My Babbling Brain

انگار وجه مشترک حاکمان عوام فریب اینه که به بهانه ساختن آینده ای بهتر، گذشته ملت رو زیرآب می کنند تا یادشون بره کی بودند و کجا باید باشند.

پرویز مشرف، نوکر همزمان اسلام آمریکایی و اسلام طالبانی، دستور ساخت سد عظیم “باشا دیامر” روی رود “ایندوس” رو داده که حداقل سی و پنج هزار سنگ نوشته، بعضی متعلق به آخر عصر یخبندان و بعضی از زمان بودا، رو به زیر آب می بره.

استدلالش اینه که کشور صد و شصت میلیونی اش باید مدرن بشه و واسه کشاورزی به آب نیاز داره، ولی یه باستان شناس آلمانی می گه هر سال دو تا سه هزار سنگ نوشته تازه توی اون منطقه کشف می شه، پس این همه عجله واسه چیه؟

البته وقتی طالبان بودای بامیان رو به توپ می بنده، از مشرف کودتاچی نباید زیاد انتظار داشت.

Secrecy flows through you,
a different kind of blood.

You can think of nothing else.
Once you have it, you want more.
What power it gives you!
Power of knowing without being known,
power of the stone door,
power of the iron veil,
power of the crushed fingers,
power of the drowned bones,
crying out from the bottom of the well.

Margaret Atwood

توقیف گذرنامه نازی عظیما، خبرنگار رادیو فردا، تازه ترین نمونه از شیوه نو حکومت ایران برای سرکوبه.

مهم نیست که هیچ جرمی مرتکب نشدی و برخلاف ملوانهای انگلیسی، با گذرنامه اومدی مرز پرگهر تا از یه فامیل بیمار عیادت کنی.

بجای یه سلول چند متری، از وطنت یه زندان می سازن به مساحت یک میلیون و ششصد و پنجاه هزار کیلومتر مربع. آزادی بهر نقطه اش بری، ولی اگه می خوای از این “وطن زندان” رها بشی، بایستی آدم فروشی کنی.

به نظر خودشون، این روش ارعاب، “انسانی تر” از افتادن به زندان اوینه. جنجال جهانی اش هم کمتره.

افسوس که تخیل زندانبان برای تحریف آزادی از رویای آزادیخواهان قوی تره.

چند وقته جسته و گریخته می خونم که گری کاسپارف، قهرمان سابق شطرنج دنیا، به ولادیمیر پوتین، رییس جمهور کشورش روسیه، کیش داده.

راستی آدم چطور می شه مبارز، شورنده، جان بر کف؟

آره، یه جو وجدانو بذار لای آسیای بی عدالتی و تبعیض، یه رگ ورقلمبیده غیرت تحویل بگیر. با یه جفت چشم خون گرفته.

ولی این فرمول واسه آدمی از قماش کاسپارف که بر تک تک سلولهاش منطق حاکمه، جواب نمی ده. اینجور آدمها خیلی سنجیده و شکیبا حرکت می کنند. آدرنالین، ذلیل شونه.

پس اینا تحت کدوم شرایط روانی و فیزیولوژی علیه وضعیت سیاسی و اجتماعی طغیان می کنند؟ نه گذرا، دمادم.

و اگه بتونیم بفهمیم وجدان چطور بیدار می شه و کدوم قسمت مغز فرمان می ده که حاجی، سکوت، بی سکوت، آیا می شه با فرو کردن دو تا الکترود توی کله یه آدم بی رگ، تبدیلش کرد به نسخه تازه آلکساندر سولژنیتسین یا مارتین لوتر کینگ؟

دادگاه بین المللی لاهه، کشتار مسلمونای صربرنیتسا رو نسل کشی دونسته ولی گفته بلگراد مستقیما مسئول نبوده.

این خبر، منو یاد روز واقعه انداخت. دوازده سال پیش، تازه توی روزنامه ابرار، پادوی “روزی” شده بودم.

