My Babbling Brain

گزارشهای خبری از آمریکا نشان میدهد که مردم آمریکا هم مثل مردم ایران دوست دارند از یک دو شب قبل در صف بخوابند و انتظار بکشند. انتظار برای خریدن تلفن همراه آی فون که از فردا وارد بازار میشه. حالا چند لیتر بنزین واجب تره یا گوشی تلفن همراه…!!؟؟ این نشان دهنده این هست که مشکل شعوری در جاهای دیگه دنیا هم هست. البته عکسها نشان میده که آمریکایی ها کمی مرتب تر صف کشیدن. شاید دلیلش این باشه که از یک ماه قبل اعلام کردند نه چند ساعت قبل.

نویسنده: مهمان حاجی

افزایش استفاده از انرژی باد شاید از ردپای کربنی آدمها کم کنه، ولی دردسرهای حقوقی هم بهمراه می آره.

مجله اشپیگل نوشته دو آلمانی که از باد، برق می گیرن، از همدیگه به دادگاه شکایت کردند چون اگه توربینهای بادی خیلی نزدیک بهم باشن، روی تولید برق تاثیر منفی می ذارن.

این مجله پرسیده مالک باد کیه؟ من هم چندتا سوال بادی به ذهنم رسید.

مثلا اگه باد مال همه است، اونایی که توربین بادی نصب می کنن و بعد برقشو می فروشن، آیا نباید بخاطر استفاده از یه منبع عمومی انرژی به دولت پول بدند؟ (بجای باد، نفت خام بذارین و بجای توربین بادی، پالایشگاه)

آیا مردم یه منطقه بادخیز مثل منجیل باید برق بادپرورده رو به همون قیمت جاهای دیگه بخرن؟ دولت برای رفع شکاف بادی (در کنار شکاف دیجیتالی) چه وظیفه ای داره؟

آیا باد روزی اندازه نفت ارزش تجاری و سیاسی پیدا می کنه که یه جماعتی رو جدایی طلب بکنه؟ چطور می شه از باد محرومشون کرد؟

بدجوری توی کله ام باد افتاده.

نوشتن گاهشمار رو دوست دارم، چون نزدیک ترین تجربه به نوشتن تاریخه.

منظورم این نیست که تاریخ رو به دلخواه خودم بنویسم، فقط مثل یه قلاب، خاطراتمو بهش آویزون می کنم.

گاهشمار نویسی رو از ثبت اتفاقات فوتبالیستهای محبوبم شروع کردم: اولین هت تریک رونالدو توی اینترمیلان، هفتمین کارت قرمز روی کین توی منچستر یونایتد، یا انتقال بکام به رئال.

بعد هر وقت به گاهشمار برمی گشتم، یادم می اومد فلان روز خودم چکار می کردم یا چه حسی داشتم.

یه گاهشمار دارم می نویسم از سرکوب آزادی مطبوعات از زمان توقیف فله ای. ولی خیلی وقت گیره و با بگیر و ببند سرسام آور حکومت، شاید نتونم تمومش کنم. شاید هم تبدیلش کنم به یه “ویکی”.

فعلا گاهشمار اقتصاد در سالی که گذشت.

Read more »

 امسال اینجا واسه روز ولنتاین خیلی تاکید شد که بر اساس اصول “تجارت منصفانه” هدیه بخرین.

یعنی اگه می خواین گل بخرین، اولا سعی کنین محصول آفریقا و آمریکای لاتین باشه تا کشورهای اروپایی مثل هلند و بعد مطمئن بشین که کشاورز، استثمار نشده.

شکلات و لباس زیر هم.

البته چون رقابت زیاده، فروشنده از “خریدار مسئولیت پذیر” می خواد درصدی از هزینه تامین رفاه نسبی تولید کننده رو متقبل بشه.

ولی یه تحقیق نشون می ده که خیلی از این مبلغ اضافی یه راست به جیب فروشنده می ره.

واسه همین آدم گیر می کنه که به فکر جیبش باشه یا تجارت منصفانه و همه اینها عشقو از اینی که هست، پیچیده تر می کنه.

نحوه انتشار خبر تحریم بانک سپه با خبر مشابه بانک صادرات، تومنی پنج زار توفیر داشت.

چهار ماه پیش استوارت لوی، معاون ضد تروریسم خزانه داری آمریکا، تر و فرز اومد و (راست یا دروغ) خبر داد که بانک صادرات، جیب حسن نصرالله رو پر از دلارهای نفتی ایرونی می کنه.

اما این بار از یه روز جلوتر جار زدند که منتظر شیر سپه شکن باشید.

درسته که این تحریم بعد از تصویب قطعنامه ۱۷۳۷ اعمال می شه و عملیات مالی دولت ایرانو دشوارتر می کنه (یه بانک آلمانی هم ایرانو تحریم کرده)، ولی دیگه جار و جنجالش واسه چیه؟

خب الان چپ برادران آمریکایی خالیه. یادتونه واسه گزارش بیکر- همیلتون چه قشرقی راه انداختند؟ آخرش کم مونده بود بگن از حاجی کنزینگتون هم کمک بگیرید.

حالا هم دو هفته توی بوق و کرنا کردند که آقای بوش چهارشنبه می آد و استراتژی The Surge رو تبیین می کنه. مجله “ونیتی فئر” از قول نئوکانهای متهم به معماری جنگ نوشته بی کفایتی دار و دسته خانم رایس و فرماندهان نظامی بقدریه که بهترین استراتژی هم توی عراق جواب نمی ده.

واسه همین آمریکایی ها فعلا جزء پیروزی توی عرصه دیپلماسی عمومی (یا به قول فرنگیها PR) امید به موفقیت دیگه ای ندارند.

داشتم حجره رو واسه سال نو میلادی می تکوندم که چشمم خورد به دفترچه یادداشتم. دیدم نسبت به سالهای دیگه خیلی کتاب خوندم، هرچند هنوز چراغ زنبوری مخم کم سوتر از کرم شب تابه.

شیرین ترین رمانی که خوندم، “زنده ام تا روایت کنم” اثر گ گ مارکز (گابو) بود که لابد خیلی زودتر از من شما رو به فیض اکمل رسونده بوده.

یه جمله ناب از اون کتاب: “وحشت نوشتن می تواند همسنگ وحشت ننوشتن تحمل ناپذیر باشد.”

آموزنده ترین کتاب غیرتخیلی هم “دنیا مسطح است” اثر توماس فریدمن، ستون نویس نیویورک تایمز بود که جهانی شدن توی قرن ۲۱ رو بررسی می کنه.

یه جمله ناب هم از اون کتاب: (درباره یه شاخص مهم شکوفایی) “آیا جامعه شما بیش از آن که رویا داشته باشد، خاطره دارد؟”

البته غیر از تحصیل علم، تحصیل ثروتو هم با جدیت پیگیری کردم. خدا رو شکر، کاسبی سال پیش پربرکت بود.

لای دفترچه بستانکاری و بدهکاری ام، یه فایل از رویدادهای مهم اقتصادی سال ۲۰۰۶ هم گیر آوردم که ماه به ماه درآوردمش اینجا.(حاجی کپی رایتشو به بلاگستان وقف می کنه.)

Read more »