکتها و کشورهای خاصه. باید سرمایه داری مسئولانه و اخلاقی رو تقویت کرد تا جمعیت بیشتری از فقر نجات پیدا کنند. (مثل بانک گرامین در بنگلادش که به فقرا وام بی ضامن می ده).

سرمایه داری، مثل دموکراسی، بی عیب نیست ولی تا پیدا کردن الگوی جایگزین، بهترین چیزیه که داریم و باید ازش دفاع کنیم.

مناظره دوم مک کین و اوباما پر بود از حرفهای کهنه و دیگه بعیده مک کین به گرد اوباما برسه.

اما در مورد ایران، یکی از حضار سوال تازه ای پرسید که جوابش نشون داد رویکرد اوباما و مک کین سر ایران چندان فرقی نداره. سوال این بود: اگه ایران به اسراییل حمله کنه، آیا برای دفاع از اسراییل، اول می رید از سازمان ملل مجوز می گیرید؟

مک کین صریح گفت نه، چون روسیه و چین گربه می رقصونن و وتو می کنن. اما اوباما یه کم پیچوند. اول گفت اصلا نباید گذاشت ایران به بمب برسه (یعنی همون دکترین پیشدستی بوش و چنی؟). بعد گفت مهمه که نذاریم سازمان ملل بر سر منافع آمریکا از وتو استفاده کنه.

البته اوباما گفت باید همه راههای دیپلماسی رو برای جلوگیری از اتمی شدن ایران طی کرد، ولی نباید گزینه نظامی رو کنار گذاشت. برای همین به نظر می آد فرق زیادی بین سیاست مک کین و اوباما سر ایران نیست، چون مک کین هم در ظاهر می گه اول باید از دیپلماسی مایه گذاشت.

اوباما یه جای دیگه هم لو داد سیاست خارجی اش در عمل فرقی با بوش و مک کین نداره. همون موقع که گفت دکترینش برای توسل به زور، ملاحظات اخلاقی (بخونید احساس) رو مدنظر می ده “مثلا نباید گذاشت هولوکاست تکرار بشه، فقط باید بر اساس محدودیتها اولویت بندی کرد.”

این حرف از یه نومحافظه کار عجیب نیست، از اوباما چرا. یه نومحافظه کار می تونه استدلال کنه جنگ عراق، صرف نظر از ارتباط یا عدم ارتباطش با القاعده، لازم بود تا عراقی ها از دیکتاتوری صدام نجات پیدا کنند، حتی بدون مجوز سازمان ملل.

این که اوباما چه جوری می خواد تشخیص بده مداخله در کدوم بحران بین المللی اخلاقی تره و اصلا اخلاقی برای آمریکایی ها یا دارفوریها مثلا، ما رو می ذاره در همون ترازوی عدالتخواهی آقام جورج بوش.

سارا پیلین در مناظره با جو بادین خیلی بهتر از اونی بود که رسانه ها پیش بینی می کردند. انقدر بد می گفتند که خیال می کردم یه ارزن هم سواد نداره.

اما هم از اربابش دفاع کرد و هم کارنامه لاغر خودش در کاهش مالیات مردم و افزایش مالیات شرکتهای نفتی رو به رخ کشوند. در کل، شاداب بود و مسلط. حداقل چشمکهای شیطنت آمیزش اینجوری نشون می داد.

تازه برای احمدی نژاد هم خط و نشون کشید. اگه قراره آدم دشمن داشته باشه، مدل سارا پیلین قابل تحمل تره.

ولی بهرحال رقیبش بایدن کوه تجربه بود. شناسنامه جان مک کین زیر بغلش بود و مرتب می کوبیدش. (بماند که یه بار اسم اربابش رو با مک کین اشتباه گرفت و سه بار برای تلفظ فعل “کرکترایز” تپق زد. تتمه لکنت زبون بچگیشه.)

فکر می کنم اگه در این یه ماه اتفاق خاصی نیوفته، اوباما و بادین برنده می شن. اما سارا پیلین حالا حالاها در سیاست می مونه.