از قبل می دونستیم صربها واسه صربرنیتسا دندون تیز کردن، ولی صلحبانهای هلندی گفته بودن خاطرتون تخت باشه.

یه دستگاه غژغژی تلکس داشتیم که هر وقت خبر “فوری” می رسید، یه جیغ نتراشیده می کشید و یکی از ما می دویدیم طرف اتاق تلکس.

واسه صربرنیتسا، اول (به زبون خودمون) “ارجنت” درگیری صربها با هلندیها اومد. بعد ارجنت گذشتن صربها از سد هلندیها، بعد ارجنت ورود صربها به شهر. انقدر تخیلمون کار می کرد که واسه شروع کشتار مردها و پسربچه ها نیازی به ارجنت نداشته باشیم. همینطور تجاوز به زنها.

کل ماجرا کمتر از یه ساعت اتفاق افتاد.

و اما تبرئه بلگراد، یکی دو تا سوال پیش روی قضات لاهه می ذاره. شما گفتین بلگراد فقط بخاطر این که جلوی این کشتار رو نگرفته، مقصره.

ولی حتما یادتونه که اسلوبودان میلوسویچ رو بخاطر “نسل کشی و معاونت در نسل کشی” انداختین هلفدونی و انقدر دادگاهشو کش دادین که کنج سلول مرد.

پس تکلیف این اتهام دادستان چی می شه؟ “قصاب بالکان” فقط جرمش این بود که جلوی ارتش رو نگرفت؟ پس چرا مقصر اصلی، راتکو ملادیچ هنوز توی صربستان ول می گرده؟

خیلی از صربها می گن این حکم کمک می کنه گذشته شونو فراموش کنن و زندگی تازه ای با مسلمونا و کرواتها داشته باشن.

چه چیزی بهتر از همزیستی مسالمت آمیز، ولی بیوه ها و یتیمهایی که نمی تونن کشتار اون بعد از ظهر تابستونو فراموش کنن، تا قبل از مرگ، با کابوسهاشون چکار کنن؟

مصر هم صاحب وبلاگ نویس زندانی شد.

دادگاه عبدالکریم سلیمان رو متهم کرده به اسلام و حسنی مبارک توهین کرده، هرچند می گن اون گفته بوده دانشگاه الازهر، تروریست پرورش می ده.

صرفنظر از اتهامش، این محکومیت نشون می ده وبلاگ نویسی داره توی جهان عرب یه قدرت جدی می شه.

البته نه قدرتی توانا علیه حکومت مبارک و نامبارک، بلکه قدرتی واسه بیداری ملت. مصر حدود شیش هزار بلاگر داره که فقط بعضی هاشون در مورد سیاست و اجتماع می نویسن.

اخیرا همین ها یه ویدئو کلیپ پخش کردن که نشون می داد مامورهای پلیس دارن به مفهوم واقعی کلمه، چوب می کنن اونجای یه بازداشتی. همین یه جنجال شد و دو مامور اخراج شدن.

البته شاید بگین ما خیلی زودتر صاحب بلاگر زندانی شدیم، ولی کو فایده اش؟

فایده اش اینه که اولا اگه کسی زندان نمی افتاد وبلاگ نویسی انقدر برامون حساس نمی شد و در ثانی از وقتی وبلاگ می نویسین و می خونین، دیگه همون آدم سابق نیستین.

در کشاکش بحث اعدام صدام در بلاگستان، چند نکته به ذهنم رسید:

یکم: محکومیت اعدام "صلاح الدین زمان" از سوی فلسطینیها، واکنشهایی برانگیخته. محمد علی ابطحی (وب نوشت) خواستار توضیح دولت در مورد نمک نشناسی حماس شده، ولی حامد (یهودشناخت) ملت مالباخته ایرانو دعوت به خویشتنداری کرده.

