My Babbling Brain

خیلی از ماها محمد مصطفایی رو به عنوان وکیل مدافع پیشگام مخالفت با اعدام نوجوانها می شناسیم، ولی آقای مصطفایی در مطلب تازه وبلاگش (احتمالا با توجه به حکم قصاص خواستگار اسیدپاش) قوانین کنونی ضد اسیدپاشی رو بررسی کرده.

جهت اطلاع، آقای مصطفایی خودش قبلا وکیل مدافع زنی بوده که در سال هشتاد و شیش، شوهرش جلوی چشم دوتا بچه شون به سر و صورتش یه گالن اسید ریخته و نصفه شب توی خیابون رهاش کرده.

من دارم روی تاریخچه اسیدپاشی در ایران کار می کنم و می بینم در مواردی قاضی خیلی ساده از کنار اسیدپاشی رد شده. مثلا در سال هشتاد و پنج یه بابایی یه معتادی رو اجیر می کنه که در ازای چهار صد هزار تومن روی صورت پسر دایی اش اسید بریزه. طرف هم از هر دو چشم کور می شه.

فرد اسیدپاش به پرداخت دیه و پنج سال زندان محکوم می شه ولی آمر جنایت فقط به دو سال زندان. آخه این عادلانه است که طراح یه همچین ایده شومی فقط دو سال بیوفته هلفدونی؟

پ ن: این هم یه مطلب آرشیوی درباره قوانین اسیدپاشی

حاجی واشنگتن پرسیده سر  قضیه اسیدپاشی نظر خودم چیه، خب من با قصاص موافقم، ولی هدفم این نبود که موافقها و مخالفهای قصاص برای هم کرکری بخونند، بلکه می خواستم این سکوت کرکننده بشکنه.

حتی اگه مخالف این حکم باشیم، چون نمی تونیم بدون محکوم کردن از کنار این جنایت رد بشیم،  دستکم فک و فامیلهای آمنه وقتی نوشته هامونو بخونند، بهش می گن بعضی ها تا حدی دارند شکنجه روزمره تو رو حس می کنند.

بعد دوست داشتم یکی دو نفر که روانکاوی خوندند، از ذهن پلید این جور آدمها برامون بگن، آدمهایی که بجای کشتن یکباره قربانی، کاری می کنند که هر روز آرزوی مرگ بکنه چون قربانی قیافه خودشو از اونی که هست هولناک تر تصور می کنه و هر جمله اطرافیانوشو آمیخته با ترحم چندش آمیز می شنوه. شاید اینجوری بشه راه حلی پیدا کرد.

این جور بحثها ممکنه یکی رو تشویق کنه تاریخچه حملات اسیدپاشی در ایران رو دربیاره. مدخل فارسی ویکیپدیا برای اسیدپاشی به پنج خط نمی رسه، ولی هر سال روزنامه ها چندین مورد رو گزارش می کنند. اصلا چرا نمی دونیم اولین قربانی ثبت شده اسیدپاشی ایران کیه؟ این قربانی ها انجمن حمایتی مخصوص دارند؟ اگه ندارند، می تونیم براشون انجمن بزنیم؟

یا یکی شاید هوس کنه بجای موضوعات نخ نما، برای تز دانشگاهش تحقیق کنه چرا خیلی از حملات اسیدپاشی دنیا در ایران، افغانستان و پاکستان اتفاق می افته؟ آیا غیر از نابرابر بودن و بی پناه بودن زن در این سه کشور همسایه، دلیل مشترک دیگه ای هم هست؟ چه جوری می شه احتمال حمله رو کم کرد؟

دو روز از انتشار خبر قصاص یه خواستگار اسیدپاش به کوری هر دو چشم می گذره، ولی وبلاگستان بطرز مرموزی ساکته.

با وجود این که حکم چندان تاریخی نیست، ولی چون داستان کور شدن هر دو چشم یه دختر جوون و محکوم شدن خواستگارش به کوری از راه ریختن اسید اونقدر دراماتیکه که حتی بی بی سی و رادیو فردا سنت شکنی کرده و یه خبر “صفحه حوادثی” رو پوشش دادند، با این همه وبلاگهای انگشت شماری واکنش نشون دادند.

اونهایی هم که چیزی نوشتند، به “کنشگری” در زمینه حقوق بشر یا مشخصا حقوق زنان مشهور نیستند. (اینجا و اینجا) این سکوت (شاید تعمدی) وبلاگستان منو کنجکاو کرده که چرا؟

یعنی بعضی ها آچمز شدند؟ اگه حکمو تایید کنند، به تایید قصاص متهم می شن و اگه نکنند، به لیبرالیسم افراطی؟

لطفا درباره اش بنویسید. موضوع مهمتر از اونیه که در تاریخ وبلاگستان ثبت نشه.

وقتی خبر حملات بمبئی رو از بی بی سی و سی ان ان و … دنبال می کنی، خیلی زود متوجه می شی قربانی های آمریکایی و بریتانیایی پوشش خبری بیشتری می گیرند.

مثلا سی ان ان یه مطلب زده توی سایتش با این تیتر: “غربی های وحشتزده از بلوای بمبئی می گویند.” اما وقتی خبر رو می خونی می بینی از بین صد و بیست و پنج کشته فقط شیش نفر خارجی بودند.

