My Babbling Brain

Change happens: they keep moving the Cheese (your objective). Anticipate change: get ready for the Cheese to move. Monitor change: smell the Cheese often so you know when it is getting old. Adapt to change: the sooner you let go of old   Cheese, the sooner you can enjoy new Cheese. Enjoy change: savour the adventure and enjoy the taste of new Cheese.

Old beliefs don’t lead you to new Cheese. The more important your Cheese is to you, the more you want to hold on it. If you don’t change, you can become extinct.

What would you do if you weren’t afraid?

Movement in the new direction helps you find new Cheese.

Imagining yourself enjoying your new Cheese leads you to it.

It’s safer to search in the maze than remain in a Cheese-less situation.

Who Moved my Cheese by Spencer Johnson

شما رو با خانوم جیمی میسیک آشنا می کنم: تا دو سال پیش، “مرد” شماره دو سیا بود، و حالا در بانک برادران لمان مدیر تحلیل ریسکه.

هیچ زنی در تاریخ سیا پله های ترقی رو بسرعت میسیک طی نکرده، و با این که واحدش مسئول دو سوتی بزرگه (خنثی نکردن یازده سپتامبر و ادعای تسلیحات کشتار جمعی عراق) ولی در وال استریت همه به تحلیلهای این اطلاعاتی سابق احترام می ذارن. (میسیک بخاطر باج ندادن به دار و دسته دیک چنی کله پا شد.)

الان وظیفه اش اینه که تشخیص بده قراره کجا بهم بریزه یا کجا با وجود ریسک بالای سیاسی برای سرمایه گذاری مناسبه. (طبق قانون نمی تونه از کانتکتهاش توی سیا استفاده کنه.)

پیش بینی خانوم میسیک اینه که خاورمیانه پاییز امسال توفانی می شه. در مورد ایران هم می گه: “شخصیتهای داخلی مهمی از احمدی نژاد علنا انتقاد کردند و این نکته مهمیه!”

آقای احمدی نژاد، تو رو دینت، تو رو جوون بچه هات، به هر ملتی گاز ارزون می فروشی، بفروش، ولی سرمایه ایران رو به جیب پاکستانی های تروریست نریز.

نمک نشناس تر از اونا گیر نمی آری. به شیعه، سنی، یهودی، مسیحی، بودایی، … رحم نمی کنن!

اصلا نخواستیم درآمد نفت رو به ما بدی. مال خودت. بیلان سرمایه گذاری خارجی هم هرچی بدی، چشم بسته قبول می کنیم. فقط این یکی رو بی خیالی طی کن!

Listen to the sound of the river if you want to catch fish.

Irish Proverb

روزنامه خلیج تایمز نوشته ایران برای واردات نیروی کار ماهر و غیرماهر از بنگلادش ابراز علاقه کرده.

این روزنامه از قول سفیر ایران نوشته که ایران در حال بررسی قابلیتهای بازار کار بنگلادشه.

حالا بیکارهای خودمون و برنامه های صادرات نیروی کار بماند. پس چرا افغانی ها رو بیرون کردید!؟ 

یه مشت جوون قد و نیم قد وارد یه کافی شاپ استارباکس می شن. پیشبندهای سبزرنگ بروبچ استارباکس رو از کیفشون درمی آرن و دور گردن می اندازن.

یکی شون با یکی از قهوه چی ها حرف می زنه و بعد با دوستاش می زنه زیر آواز ضد استارباکس (چرا قهوه رو از آفریقایی ها ارزون می خره؟)

بعد از چند دقیقه بهشون گفته می شه که وقتشون تمومه. تعظیم می کنن و می رن.

من و مهمان حاجی متعجبیم چرا استارباکس دوست داره مشتریها ببینن که منتقداش می تونن آزادانه اعتراض کنن؟

این روزها هر مجله درست و حسابی رو باز کنی، یه مطلب در مورد مایکل بلومبرگ، شهردار موفق نیویورک، و/یا روپرت مرداک (مردوخ یا هر چی) داره.

هر دو غول رسانه ای پولدارند و هردو، یهودی. بلومبرگ واسه قطع وفاداری از حزب جمهوریخواه و تقویت شایعات نامزدی اش برای ریاست جمهوری آمریکا خبرساز شده و مرداک بخاطر تلاش برای خرید شرکت داو جونز، مالک وال استریت ژورنال.

ما مسلمونها همیشه یهودیهای موفق، مخصوصا از نوع هالیوودی و رسانه چی، رو منفور می دونیم، ولی بد هم نیست رمز موفقیت اونا رو یاد بگیریم.

آره، شاید به قول شما، خصوصیات کثیف زیاد داشته باشند، ولی اگه خودتونو قربانی اونا می دونین، بهتره یاد بگیرین چطور مرداک ظرف چهار دهه از یه روزنامه زیان ده استرالیایی بر تخت سلطنت رسانه های دنیا نشسته.

چرا شارلاتان بازی ما جواب نمی ده؟ چرا به حد کافی توی کار بی رحم نیستیم؟ چرا از ترس ورشکستگی احتمالی، جرات کارآفرینی نداریم؟ چرا به رویاهای بزرگمون نمی رسیم؟ و چرا همیشه قربانی موندن رو آسونتر از قربانی گرفتن می دونیم؟

وعده ها، وعده ها

مرداک سخن می گوید

بلومبرگ: شهردار مدیرعامل

گزارشهای خبری از آمریکا نشان میدهد که مردم آمریکا هم مثل مردم ایران دوست دارند از یک دو شب قبل در صف بخوابند و انتظار بکشند. انتظار برای خریدن تلفن همراه آی فون که از فردا وارد بازار میشه. حالا چند لیتر بنزین واجب تره یا گوشی تلفن همراه…!!؟؟ این نشان دهنده این هست که مشکل شعوری در جاهای دیگه دنیا هم هست. البته عکسها نشان میده که آمریکایی ها کمی مرتب تر صف کشیدن. شاید دلیلش این باشه که از یک ماه قبل اعلام کردند نه چند ساعت قبل.

نویسنده: مهمان حاجی