وقتش رسیده در انگیزه حمایت از فلسطینیها بازنگری کنیم: آیا دلارهای نفتی و قلمهامونو بخاطر مسلمونی اونا نثارشون می کنیم، یا بخاطر ستمدیدگی زیر دست ستمگر (صرف نظر از باورش)؟ اگه دلیلش دومیه، چرا واسه مسیحیهای دارفور که به دست هم کیشامون کشته می شن، اشک تمساح نمی ریزیم؟

دوم: پرستار آمریکایی صدام مصاحبه داده و گفته این آدمکش "دل نازک" هنگام اسارت به علفهای هرز آب می داده و به پرنده ها، خورده نون.

غیر از خدا کسی نمی دونه صدام قبل از اعدام چقدر قلبا متحول شده و نادم، ولی یادتون باشه از حالا بازار اینگونه مصاحبه ها داغ می شه و خیلی ها از عطش رسانه ها و مخاطباشون سوء استفاده می کنند. از ده سال پیش که پرنسس دایانا جوون مرگ شد، پیشکارش که نه سر پیاز بوده و نه ته پیاز، دو تا کتاب راجع به اون مرحومه نوشته و ملت هم آی می خرند.

سوم: هواداران صدام در بغداد و تکریت، کلاش و سرنیزه بدست، تظاهرات کردند و قول دادند انتقام بگیرند.

من جنبه مثبتشو می بینم، این که مثل متمدنها اعتراض کردند و نشون دادند با مرگ دیکتاتور، امید به برقراری دموکراسی تو عراق، اگه بیشتر نشده باشه، کمتر نشده. تصور چنین صحنه هایی تو ایران ناممکنه.

آخر: خیلی از ما بلاگرها، اعدام خواهانو "بدبخت و عقب مونده" لقب دادیم و اعدام ستیزها رو متهم کردیم "آروغ روشنفکری" می زنند.

دیر یا زود، دو سه تا دیکتاتور بدست خودمون می افتند، همونایی که بهشون سربسته پیام دادیم از مرگ میلو، پینوشه، صفر و صدام عبرت بگیرند.

امیدوارم اون روز هم به اصولمون وفادار باشیم و رنگ نبازیم. اجازه بدیم عادلانه محاکمه بشند، واسه هوادارهای بی تقصیرشون قداره نکشیم و بذاریم اعتراض کنند، بدون چماق و قمه.

وگرنه همه ما دیکتاتوریم، دیکتاتورهای کوتوله.

صدام بالاخره فهمید قربانی های حکومتش در آخرین لحظه های زندگی چه حسی داشتند و من ایرانی، مثل شیعیان عراق، از مرگش خوشحالم، ولی همه می دونن اوضاع عراق فعلا درست بشو نیست.

در واقع نحوه محاکمه و اعدام صدام می تونه تخم کینه بیشتری بین شیعیان و سنی ها از یه طرف و مسلمونها و غرب از طرف دیگه بکاره.

من خوشحالم که صدام روز عید قربان حلق آویز شد، ولی مسلما تندروها خرده خواهند گرفت که "یه رهبر مسلمون به فرمان یه رهبر صلیبی کشته شده تا به مسیحی ها برای سال نو عیدی بده."

دکتر ولی نصر، شیعه شناس ایرانی، هم به سی ان ان گفت صدام برای کشتار شیعیان دجیل اعدام شد و شاید کردها ایراد بگیرند که "چرا برای نسل کشی انفال محاکمه نشد. آیا این همه عجله فقط برای کینه جویی فرقه ای بوده؟"

به نظرم نوری مالکی، نخست وزیر عراق، تدبیر به خرج داد که به تماشای اعدام دیکتاتور نرفت. شیعیان عراق باید در جشن و سرورشون خویشتنداری کنند تا گزک به افراطیون و تجزیه طلبها ندند.

طفلی عراقی ها! از مرگ زرقاوی که خیری ندیدند، امیدوارم مرگ صدام منشا خیر بشه.