البته توجیه حرفه ایش اینه که می خوان خبر برای مخاطب غربی جذاب بشه ولی داستانی که پلاتش از تخیل جمعی هالیوود و بالیوود بزرگتره، نیاز به جذابیت تصنعی داره؟

یه تحقیق درست و حسابی می خوندم که در رسانه، جون یه آمریکایی برابر با ده غیر آمریکاییه. شاید همین تفاوتها و تبعیضهاست که به این تروریستهای اسلامگرا بهانه کافی می ده جنایتشونو توجیه کنند.

وقتی می گن زنها با حرکات موزون و دف زنان قرآن حمل می کردند، ذهن آدم هزارتا تصویر خیالی مونتاژ می کنه، ولی وقتی فیلم ماجرا رو می بینی، آسون تر می تونی قضاوت کنی.

من مثل علمای قم اجتهاد ندارم، ولی براساس اون چیزهایی که از دین می دونم، فکر می کنم توهینی صورت نگرفته. مگه باید قرآن رو فقط با مارش عزا و روضه جابجا کرد؟ مگه خیلی ها سر سفره عقد قرآن نمی ذارن و دورش نمی رقصند؟

البته همه می دونیم اگه این ماجرا در دولت یه بابای دیگه اتفاق افتاده بود، کفن پوشها قطار می شدند، ولی گیر دادن به احمدی نژاد و رحیم مشایی سر این قضیه مضحک دور از انصافه.

این نقاشی دیواری (توی یکی از فرعی های خیابون آکسفورد لندن) اعتراض بنکسی، سرشناس ترین هنرمند ناشناس دنیا، به دوربینهای مداربسته یا سی سی تی ویه.

لابد می دونین لندن پایتخت سی سی تی وی دنیاست و هر وقت می خوان این دوربینها رو زیاد کنند، اعتراض خیلی ها از ترس پلیسی تر شدن شهر، مثل رمان ۱۹۸۴ جورج اورل، بالا می ره.

اما من هیچ وقت از این که “بیگ برادر” داره توی خیابون ما رو می پاد، باکی نداشتم، چون می دونم فقط دنبال خلافهاست. ولی واقعا حق می دم  به خیلی ها در ایران که از اومدن سی سی تی وی نگران به خطر افتادن حریم خصوصی شدند، چون اونجا اصالتا مجرمی، مگه خلافش ثابت بشه.

الان نمی خوام حدس بزنم اینا با چه انگیزه ای به فکر نصب این دوربینهای غیر ترافیکی در ایران افتاده اند، ولی می خوام به عنوان یکی از بچه های ته بازار، احسنت بگم به اون آقازاده تیز و بزی که رفته امتیاز واردات اینها رو  گرفته. ایول!

جمعه صبح یکی از رفقا ایمیلی فرستاده بود با این عنوان “قدم نورسیده مبارک” که لینکی بود به مطلب روزنامه جورازلم پست درباره انتصاب یه یهودی اسراییلی تبار به ریاست دفتر اوباما.

می دونستم رام امانوئل یهودیه ولی نمی دونستم باباش “چریک مقاومت اسراییل” بوده و عقیده داره پسرش می تونه اوباما رو به اتخاذ سیاستهای مطلوب برای اسراییل متقاعد کنه. “قرار نیست که (پسرم) کف کاخ سفید رو تمییز کنه!”

غروب جمعه هم در مجله فوروارد خوندم که غیر از امانوئل قراره چند یهودی دیگه به دولت رییس جمهور چهل و چهارم راه پیدا کنند. به نوشته این مجله، از الان گروه های یهودی آمریکا خوش بین اند که می تونن برای اجرای برنامه های اجتماعی مورد نظرشون با دولت اوباما لابی کنند. برنامه های سیاسی چطور؟

البته من از اول قصد داشتم خیلی به این موضوع حساس نشم و بگم خب امانوئل قدرت چونه زنی با کنگره رو داره و برای اوباما مفیده. حالا مهم نیست از اسراییل حمایت می کنه. اما انگار خودشون خیلی روی این موضوع دارند حساب باز می کنند.

از همه اینا بگذریم، انتصاب امانوئل و رفقا یقینا روی سیاست اوباما در قبال ایران تاثیر می ذاره. البته بخاطر بحران اقتصادی، جنگ ولو محدود بعیده، ولی حتما امانوئلها از اوباما می خواند که ایران رو مجاب کنه با اسراییل کنار بیاد وگرنه از آشتی خبری نیست.

پیام احمدی نژاد به اوباما مثبت و آشتی جویانه بود. می تونست نیشدار و موعظه گرانه باشه، مثل نامه چند صفحه ای که به بوش نوشت و یه خط از حرفهاشو نفهمیدیم.

اوباما رو به انتخاب بعضی سیاستهای متفاوت از بوش دعوت کرده، ولی نوشته “توقع عمومی اینه”. واقعا هم اینطوره.

حالا که احمدی نژاد با این زرنگی توپ رو انداخته زمین حریف، بیاین فرض کنیم ایران و آمریکا آماده شدند روابط کامل دیپلماتیک برقرار کنند. آیا می دونیم این رابطه از چه جنسی باید باشه؟

اگه آمریکا از ایران بخواد در عراق و افغانستان بامبول بازی درنیاره و عوضش کاری هم به نوع حکومت ایران و پرونده حقوق بشرش نداشته باشه، مثل مصر و عربستان و …، آیا اون رابطه برای ما قابل قبوله؟